#22
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Ναι, έχετε έναν δικό σας προγραμματισμό. Μια κάποια υπερβάλλουσα ευαισθησία, που προσπαθείτε να στριμώξετε σε παραγράφους με ωραίες χωρίστρες, μετρημένες με τον πόντο και καλογυαλισμένες. Έναν παλλόμενο ερωτισμό που χύνεται από τα περιγράμματα των λέξεων, υπονοείται στις παρομοιώσεις και υπόσχεται στις μεταφορές...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Μικρές ανάσες. Κοιμούνται, κοιμούνται, ν’ ακροπατάς, κοιμούνται, ταράζεις τις ζωούλες τους με το βαρύ σου βλέμμα, όλο αφηγήσεις, όλο συνεκδοχές. Κοιμούνται, φτυαρίζουν το όνειρο, το ρίχνουν στην πίσσα της μέρας, μικροί ποιητές μέσα στα σκουπίδια, μέσα στην αδολεσχία, ίπτανται πάνω από την απειλή του πράσινου...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Πάνω στο πεζοδρόμιο κοιμάται η ενοχή μας. Δυο πατούσες έξω απ’ την λερή κουβέρτα. Δυο πατούσες. Μια αλήθεια· ξεγυμνωμένη στο αγιάζι. Μια σάρκα που έγινε ένα με το ακρυλικό υφάδι της κουβέρτας, εύθραυστο καταφύγιο απ’ τις σκληρές τούτες μέρες...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Το είδωλό μου με περιγελάει. Μόνο οι λέξεις σού μείνανε, με εξυβρίζει. Νομίζει ότι είναι παντοδύναμο γιατί δεν το σέρνει η ύλη με τους αδιάσειστους νόμους της. Σύντομα, όμως, χάνεται μέσα στα θολά περιγράμματα της λερής πλατείας της Παναγίας Δέξιας, σβήνει πάνω στα τρυπημένα μπράτσα των παιδιών που ζουν στους χημικούς παραδείσους τους με δόσεις για ίδια και αποκλειστική χρήση...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Το καλοκαίρι είναι μια παρηγοριά. Η κάφτρα του ήλιου σιγοτρώει το σκοτάδι, μπολιάζει με φως τις ερεβώδεις ραγάδες μιας νύχτας γαλακτερής, πάνω στα μοναξιασμένα σεντόνια που υποκρίνονται τον έρωτα. Είναι και τα σώματα τόσο παραδομένα, τόσο δεκτικά. Μια γάμπα νευρώδης καταστρέφει τον καθημερινό κάματο· η λειασμένη σπηλιά της μασχάλης εγκολπώνει το μικρό θαύμα μιας ρυθμικά κορυφούμενης ανάσας...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Όλες οι πόλεις στέκουν στην αποβάθρα, όλες οι ζωές μας, όλες οι πατρίδες μας. Σταθμός «Μακεδονία», μια ανάπαυλα στο συνεχές του χωροχρόνου πάνω σε μεταλλικές αρτηρίες. Βαλίτσες, ιστορίες και μια ιδρωμένη απόγνωση στις χούφτες για να προλάβουν να αδράξουν τη διαδρομή...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Ήταν η τελευταία βραδιά πριν επιστρέψω. Έλεγα ότι έφευγα για πάντα, όσο κρατάει το πάντα στον ανθρώπινο χρόνο, τον ταπεινωτικό, τον σωφρονιστικό, τον υποταγμένο στη νομοτέλεια. Είχα κάνει τις βαλίτσες μου βιαστικά, μπουκώνοντας τα στομάχια τους με κουβαριασμένα ρούχα και λερωμένα εσώρουχα...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Υπογείωση


Γιώργος Λαμπράκος
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012

Γράφει η Δώρα Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Θα μείνω εδώ. Δεν μαρτυράω ότι τους περιμένω. Θα με χλευάσουν· για μένα δεν με νοιάζει, αλλά αυτοί με τόσο χώμα στα μάτια, τόσο σκοτάδι στο στόμα δεν θ’ αντέξουν να κουβαλήσουν πάνω στην πλάτη της νύχτας περισσευούμενη οδύνη. Είναι μικρός ο φάρος μου, ένα πεντάλεπτο καρκινικού φωτός που αρδεύεται από δυο μισοκαμένα πνευμόνια και χορδίζει τα καυτερά γλωσσίδια του στεγνώνοντας την τελευταία υδαρή θλίψη στη χοάνη των ιγμορείων.

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ Τεύχος #14 ΛΟΓΟΣ
Memorandum


Ο τρίτος καφές της ημέρας στη βιτρίνα της «Αλησμόνητης πατρίδας». Η κάφτρα του τσιγάρου καψαλίζει τα πετσάκια του αριστερού του μέσου σκορπίζοντας μια πικρή ανθρωπίλα στο απολιθωμένο καφενείο...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ Τεύχος #13 ΛΟΓΟΣ
8.00 π.μ. συνεχώς


8.00 π.μ. Ακριβώς. Κλειδί κλικ. Έλεγχος πόρτας. Κλήση ασανσέρ. «Δεύτερος όροφος». Φωνή γυναικεία, ζεστή όπως λένε. Κλείσιμο πόρτας. Κουμπί. Καθρέφτης. Ένα ενδελεχές βλέμμα σάρωσης...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε