Διαχρονία ή έκπληξη;
Αναρωτιέμαι, μέρες πριν, μέρες μετά τις εκλογές της 06.05 αν η ιστορία ξεπερνά τον εαυτό της ή αν η μνήμη εγκιβωτισμένη στις συχνά αδιέξοδες πρωτοπρόσωπες εξιστορήσεις των πολιτικών πρωταγωνιστών της, υπενθυμίζει πως ουδέν το νεωτερικόν στις στιγμές που ζούμε. Υγιές το να αναρωτιέται κανείς κρίνοντας εκ του αποτελέσματος. Υγιέστερο δε το προλαμβάνειν.
Λίγες στιγμές πριν ανοίξουν οι διαδικτυακές πύλες του 15ου τεύχους, συνεχίζω και αναρωτιέμαι αν οι επόμενες μέρες θα γραφτούν σε ολοκαίνουριο μαυροπίνακα ή αν βαθιά μέσα μας -έστω και διαισθητικά- γνωρίζουμε πως η νομοτέλεια δεν μπορεί παρά να επιβεβαιωθεί. Έστω με μικρές πινελιές έκθετου χρώματος στο ενδιάμεσο. Έστω και αν για τα μελλούμενα αρκούν οι αποχρώσες ενδείξεις του σήμερα, ώστε να εκδοθεί εγκαίρως το παραπεμπτικό βούλευμα. Των υπαιτίων· των με ελαφρά την καρδία κρινόντων.
Από την Κυριακή των βουλευτικών εκλογών μέχρι και τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις, το βασικό από τα ερωτήματα που κυκλοφορούν στους διαδρόμους, τις πλατείες και τις παρέες είναι αν οι εκλογές που ζήσαμε στο ενδιάμεσο ήταν οι τελευταίες του παλιού κόσμου ή οι πρώτες του νέου. Στο ενδιάμεσο συνήθως μεσολαβεί χάος πολλαπλών πολιτικών ζυμώσεων, ως προϊόν της εντροπίας των συστημάτων.
Το διακύβευμα των ημερών δεν θα κριθεί μόνο από τα αποτελέσματα της κάλπης. Τόσο τα τωρινά όσο και τα επόμενα. Ούτε από το αν η χώρα θα οδηγηθεί σε νέο εκλογικό γύρο, σε χάος, σε ακυβερνησία ή σε σαρωτικές αλλαγές με φόντο ένα τρομαγμένο και σχεδόν ρημαγμένο μεταπολιτευτικό πρόσωπο.
Αυτήν τη φορά ο τοίχος που θα βρούμε μπροστά μας ας μην χρησιμέψει μόνο για να ανοίξουν ακόμα δέκα κεφάλια. Οι προοπτικές -από όσο θυμάμαι- κρύβονται πολλές φορές ακόμα και πίσω από τους πιο ψηλούς μαντρότοιχους. Ακόμα και πίσω από τις πλέον απαγορευμένες κουβέντες.
Το διακύβευμα των ημερών έγκειται στο αν η μνήμη μας τελικά είναι μεγαλύτερη από τα 500 GB της πεπερασμένης μνήμης ενός υπολογιστή · στο αν η παιδεία των πολιτών είναι αρκούντως ικανή να διαχωρίσει τα δύο από τα τρία κουκιά· στο αν καθένας από εμάς είναι σε θέση να διαχειριστεί τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες με σύνεση και όχι κραδαίνοντας την καραμέλα της απειρίας.
Η ιστορία δεν παραχωρεί συγχωροχάρτια απειρίας. Και προφανώς δεν παρέχει και πιστοποιητικά παραίτησης με το πρόσχημα της ελλιπούς συναίνεσης.
Το θέμα δεν είναι ούτε η ηλιθιότητα, ούτε η προδοσία. Το θέμα είναι η μνήμη. Κι αυτός που θυμάται, κι αυτός που γνωρίζει, δεν μπορεί να είναι ούτε ηλίθιος, ούτε προδότης.
Παρά μόνο ρυθμιστής.
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...
10.05.2012