#22
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Η μητέρα μου είναι πια δασκάλα ανενεργή. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο μια δασκάλα σαν και εκείνη θα μπορούσε να είναι ποτέ ανενεργή. Με ένα κόκκινο στυλό στα χέρια κάθεται τις Κυριακές και τις περνά κυκλώνοντας και υπογραμμίζοντας λάθη περιεχομένου, σύνταξης και γραμματικής στις φυλλάδες της εβδομάδας...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Καθόμουν σε μια καρέκλα και περίμενα να περάσει η ώρα. Όταν σκέφτεσαι ο χρόνος υποχωρεί. Έτσι και τώρα, τη μια έξω ήταν μέρα, την επόμενη είχε νυχτώσει. Ίσως τελικά και οι μέρες μας έτσι γρήγορα να περνούν και να σταματούν μόνο για λίγο σε στιγμές απερισκεψίας και κάπως έτσι να βιώνεται ο έρωτας, η ζωή, το ψέμα, η αλήθεια˙ πότε σα να καπνίζεις ένα πακέτο...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα κορίτσι. Το κορίτσι αυτό, που ήταν περισσότερο γυναίκα και λιγότερο κοπέλα, ήταν τόσο όμορφο που όλοι όταν το έβλεπαν θαμπώνονταν. Η τελειότητα έστηνε γιορτή ανάμεσα στα δυο της μάτια και ύστερα κατηφόριζε για να κοιμηθεί στα χείλη της...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Να φύγω ήθελα και όλο κάτι προέκυπτε. Μια να περάσω από το περίπτερο της γειτονιάς, μια που μου λυνόντουσαν τα κορδόνια. Αυτά έφταιγαν και δεν έφευγα και περνούσαν οι μέρες.
Στα σκαλιά της εισόδου είχαν μαζευτεί εφημερίδες ένα σωρό. Αρκετές αποδείξεις της αδιαφορίας μου για να μάθω τι συμβαίνει στους γύρω...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Το βλέμμα της ήταν σαν ένα δωμάτιο που πρόσφατα είχαν αφήσει οι ένοικοι για αλλού. Σαν ένα δωμάτιο που το είχαν αφήσει με τα έπιπλα καλυμμένα με λευκά σεντόνια. Ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα είχαν αφεθεί σε αυτό το δωμάτιο και αυτά είτε άχρηστα, είτε επίτηδες ξεχασμένα. Την κοιτούσα και δεν πίστευα πως ήμουν ο νέος ένοικος...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Τις προάλλες σκεφτόμουν τι θα έκανα αν ήμουν πραγματικά φτωχή. Αν δεν είχα τίποτα να χάσω. Σκεφτόμουν αυτό που λένε πως αν δεν έχεις τίποτα να χάσεις είσαι ελεύθερος. Δεν ξέρω αν θα τα άφηνα όλα να χαθούν μονομιάς ή και σταδιακά. Δεν πιστεύω πως θα ήθελα αυτού του είδους την ελευθερία...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Σηκώθηκα. Κοίταξα με πρησμένα μάτια το μισάνοιχτο παράθυρο. Δεν άναψα κανένα φως. Δεν ήμουν έτοιμη. Ψαχουλεύοντας τα σκόρπια ρούχα στις καρέκλες, βρήκα να φορέσω ένα παντελόνι και μια μπλούζα. Δεν πρόσεξα μέσα στο σκοτάδι χρώματα, σχέδια. Οι κάλτσες εδώ και καιρό έχουν πάψει να ζευγαρώνουν. Αταίριαστες και μαζί φορέθηκαν στα πόδια...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Στην κουζίνα. Στην κουζίνα τα παλιά τα χρόνια, κάτι άλλες εποχές δεν ήταν επιτρεπτό να κάθεται ο κόσμος της υψηλής κοινωνίας. Δε γίνεται λόγος βέβαια για τους άρχοντες και τις αρχόντισσες και τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Στην κουζίνα μόνο το υπηρετικό προσωπικό. Από αρχιτεκτονικής πλευράς, στο υπόγειο του σπιτιού...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε