#22
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Τα σπαθιά των ιπποτών του μέλλοντος, ήταν ακόμα μπηγμένα στα γεμάτα από άγνοια σπλάχνα των ανθρώπων με τα σκυμμένα κεφάλια. Τα τριχωτά μέρη του κρανίου τους χάιδευαν το σάπιο χώμα της πόλης, και ήταν σάπιο από χρόνια. Πολύ πριν η πόλη αυτή περάσει στη, λεγόμενη από τους γέροντες, μελλοντική περίοδο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Σήμερα όπως και μέρα σημερινή, στην πόλη αυτή με τα ψηλά δέντρα που φτάνουν μέχρι τα πρώτα σύννεφα, άρχισε να συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο. Σχεδόν παράλογα κατανοητό για τα άγνωστα μέχρι στιγμής δεδομένα, της υπάνθρωπης ύπαρξης. Τα δέντρα αυτά, άρχισαν να ψηλώνουν κι άλλο, σκίασαν τον ουρανό από το εκτυφλωτικό φως...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Μικρές φακίδες άρχισαν να εμφανίζονται στο χέρι του, σαν λεκέδες από πληγές του παρελθόντος και τα χείλη του, εμφάνισαν καλοσχηματισμένες ρωγμές που εκτείνονταν μέχρι το σαγόνι ή μέχρι τη βάση της μύτης. Συμμετρικά τοποθετημένες από κάποιο χέρι σίγουρα ξένο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Κόσμοι με παγωμένες φλόγες να τρυπούν τη σάρκα της μέρας, άνθρωποι με μηχανικές κλειδώσεις που ίπτανται κατά βούληση, ολογράμματα σκέψεων που περιφέρονται, ή και μεταπηδούν ανάμεσα σε πλανόδια ζεύγη νευρώνων, οι οποίοι με τη σειρά τους εισχωρούν σε μια φωτεινή διάφανη σφαίρα που περικλείει αγέννητες ψυχές...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Το κεφάλι μου σήμερα μοιάζει μεγαλύτερο και τα μάτια μου δε κρέμονται τόσο. Είναι ξεκούραστα τα μάτια μου σήμερα και ο καθρέπτης πιο καθαρός από ποτέ. Καθάρισαν τα σημάδια που είχαν μείνει για καιρό. Δικά μου σημάδια, είπαν. Εγώ άφησα εκεί υπολείμματα σκέψεων, είπαν, που έτρεξαν μέσα απ' το κρανίο μου εκείνη τη μέρα. Δε θυμάμαι πια μέρα. Έτσι μου είπαν...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αν όμως ο χρόνος μπορούσε να διαιρεθεί σε άπειρα κομμάτια; Κι εγώ να επέλεγα μονάχα αυτό που θα μου άρεσε· και να μπορούσα να ζήσω για πάντα εκεί· μαζί σου. Στο μέρος αυτό θα πάγωναν όλα. Η παραμικρή σκέψη, όλες μου οι αμφιβολίες, κάθε προκατάληψη για ο,τιδήποτε...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Η μεγάλη πόρτα της εξόδου έσταζε δυσοσμία. Το χρυσό πόμολο εξέπεμπε απλησίαστες θερμοκρασίες. Τα παράθυρα του δωματίου σφραγισμένα για ώρες. Οι τζαμαρίες ανίκητες σε οποιαδήποτε κρούση. Είχε θέση το κορμί του στο κέντρο του δωματίου, κουλουριασμένο σώμα, γυμνό και παγωμένο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Γιατί έτσι μοιάζει πάντα. Για να ξεχνούν οι άνθρωποι. Για να ξεχνώ.
Μια μέρα, ένα πρωί στα ξαφνικά, ένα υγρό πρωί ενδιάμεσα,
τα μάτια στεγνά, σκεπασμένα με δέρμα.
Ανάμεσα...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε