#22
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Έπειτα από αυτό περιμέναμε. Και περιμέναμε. Και περιμέναμε για καιρό. Δεν κάναμε τίποτα άλλο. Αντί για πρόβες συζητούσαμε πως θα ήτανε οι ζωές μα όταν θα γίνουμε διάσημοι. Εγώ θα αγόραζα μια μηχανή. Η κοπέλα μου ένα σπίτι. Ο ντράμερ θα αγόραζε μια πλάγια σε ένα βουνό...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Όταν ήμουν ακόμη παιδί, ο παππούς μου μού είχε πει, «στην ζωή σου μπορείς να καταφέρεις τα πάντα αν πραγματικά το θέλεις, εκτός αν θέλεις να γίνεις τραγουδιστής». Μα εγώ αυτό ακριβώς ήταν που ήθελα˙ μια μέρα να γίνω τραγουδιστής.
Το καλοκαίρι των δεκάξι μου φορούσα μια κιθάρα στην πλάτη και τραβούσα για πρόβα στο σπίτι κάποιου φίλου. Ένιωθα σαν τον Ρίτσι Βάλενς στα πρώτα του βήματα -δεν είχα ακόμα το ταλέντο, μα είχα την ιδέα που λέμε...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Ψηλά πάνω από την πόλη και χαμηλά κάτω από τα κύματα, σε κοραλλιογενείς σπηλιές, κάτι έρπεται και ο απόηχος φτάνει, γλύφοντας μέσα από την άμμο, στις πλατείες. Όμως όλα είναι τόσο σιωπηλά που κανείς δεν το ακούει και τίποτα δεν προειδοποιεί και όλα παραμένουν πράσινα και υποβρύχια. Και εκείνο ξεκινά να στριφογυρίζει και αργά-αργά να σκαρφαλώνει προς το φώς...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Καθόμασταν στο γρασίδι που φυτρώνει στις αλάνες όταν τα παιδιά της γειτονιάς σταματάνε για μεγάλο χρονικό διάστημα να παίζουνε ποδόσφαιρο. Είχε μιαν ηρεμία με την οποία δεν ήμασταν εξοικειωμένοι και φυσούσε ελαφρά.
«Που να ‘ναι οι άλλοι;», με ρώτησε ο Στράτος.
«Μάλλον διαβάζουν», απάντησα. «Πάρε λίγο να κρατήσεις»...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε