ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

Μου πέφτουν βαριές οι εποχές που όταν ξυπνήσουν στραβά μας φοράνε σαν να είμαστε κολλαριστά τραπεζομάντιλα σε αναστάσιμο γεύμα. Προτιμώ τα πικ-νικ: τα ντυμένα με στραπατσαρισμένα παντελόνια, χωρίς τσάκιση, με ξηλωμένες ραφές, με άδεια τα μπατζάκια από ψωροπερηφάνια και δηθενιά.

Μου πέφτουν βαριά τα στραβοφορεμένα χαμόγελα, οι μεγάλες αγκαλιές από το πουθενά, οι υποσχέσεις αιώνιας πίστης και αφοσίωσης. Κι ας τα πιστεύω ως γνήσιο θύμα.

Ταλαιπωρούν το στομάχι μου οι δηλώσεις ευημερίας και ηθικής ανάτασης. Δεν τις αντέχω τις διακαναλικές εξομολογήσεις για την σωτηρία του έθνους και της πατρίδας και όλα αυτά με βάρκα το σωτήριο προϋπολογισμό των σωτήριων ετών 2011-2012.

Δεν συνεισφέρω, δεν εισφέρω. Ούτε στην εφορία ούτε στην ενορία της γειτονιάς. Ακολουθώ το παράδειγμα της φίλης μου και αντί για την ΔΟΥ Αμαρουσίου καταθέτω τα χρήματα σε τσάντα των Sex Pistols.

Αγαπώ τα πλάσματα που κάνουν βόλτα τα αδιέξοδα τους πάνω σ’ ένα πατίνι και όποιον πάρει ο χάρος. Έχουν στιλιστική άποψη. Τουλάχιστον. Στην τελική οι αμαρτίες είναι για να γίνονται και όχι για να «εξομολογούνται» την αδυναμία τους. Εκτός κι αν ισχυρίζεται κανείς ότι δεν είναι άνθρωπος αλλά εικόνισμα. Άκουσα κάτι;

Μισώ τις λέξεις όταν δεν ξενυχτάνε. Γιατί αν δεν βγάλουν μαύρους κύκλους και δεν καπνίσουν κάμποσα τσιγάρα, αλήθεια δεν θα πούνε. Δεν το διαπραγματεύομαι. 

Μου πέφτουν βαριές οι δηλώσεις στοχαστών και φιλοσόφων για την κατάντια της τέχνης, για την ευτέλεια της εποχής, για την ανυπαρξία κινήτρων. Έχω απλά να δηλώσω ότι την πιο αληθινή μελωδία της ζωής μου την άκουσα από το ακορντεόν ενός γεράκου σε μια στάση του μετρό. Όχι από τον Stravinsky.  

Μου πέφτει βαριά η γκρίνια της μάνας μου γιατί το πουκάμισο δεν είναι αμπιγέ και είναι καρό, γιατί η ντουλάπα μου έχει μαύρα και όχι φλοράλ, γιατί η συμμαθήτρια μου παντρεύτηκε το γιατρό της γειτονιάς και εγώ κάνω παρέα ακόμα με χεβιμεταλάδες.

Θα ήθελα οι λέξεις να έχουν όλα τα χρώματα. Να είναι φούξια, μαύρες, κίτρινες, άσπρες, κόκκινες. Να μυρίζουν ξενύχτι, λεβάντα, καφέ φίλτρου. Να έχουν γεύση απόρριψης, αγάπης, εγκατάλειψης, πάθους. Να μπλέκουν το ρο με το ταυ και το νι με το γάμα. Να μισούν αυτήν που έρχεται. Να λατρεύουν αυτήν που προηγείται. Να είναι υγρές. Γεμάτες ακόμα και στο άδειασμα τους.

Ας σταματήσω κάπου γιατί έτσι όπως πάω θα γράφω μέχρι την τριακοστή πρώτη του τρέχοντος μήνα. Κι είναι κρίμα! Σε λίγο η γειτονιά θα μυρίσει κάστανο κι έχω υποσχεθεί στον αδερφό μου να πάμε βόλτα με το ποδήλατο…

Οκτώβρης! Υπέροχος Οκτώβρης!

Να ερωτεύεστε και να αφήνετε τα απλά, απλά…

Ορισμένα πράγματα πρέπει να μένουν ως έχουν…

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε