Η Χαρούλα ανεμίζει κόκκινη σημαία. Γουρλώνω τα μάτια μου. Ξεσπώ σε χαμόγελα. Είμαι εκείνο το «παιδί που κλέβει ένα ποδήλατο κι όλοι τρέχουν και φωνάζουν πιάστε τον». Αντάρτης ο έρωτας στα ομορφότερα χείλη του πλανήτη. Ζαλίζομαι. Μαζεύω την καρδούλα μου που τρέχει σε ‘σένανε «να γλυτώσει απ’ ένα κόσμο άκαρδο». Η Χαρούλα γίνεται Χάρις –και ξανά Χαρούλα– αλλά πάντα Χαρούλα μου. Δεκαεπτά χρόνια πριν. Κρύβω το ακουστικό κάτω απ’ ένα μανίκι μέσα σε μία αίθουσα. Το μάθημα γίνεται στον ουρανό. «Τόσες χιλιάδες αστέρια εκεί πάνω κι εγώ μοναχή μου στη γη» που σ’ έχασα. Η βραχνάδα της σα νύχτα και το γέλιο σου που κυλά στις στέγες με κρατούν ζωντανή. Πορεύομαι με ένα αστέρι. Το δικό σου. «Κρύωνα και σκέπασαν το σώμα μου τα δυο σου βλέφαρα». Η νύχτα αίνιγμα. Ματώνουν τα ακουστικά μου όταν γίνεσαι «όλα κι άλλα τέσσερα». Ματώνουν τα χείλη μου όταν μου λες για «τα τρελά φιλιά». Σε ρωτάω αχόρταγα. «Τα αγάλματα τι λεν με τα πουλιά;». Σε φιλάω αχόρταγα. «Μη σε χάσω γιατί χάθηκα, λουλουδάκι και μαράθηκα». Βιάζομαι πολύ να «μεγαλώσω». Το κορίτσι «που θα πήγαινε ως την άκρη αυτής της γης μαζί σου» μοιάζει για σένα καταδίκη. Σε μια νύχτα αλλάζει ο κόσμος σου. «Όσα δε φέρνει η θάλασσα, τα φέρνει ένας καημός από αγάπη προδομένη» κι εγώ πια ράγισα. Ναυάγησα. Χαρούλα, ποτάμι μου, «στ' ακριβό σου χάδι αφήνομαι». Ανήμερα του τελευταίου κύματός μας, ήρθε να με λυτρώσει. Γίνεται μάνα, «ψίχα απ’ την ψυχή μου» στη ζωή μου. «Έχω φτάσει ως την άκρη πως να γυρίσω;». Εσύ μόνο θα με φέρεις. Εσύ, μάτια μου. «Τα κομμάτια μου, να τα μαζέψεις, να χτίσουμε ένα σπίτι». Η φλόγα με τυραννάει, θεμέλια γερά τα παλάτια μου. Εκεί που «είναι βαθιά τα νερά της ευτυχίας» να χτίσουμε. Κι εγώ σου υπόσχομαι. «Σπίτι και δουλειά κι ούτ' ένα αστέρι στα μαλλιά» ποτέ. «Με άστρα τα φιλιά», θα σου παραδώσω όλα τα κλειδιά. «Μέσα στο σπίτι, στο φως του φεγγίτη», θα ντύνομαι τη φωτιά σου. «Θα διψάς και θα λες σε θέλω». Αρκεί να 'ρθεις. Σε καλώ «σαν να το ’ξερα πως θα με πεις δική σου». Μην αργείς. «Στη ζωή μου κύλησε». Έλα. Περνάει ο καιρός. Έχω τόσα να σου πω και μεγαλώνω, «έρωτα αθάνατε».

 

► Μουσική: Νίκος Αντύπας
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Άρης Δαβαράκης, Χάρις Αλεξίου