ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΕΝΑΝ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥΣ

 

Κυρίες και κύριοι, φίλοι, φίλες, συνοδοιπόροι, εχθροί και λοιποί συγγενείς -δεν νομίζω να ξεχνάω κανέναν-, κρίνω σκόπιμη τη δημοσίευση της ακόλουθης επιστολής. 

Αντί προλόγου, θα πω μόνο ένα πράγμα. Το γεγονός ότι δεν ξέρουμε το πότε κληρώνεται ο λήγων αριθμός μας –ναι, ναι, στα στερνά μας αναφέρομαι!- δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε και δικαίωμα επιλογής στο μηδενισμό του κοντέρ που μετράει τα ψέματά μας. Ως εκ τούτου και με μόνο βέβαιο ενδεχόμενο ελευθερίας την εξύψωση της αλήθειας, καταλήγω στο ότι μία είναι η λέξη που νομοτελειακά και σαρωτικά οδηγεί στα άνωθεν περιγραφόμενα.

Ποια είναι αυτή; Σας την παραθέτω σε τρεις εκδοχές. Η επιλογή δική σας. Εγώ έχω διαλέξει ήδη. Ουαί, αλίμονο, σιχτίρι: τρεις εκδοχές, ένα το νόημα. Διαλέγετε και παίρνετε.

Εγώ, λοιπόν, επιλέγω το ουαί. Μου ακούγεται πιο εύηχο, πιο γεμάτο, περισσότερο ακαδημαϊκό, περισσότερο εκκλησιαστικό, με μεγαλύτερη ιστορία και φυσικά πιο ιμπρεσιονιστικό.

 

Ξεκινάω λοιπόν, με τα ουαί μου, μπας και λυτρωθώ από το γαϊτανάκι, που με περιβάλλει…

ΟΥΑΙ, λοιπόν…

1. Στα διαόλια που μας κάνουν να χορεύουμε σε ό,τι ρυθμό γουστάρουν και μπολιάζουν το χώμα με λογολιπάσματα. Δεν φυτρώνουν λουλούδια πια. Μόνο παπαγαλάκια και στρουθοκάμηλοι.

2. Στους κομπλεξικούς, ανέραστους, ψευτοδιανοούμενους που σουλατσάρουν από γειτονιά σε γειτονιά και από φατσομπουκικό τοίχο σε τουιτερικό τοίχο σκορπώντας ευχολόγια, δεήσεις και κομπλιμέντα.

3. Στους βλάσφημους του λόγου, που επαιτούν για μπράβο από το ψευδές μας ψωνιστήρι.

4. Στους καλλιτεχνάδες της πλάκας που μπερδεύουν τη δημιουργία με τον αυνανισμό. Ποτέ δεν ερωτευτήκατε, εσείς ρε; Ποτέ δεν γίνατε ένα με τον άλλον Άνθρωπο;

5. Σε όσους προσκυνάνε το όνομα και όχι την ουσία.

6. Στους δήθεν ευτυχισμένους που σκορπάνε για την πλάκα τους συμβουλές ευεξίας και πληρότητας μόνο και μόνο για να μην σκέφτονται το κόκκινο κραγιόν στο πουκάμισο του συζύγου τους ή την τελευταία φωτογραφία της κυρίας τους με τον κατά πολλά χρόνια νεότερο «σύντροφό» της.

 

Άντε μου, και σιχτίρι…

Τα άνωθεν διατυπωμένα δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλή στατιστική, τόσο απλή που η μεγάλη ιδέα για την καλοζωισμένη μας πάρτη δεν μπορεί να διαβάσει. Εξάλλου, εμείς δεν ασχολούμαστε με τα απλά μαθηματικά. Πάμε κατευθείαν στα σύνθετα, στα πολυπαραμετρικά προβλήματα. Κρύβουμε όλοι μέσα μας έναν Νας, έναν Αϊνστάιν, έναν Καραθεοδωρή. Δεν είμαστε τυχαίοι, εμείς!

Αυτά, που λέτε… Αν ξέχασα κάτι θα σας το επισυνάψω στο inbox και μετά θα σας κάνω poke. Μην φοβάστε! Τρυφερή θα είμαι…

 

Τα φιλιά μου,
Μαίρη