#5
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΜΙΣΟΣ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΟΣ
Στο βυθό

Εκεί,
που οι απροσάρμοστοι δε φοβούνται την ασφυξία,
οι κυρίαρχοι της έμπνευσης δρομολογούν πνιγμούς.
Ένα βουητό 
και μετά σιωπή...

Του Δημήτρη Γλυφού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ
Fall For Ever

Βλέπω την πόλη. Την έχω μπροστά στα μάτια μου. Χωράει, αβίαστη κι ήσυχη, στη μικρή μου παλάμη. Τα πλάσματα της εύκρατης ζώνης κήρυξαν φθινόπωρο. Κι εγώ παύω να αναρωτιέμαι ποια είναι η αγαπημένη μου εποχή.

Της Στέργιας Κάββαλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΧΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ
Μολύβι, το αγαπημένο

Οι μύτες τους σπάνε, οι γόμες τρέχουν από πίσω τους, οι ξύστρες δεν σταματούν να τα γυρίζουν σβούρες και εσύ είμαι σίγουρη ότι μπροστά σου είναι μα όλο τα χάνεις. Άσε που τέτοιες μέρες, σχολικών ενάρξεων και εργασιών, έχουν την τιμητική τους. Και αυτό είναι κάτι που οι εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ ξέρουν πολύ καλά. Γι’ αυτό και μας χάρισαν δύο βιβλία με πρωταγωνιστές το αγαπημένο εργαλείο μαθητών, και όχι μόνο, που δεν είναι άλλο από το μολύβι!

Της Στέργιας Κάββαλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς την γνώριζα. Θα μπορούσα να πω από πάντα, όμως υπήρχαν σίγουρα κάποια χρόνια στα οποία αγνοούσα την ύπαρξη της. Βέβαια εκείνα είναι τόσο παλιά και λίγα που δεν έχουν κάποια σημασία, πέρα από την ευχαρίστηση που μας έδινε το να μοιραζόμαστε με κάθε λεπτομέρεια όσα ζήσαμε χωριστά. Και αυτό το κάναμε πολύ καιρό αργότερα βέβαια με λόγια, αφότου δημιουργήθηκαν οι λέξεις και μπορούσαμε ο ένας με τον άλλο να μιλάμε...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΥΓΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ
Ετοιμάσου

…Ξύπνησα με την αίσθηση του απόμακρου ονείρου να τριβελίζει το άρρωστο μυαλό μου.
Πάλι!
Ξύπνησα με τις ρίγες του εξωτικού αλόγου να μ’ αγκαλιάζουν. Δυο στραβά γυναικεία πόδια με τυλίγουν και ο υγρός κόλπος της τυφλής κατρακύλας. Ξύπνησα ανοίγοντας το ένα μάτι φοβισμένο, τρελό. Το δεύτερο το κράτησα κλειστό, σφαλισμένο. Ν’ αγναντεύει το tattoo της αποτυχίας, την ασθενική λατρεία, το ουρλιαχτό της σκύλας.

Του Νίκου Μπελάνε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Με μια σάκα στην πλάτη κυκλοφορούσε γεμάτη ελευθερία. Βέβαια τα μεσημέρια όταν γυρνούσε είχε πληγές στους ώμους. Το βάρος το ασήκωτο εκείνο, το σήκωνε μια τόση δα σταλιά παιδί. Επέστρεφε, λύγιζε τα γόνατα, γυρνούσε την πλάτη και την ακουμπούσε με θόρυβο δίπλα στα παπούτσια. Στα παπούτσια εκείνα που του χάριζαν. Κάθε χρόνο καινούρια. «Καλοτάξιδα», του εύχονταν...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΟΧΥΡΩΤΕΣ ΡΙΜΕΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ...
Φυγάς και απροκάλυπτος

Ν’ αποδεσμεύσω την αντοχή
Το όρος του συν να ξεπεράσω
Του θυμού τη γεώτρηση να
συνάψω στο επί της απόφασης –
Με βλέπω να φεύγω απροκάλυπτα...

Της Ευαγγελίας Πατεράκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Περίπου

Σε μια παράσταση μερικών μόνο λεπτών, ο κύριος Α καθισμένος σε μια επικλινή ιταλική σκηνή, δίπλα σε μία σκάλα που χανόταν στον ουρανό του θεάτρου· ένα μαύρο σεντόνι για φόντο και ένα μοβ προβολέα να λούζει την αίθουσα. Φαινόταν διατεθειμένος να παίξει με λέξεις και σαρκαστικά νοήματα λεξιλαγνείας, απέναντι σ' ένα κοινό που παρακολουθούσε άφωνο, φορώντας μια μονωτική ταινία γύρω από τα χείλια του...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μιλούσαν κι έκαναν έρωτα. Ήταν σαράντα οχτώ, εκείνη σχεδόν είκοσι. Ίσως ήξεραν πια και οι δύο την αλήθεια. Μιλούσαν, έκαναν έρωτα. Στα διαλείμματα, στις ενδιάμεσες πνοές, λαχανιασμένοι ακόμα, πίνοντας απ’ το ίδιο ποτήρι και γεμίζοντας το δωμάτιο με καπνούς, εκείνος τής έλεγε για την εποχή της αντίδρασης. Είχαν γνωριστεί πριν λίγο σ’ έναν χώρο που προϊδέαζε για αντίδραση.

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

επί τέσσερα
τραβάω γραμμή 
μετράω...
οι πόθοι 
ζυγοί αριθμοί
επί τέσσερα...

Της Έλλης Φθενάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε