Ο τρόπος που πλησιάζεις. Αλλόκοτος. Πώς; Κοιτάς λοξά, φευγαλέα πίσω. Ψάχνεις. Σε ψάχνουν. Ο ρυθμός του βήματος αυξάνει. Συνεχώς. Ο δρασκελισμός μεγαλώνει. Τρέχεις. Τρέχεις πιο γρήγορα. Ακόμα πιο γρήγορα. Η ανάσα που κρύβεται κάτω απ' το δέρμα, απ' τους μυς, απ' τα οστά, δε φτάνει. Ταχυκαρδία. Σταματάς. Η τάση να φτύσεις το παραμικρό υγρό που κουβαλά το σώμα σου, το αίμα που ακρωτηριάζεται, οι οξυμένες αισθήσεις, τα ξηρό βλέμμα, το τρέμουλο της σκέψης... Ένας έντονος πόνος κάτω από το δεξί σου πνεύμονα· όχι. Φωνάζεις, μα δε σε ακούει κανείς...

Ο Presenter ανοίγει απότομα τα μάτια του, σηκώνει το σώμα του σε ορθή γωνία· καταϊδρωμένος. Κοιτάει γύρω του το έντονο φως να περιβάλει το δωμάτιο. Ψάχνει, μα δεν μπορεί να διακρίνει την πηγή του φωτός.

Ποιος; Τι θέλεις; Στο είπα, δεν ήμουν εγώ. Όχι. Είμαι το λάθος άτομο. Η γυναίκα μου με παράτησε πριν εφτά χρόνια, από τότε δεν την έψαξα και δεν έμαθα τίποτα γι' αυτήν. Δεν θέλω να φωτίσεις καμιά πλευρά της ζωής μου που δεν αντέχω. Δεν αντέχω...

Δεν θέλω να μάθω που είναι,
όχι δεν με νοιάζει.
Ναι,
σταμάτησα εδώ και δύο χρόνια.
Η δική μου αλήθεια ήταν το μονό κρεβάτι,
το μαξιλάρι και αυτό το λευκό δωμάτιο με τοίχους σαν ραμμένο πάπλωμα.
Όσο και αν χτυπάω το κεφάλι μου στους τοίχους δεν ματώνει.
Οι καρποί μου και οι αστράγαλοι μου έχουν αυτό το μόνιμο μελανό
χρώμα.
Όλα εδώ είναι λευκά,
ακόμα και η νύχτα.
Το ρολόι έχει σταματήσει,
δεν έχω ρολόι.
Συχνά λερώνω το κρεβάτι μου,
αν δεν ήταν λευκό κανείς δεν θα το
καταλάβαινε.

Ο Presenter πριν είκοσι χρόνια καταδικάστηκε από το ανώτατο διπολικό δικαστήριο σε ισόβια άχρονη κάθειρξη, για αυτοκαταστροφικές πράξεις εναντίον της συζύγου του και του αγέννητου παιδιού του.

ΔΙΑΓΩΓΗ: Χρονιοτάτη.