ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

- Πόσο το πουλάς;
- 4 ευρώ, κυρία! Αν πάρετε ακόμα ένα θα δώσετε ένα τάλιρο!

Ο γιατρός πουλάει λειτούργημα, ο καθηγητής πλασάρει γνώση, ο ερωτευμένος διαφημίζει ως αμφίστομο τον έρωτα, ο παπάς εξασφαλίζει σωτηρία, ο διανοούμενος δίνει φιλοδώρημα στην αθανασία, ο ραδιοφωνατζής εσωκλείει τρυφερότητα σε ανάσες βραχνής αναμετάδοσης, ο γονιός φυλακίζει σε μυρωδιά πουρλάν ψήγματα γενεαλογικού καθωσπρεπισμού, ο πολιτικός κάνει γαργάρες στοματικού διαλύματος με Δ.ιακαναλικές, Ν.ομοτελειακές, Τ.ελειολογικές διαπιστώσεις, ο ψυχαναγκαστικός σκορπά παροξυσμό τραυματικής μετεφηβείας.

Πάει λέγοντας… Πάει κλαίγοντας...
Χεράκια μπροστά, ματάκια ανοιχτά και μετράμε:

Κρατούμενο ένα: Στο μηδέν προσθέτω κάμποσο χρέος και ευελπιστώ να πάρω ως αποτέλεσμα φιλότιμο.
Κρατούμενο δύο: Από την επιθυμία αφαιρώ την ανάγκη και η πράξη μου δίνει άνθρωπο να κολυμπά στα ανεκπλήρωτα.
Κρατούμενο τρία: Παίρνω μαρκαδόρο και στα εξώφυλλα των παραμυθιών δεν ζωγραφίζω μουστάκια, γυαλιά και μαλλιά. Όχι! Σκιτσάρω χέρια μακριά, κοιλιές χορτασμένες, ακουστικά βαρηκοΐας και έπειτα αναβαπτίζω τους ήρωες στην κολυμπήθρα του υδροκέφαλου μικροαστισμού μας.

 

// Πήρα τον μικρό ξυλόγλυπτο Πινόκιο των τεσσάρων ευρώ και το έβαλα στα πόδια. Σκεφτόμουν πως θα νιώσω καλύτερα αν μεγάλωνε η δική του μύτη και όχι η δική μου. Και μετά πήγα σπίτι και κουκουλώθηκα στην κουβέρτα μου εποπτεύοντας στον ύπνο τη στρατιά της αυταπάτης μου.

Και μετά ξύπνησα. Ιδρωμένη. Νευριασμένη. Κατάκοπη. Ρέστη. Με άδειες τσέπες από φράγκα και αλήθειες. Ό,τι είχα και δεν είχα τα έδωσα στον Πινόκιο και στο πουρμπουάρ του πλανόδιου στο Μοναστηράκι. Και μετά έβαλα καφέ. Και πήρα το χαρτί προσθέτοντας και αφαιρώντας χρωστούμενα και προσδοκώμενα. Παθητικό το αποτέλεσμά μας.

Εν τέλει αποφάσισα να τα ισοπεδώσω όλα. Ενοχλώ κανέναν;

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε