Ο Δημήτρης Γκιούλος στο πρώτο του βιβλίο «ΔΙ ΑΡΚΛΕΚΙΝ ΠΑΡΟΝΤΙ και άλλες καταστάσεις» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ ξεσπά τη οργή του. Στα χαμένα όνειρα, σε καμένα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, στη δεδομένη μας ομηρία, την μέσα μας τρομοκρατία και την πεινασμένη δειλία μας. Κάνει τις αποβάθρες δρόμους και στέκεται πότε απέναντι και πότε αλληλέγγυός τους. Και φτιάχνει λογοτεχνία. Ναι, στην αρχή και μένα με παραπλάνησε το εξώφυλλο. Μόνο και μόνο για να μου ξετυλίξει την έκπληξη αμέσως μετά. Εδώ, παίζει μπάλα με τους τίτλους των διηγημάτων του και ιδού τι μας αποκαλύπτει για το ποιόν τους.

Μια ιστορία Χριστουγέννων: Μια φωτιά σε μια φάτνη, μια φωτιά στην ψυχή μας που καίει στα μάτια μας.

Το βουκολικό: Ένας έρωτας που δεν ευοδώθηκε και μια «Πηνελόπη» που περιμένει πάντα εκεί.

Δι άρλεκιν Πάροντι: Σεξ και αίμα, χρήμα και διαφθορά, μετανάστες, πεινασμένα καγκουρό και γριές κότες, κονσερβοκούτια και πηγάδες. Α, και μια χρήσιμη συμβουλή για κάμπινγκ.

Το τρένο των 03:22: Σίγουρα σας έχει τύχει... Τι; Όχι; Χμ, μάλλον αυτό θα πρέπει να το κοιτάξω με κάποιον ειδικό.

Φωτογράφος...: Εσωτερικές αναζητήσεις, χόμπι και παράνοια (κατά το τσάι και συμπάθεια).

Κρέμα;: Βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Αλήθεια, γιατί τη βρίσκουμε με υποκατάστατα;

Πλισέ κλισέ: Πώς εφευρέθηκαν τα κλισέ και οι φούστες πλισέ; Ποια ήταν η σατανική ιδιοφυία πίσω από όλα; Αυτές και άλλες ερωτήσεις δε θα απαντηθούν εδώ. Εδώ θα μιλήσουμε για τρομοκρατία και ξανθιές παρουσιάστριες, απωθημένα και φυλακή, και εκείνα τα γαμημένα 15 λεπτά δημοσιότητας.

8-0: Γιατί πάντα κρατάω σκορ στις αναμετρήσεις μου με το πεπρωμένο. Αν και το πεπρωμένο μπορείς να το αποφεύγεις και να το ξεγελάς. Με το πετρωμένο έχω ένα πρόβλημα, αυτό που έχει πετρώσει γύρω μου. Το πετρωμένο φυγείν αδύνατο. Θέλει να συγκρουστείς…

Ο Αυτόχειρας: Ένα επίκαιρο διήγημα... Εντάξει μαλακία τίτλος. Και μαλακία επιλογή να κάνεις. Αν θες σώνει και ντε να το κάνεις σωστά, πάρε μαζί σου και μια διμοιρία, ή μερικούς πολιτικούς. Πάντα με τη δύναμη της πειθούς των πράξεων-για να μη νομίζει κανείς πως σας προτρέπω να ζωστείτε με εκρηκτικά και να σκάσετε πάνω σε μια διμοιρία που προστατεύει τη Δημοκρατία μας. Ντροπή σας και μόνο που το σκεφτήκατε!

Κάποιες σκέψεις για την αγάπη: Ένας φόρος τιμής στον Μπουκόφσκι και το Χρόνη Μίσσιο που σίγουρα τα είπαν καλύτερα από μένα.

Ένας συγγραφέας, καταστάσεις ομηρίας και «ένα happy end»: Άλλωστε όλες οι ιστορίες πρέπει να έχουν ένα ευτυχισμένο τέλος. Απλά, το τι είναι ευτυχία είναι σχετικό για τον καθέναν από μας, και καθόλου μα καθόλου στατικό.