Τον Βασίλη Γρίβα τον γνώρισα προσωπικά με αφορμή τις εικονογραφήσεις του για τις εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ.  Δεν υπάρχουν σωστές εικόνες, οι δικές του όμως τέτοιες μου έμοιασαν. Άρχισα να αναζητώ δουλειές του και σε άλλους εκδοτικούς. Και ανακάλυψα μια μαγεία σχεδόν οικεία… Η αφορμή της συνέντευξης είναι και η προτροπή-ευχή μου να κάνετε ακριβώς το ίδιο. Εσείς και τα παιδιά. Εσείς, τα παιδιά.

 

Όταν ήσουν μικρός, τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Και τώρα που μεγάλωσες πώς συστήνεις τον εαυτό σου;

Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να ζωγραφίζω. Σε όλες τις τάξεις ήμουν ο καλλιτέχνης, αυτός που ασχολείται με τα εικαστικά του σχολείου. Aπό το δημοτικό μέχρι και το λύκειο. Αυτό θυμάμαι να είμαι κι αυτό νιώθω ότι θα είμαι πάντα.

Τι χρειάζεται να έχει ένα παραμύθι για να γίνει αγαπημένο σου και τι για να αρχίσεις να το εικονογραφείς.

Να με βάζει σε ένα κόσμο παραμυθένιο, να μου ανοίγει ένα παράθυρο στο χαρτί που ζωγραφίζω και να με κάνει μέρος της ιστορίας. Αυτό  δεν συμβαίνει πάντα βέβαια, γιατί τόσο εγώ όσο κι οι συνάδελφοι μου, παράπονο το έχουμε να εικονογραφούμε καλογραμμένα κείμενα, σαν τα παραμύθια που άκουγα από παππούδες και γιαγιάδες στα χωριά όταν ήμουν πιτσιρίκι.

Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις ή μια λέξη με χίλιες εικόνες;

Κι οι λέξεις κι οι εικόνες έχουν τρομαχτική δύναμη. Ανάλογα το πώς θα τις χρησιμοποιήσεις (Κι άσε τους Κινέζους να λένε). Ο τέλειος συνδυασμός λέξεων κι εικόνων σκοτώνει, κάποιες φορές από κάτι θαυμαστό, και κάποιες από ανία.

Πώς δουλεύεις; Συνθήκες, μουσικές, ατμόσφαιρα.

Δουλεύω στο σπίτι -δεν έχω οχτάωρο υπαλλήλου- ανάλογα με την έμπνευση και το dead line του εκδότη. Πάντα υπάρχει μουσική, όλων των ειδών. Μπαρόκ και trip hop, soul-funk και electro pop. Όταν όμως τα πράγματα δυσκολεύουν και το χέρι πεισματώνει, το πινέλο δεν προχωράει και το σχέδιο που φτιάχνω μοιάζει μουτζούρα, τα λαϊκά του Διονυσίου και του Μαργαρίτη με χαλαρώνουν και με ξεμπλοκάρουν. Όπως στα χειρουργεία που ακούγονται λαϊκά για να πετύχει η εγχείριση κι ο ασθενής να επιβιώσει. Έτσι είναι και με την εικονογράφηση.   

"Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα". Όντως;

Κάπως έτσι είναι, μέρη που θέλουμε να πάμε, ιδέες κι όνειρα. Πράγματα που θέλουμε να έχουμε, που επιθυμούμε. Ή απλοί ήρωες, ποιος δε θα ήθελε να είναι ο Superman ή ο Πήτερ Παν; Nα ζει στη Χώρα των Θαυμάτων ή στη Μέση Γη; Nα βρίσκει το λυχνάρι ή να έχει ένα τεχνητό αηδόνι;

Πόσο σε επηρεάζει ο ρεαλιστικός χώρος-τόπος στον οποίο βρίσκεσαι-ζεις στη διαδικασία της εικονογράφησης ενός χώρου-τόπου απόλυτα φανταστικού;

Η αλήθεια είναι πως η Αθήνα δε με εμπνέει καθόλου, δε μου δημιουργεί εικόνες παραμυθιού. Θυμάμαι μόνο τις διακοπές στο χωριό, τον παππού να σταματάει τη δουλειά στο αλώνι και με μια ντομάτα, τυρί και ψωμί στα χέρια να μου λέει ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές. Να προχωράμε στα χωράφια, να μυρίζουμε το χώμα και το φρέσκο αέρα. Να βλέπουμε τα κοπάδια, το γάιδαρο και το άλογο, το Μάρκο. Είμαι τυχερός που έχω ζήσει αυτές τις εικόνες, αυτά τα μέρη, αυτά τα χωριά, τον αγνό τρόπο ζωής της παλιάς Ελλάδας.

Βάλε μας λίγο στο παρασκήνιο. Τι ταξίδι κάνει ένα παραμύθι για να φτάσει από το μυαλό του συγγραφέα στα χέρια των παιδιών;

Το παρασκήνιο δυστυχώς δεν είναι τόσο ειδυλλιακό. Είναι βαρετό, είναι διεκπεραίωση και συναλλαγή, είναι διαπραγμάτευση αμοιβής και πίεση. Εγωισμοί και χαοτικές αντιθέσεις, καθυστερήσεις, νεύρα και πολλά τσιγάρα. Αλλά δεν παύει να είναι και μια σπουδαία ιδέα που ταξιδεύει από το μυαλό και την καρδιά μας σε εκείνα των παιδιών. 

Αγαπημένα χρώματα, αγαπημένα υλικά.

Ακουαρέλες, τέμπερες, μελάνια, υπολογιστής, ταμπλέτα κι όλα τα χρώματα. Ακόμα κι ένας χυμένος καφές στο χαρτί δημιουργεί ένα όμορφο αποτέλεσμα. Ένας χυμένος καφές στο laptop πάλι, δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα.

Άμα τρυπώναμε σπίτι σου, τι θα σε βλέπαμε να ετοιμάζεις;

Ετοιμάζω δυο παραμύθια για διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους και δουλεύω το δεύτερό μου παραμύθι, σε κείμενο και εικονογράφηση δικά μου. Λέγεται «Ζαφ, ο Πέρσης γάτος» και πρόκειται να κυκλοφορήσει στην Αμερική αρχικά. Τη δεδομένη στιγμή βέβαια, ετοιμάζω το μεσημεριανό μου.

Τα παιδιά είναι....

Τρυφερά και σκληρά.

 

Grivas Vasilis Illustrator