12:15 των ορατών σωμάτων:
Δεν γελάω. Ούτε κλαίω. Ψέματα! Δεν ξέρω. Αν γελάω. Ούτε αν κλαίω. 
Όμως κάλυψα τους καθρέφτες. 
Αισθήσεις παρούσες. 
Όλες μείον μία.

12: 30 των ηχητικών παροξυσμών:
Και στέκω εδώ. Ακροαματικός αναπληρωτής της οπτικής απάτης. 
Όχι-όχι! Όχι μία φωνή! 
Τόσες πολλές· τόσο διαφορετικά κλάματα ντυμένες· 
ακούει· τον θρήνο λίγο πριν αρχίσει· ακούει. 

12:45 των αποτυπωμάτων της αύρας:
Ο άγιος μετατίθεται. 
Ο εγώ· ο ένας· αγκυλώνεται στη διασπορά. 
Στη μετάθεση της σωρού απτικά αναβιώνω τη ψυχική ροή της· 
στων αισθήσεων παλινδρομώντας τη σπείρα· χρόνο κερδίζοντας.

13:00 στων ψυχών προσκολλημένος την όσφρηση:
Μία· και δύο· και τρεις· και αγέλες σαράντα χορεύουν.
Κι από τις πέντε άλλη μία να μένει. 
Άλλη μία· κι εγώ σκυλί· αναγνωρίζω την απώλεια.
Ήρθε η ώρα του ενός που φεύγει, λιβάνι σκορπώντας.

13:15 σημαίνει γεύση ανάληψης:
Όραση· ακοή· αφή· όσφρηση· 
και από τις πέντε ο αντίχειρας να γλείφει δάκρυα.
Συνθλίβοντας το πένθος· εγώ· και φωνές από σαράντα μέρες·
να μαθαίνω μια-μια τις αισθήσεις χάνοντας.

(«Ψευδώς θεωρείς απάτη την αφαίρεση»)

▲ Φωτογραφία από τον Κωνσταντίνο Δουμπενίδη.
► Στις λέξεις η Μαίρη Κλιγκάτση.