ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

"Τα χρόνια μοιάζουν με μεγάλες λεωφόρους". Και οι άνθρωποι το ίδιο. Μοιάζουν· μα είναι τόσο διαφορετικοί. Λεωφόροι πότε θορυβώδεις, άλλοτε έρημοι· με αμάξια κινούμενα και φώτα σε ακινησία· με οδοστρώματα και ελαστικά φθαρμένα. Οι λεωφόροι μοιάζουν όμως και με τη γραφή -σκέφτηκα- διαβάζοντας ένα πολύ αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Και στην προέκτασή τους, μοιάζουν τελικά με την τέχνη.

Η τέχνη άλλοτε ντύνεται γριά και κάποιες φορές τρέχει με χίλια, αναζητώντας την στροφή που θα την κάνει να νιώσει πάλι νέα. Κι εκεί -πάνω στη λεωφόρο που διανύει- σμίγει με το χρόνο και τον εξασθενεί. "Άρση χωροχρονικών πλαισίων και ορίων, επιτακτική και αναπόδραστη" μοιάζει να γράφει κάποιος σ’ ένα τετράδιο με στόχους και όνειρα.

Αναλογιζόμουν όλα τα παραπάνω, κοιτούσα μέσα απ' το τζάμι της παιδικής μου κάμαρας και είδα ξαφνικά μορφές ν’ ανοίγονται σαν σελίδες βιβλίου· ενός βιβλίου πολύτιμου, μονάκριβου. Μορφές σχηματισμένες από λέξεις -άλλοτε άγνωστες μα οικείες κι άλλες φορές γνωστές και ξένες- να χαμογελάνε και να δημιουργούν ένα νέο «μαζί». Μια σύμπραξη ασύχρονη, αλλόκοτη, φαντασιωσική, επικεντρωμένη στον βασικό πυρήνα του συλλογικού ασυνείδητου που πλήττεται από μια επιβαλλόμενη πολιτική ισοπέδωσης. 

Σαν σε μυθιστόρημα βγαλμένο από τη λογοτεχνία του φανταστικού, ο Πεσσόα συζητά με τον Καβάφη κι ο Μπέκετ διανύει είκοσι χρόνια και έναν εμφύλιο πόλεμο για να φτάσει και να συνομιλήσει με γκροτέσκ ποιητές τις γενιάς μας. Ο Κάφκα δικάζει το παράλογο των ημερών μας στέλνοντας παραινετικές επιστολές σ’ έναν συγγραφέα που ασκητικά ξορκίζει τη μοναξιά της γραφής του κατά το ημερολογιακό έτος 2012. Ο Μπουλγκάκοφ παρέα με τον Αγκέεφ:μιλούν για την εμμονή της εξάρτησης από τη συγγραφή. Ο Κέρουακ με τον Μπάροουζ: συμβουλεύουν τους εναπομείναντες μπιτνικς ακούγοντας Nick Cave και John Coltrane. Μέσα σ’ ένα λεωφορείο ο Ραίημον Κενώ συνωστίζεται με μετανάστες και φοιτητές, εξετάζοντας τις καινοτόμες υφολογικές προτάσεις επίδοξων συγγραφέων.

Κι έπειτα άρχισα ν' αναρωτιέμαι: γιατί τελικά μετράμε τα χρόνια με ημερολόγια; Τουλάχιστον στην τέχνη τα χρόνια θα έπρεπε να τα μετράμε με έργα. Έργα εμπνευσμένα από πνοή καινοτομίας: που ανατρέπουν και φέρνουν ελπίδα· που φοράνε αθλητικά παπούτσια και διαδηλώνουν για τη διαχρονία· που σμίγουν φωνές και λέξεις, εικόνες και μουσικές, εγκυμονώντας την αλλαγή, πιστεύοντας στην πιο ρεαλιστική ουτοπία.

Η τέχνη είναι δρόμος και σπίτι μαζί. Κι εκεί επάνω συναντιούνται όλες οι εποχές, όλες οι γενιές, όλοι οι άνθρωποι, όσο διαφορετικοί κι αν είναι...

Καλή ανάγνωση!

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε