Άννα Νιαράκη

Η μυστική ενόραση του κόσμου- η απαράμιλλη ομορφιά του ταξιδιού, εντός. Η ακροβασία της αράχνης στην κόψη του τοίχου, η σαρκοβόρα εμμονή της υπομονής. Η μύγα πετά, η αράχνη τρώει. Καλύπτοντας τις αποστάσεις, ακίνητος, ξαπλωμένος στο πάτωμα, στο χώμα, στο τσιμέντο. Περιφερόμενος γυμνός. Στη βροχή, στον αέρα, στο κενό. Εντός. Σκέψεις που αναβοσβήνουν, σαν τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Ον οφ ον οφ ον οφ, έτσι και οι συνάψεις. Αλληλοδιάδοχα συναισθήματα με κυριεύουν, φόβος, χαρά, ζέστη, πείνα, κούραση, έρωτας, έξαψη, απάθεια. Να ζητάς το άγνωστο. Το απόλυτα ξένο. Το άγνωρο. Να εύχεσαι να συναντηθείτε σε κάποια στροφή του δρόμου, σε κάποια γωνιά που σμίγουν η τύχη με την ευχή. Εντός. Σπασμένος, αιμορραγικός, λειψός, ανεπαρκής. Εσύ. Ολόκληρος, αυτάρκης, σίγουρος, δυνατός. Πάλι εσύ.

Σε μιας θολής μνήμης τα νερά τσαλαβουτάς. Παιδί ενήλικος, οι παρορμήσεις προφάσεις εν αγνότητα, καθαγιασμός τα αδιέξοδα. Πόσα λάθη πληρώνουμε με σωστά; Τι θα διάλεγες αλήθεια; Το ψέμα δεν έχει πιο πικρή γεύση απ’ την αποστροφή. Ένα κουβάρι γράμματα οι λέξεις, από όποια άκρη κι αν τραβήξεις, στον ίδιο κόμπο καταλήγεις.

Η καταβύθιση εντός χωρίς θάλαμο αποσυμπίεσης, εμπεριέχει κινδύνους. Όπως κι ο κίνδυνος. Όλα ενέχουν κίνδυνο. Κι εσύ το ίδιο. Ακόμα κι όταν ξερνάς μετάνοιες σε λευκά μητρώα αναπνοών.

Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να ξεγραφτεί τελείως. Υπάρχει ένα κατάστιχο, αφημένο στην ησυχία του, στην σκιά της σελήνης, με τα ονόματά μας μέσα. Κάπου-κάπου, όλο και κάποια σελίδα επαναστατεί και καίγεται στη στρατόσφαιρα. Μα ακόμα και τότε, η τέφρα έχει το όνομά σου. Τη μυρωδιά των δακτύλων σου. Το ανθρώπινο ατελές αποτύπωμά σου.

Είμαστε σκόνη. Άμμος κι αφρολέξ. Υλικά πληρώσεως. Θα μπορούσαμε ίσως να αλλάζουμε σαρκίο, ίδιο μέγεθος με το δικό μας.

Είμαστε αίμα. Και οστά, και μύες, και σάρκα.

Θα μπορούσες να μας μαγειρέψεις κιόλας, αν δεν κουβαλούσαμε τόσες ωδίνες.

Σε θρανία, κορμούς, μάρμαρα, τοίχους λαξεύουμε αρχικά. Τελικά δεν χρειάζονται. Αλλεπάλληλες εκκινήσεις. Για εκεί που θα κινούσαμε ούτως ή άλλως. Εντός -το ταξίδι της νύχτας μες στην τεμπέλικη ραθυμία της μέρας, ο θάνατος του μεσημεριού εντός του βραδινού σκιρτήματος. Η καταβύθιση της σάρκας εντός μιας άλλης. Η αδέσποτη ερμηνεία της θάλασσας εντός του βυθού. Η αγκαλιά του χώματος. Η εγκόλπωση της ασχήμιας.

Η συλλαβιστική κατανόηση του νοήματος.

Η ακανόνιστη αρρυθμία της ανάσας σου.

Η οχλαγωγία τόσων πολλών σιωπών.

Η κατάφαση της άνοιξης μες στο χειμώνα.

Η εαρινή χημεία της ύπαρξης.

Η φθινοπωρινή άλωση του καλοκαιριού. Πες μου ένα γράμμα που δεν σε περιέχει.

Ένα φωνήεν, ένα σύμφωνο, έναν ορισμό που σ’ αφήνει απέξω. Μια κουβέντα που δεν σε αφορά, ένα γεγονός που δεν σε επηρεάζει. Εκτός βροχή.

Εντός βροχή.

Και ήλιος, κι αυγή, και μεθαύριο, και ποτέ, και ίσως.

Ίσως.

Ναι και όχι μαζί.

Σε ένα κουκούλι που μας τυλίγει.

Εντός.

 

Άννα Νιαράκη

Η Άννα Νιαράκη γεννήθηκε το Μάιο του 1979 στην Αθήνα. Είναι χημικός με μεταπτυχιακές σπουδές (Msc., PhD) στη Βιοχημεία. Εργάζεται σαν ερευνητικός συνεργάτης στο πανεπιστήμιο Πατρών και από τον Φεβρουάριο του 2012 στο Ecole Normale Superieure, Paris. Ποιήματα, κείμενα  και μεταφράσεις της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες καθώς και σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά,  ελληνικά και ξένα. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Τετράδιο Πειραμάτων, εκδόσεις Χαραμάδα, 2010

Διατηρεί το διαδικτυακό περιοδικό Το Παράθυρο, περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων και το ιστολόγιο Αντιποίηση.