#11
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

Συναντηθήκαμε με τον Δημήτρη Τανούδη, συγγραφέα του πειραματικού μυθιστορήματος «Σπασμός» (Νεφέλη 2011), λίγες μέρες μετά τη βράβευσή του στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών. Συζητήσαμε ώρες πολλές για το νέο του βιβλίο, για τις εννοιολογικές προεκτάσεις του «Σπασμού» αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι συγγραφείς μπορούν να παρέμβουν κομβικά στη λογοτεχνική «παραγωγή» της χώρας μας...

Ο Δημήτρης Τανούδης μιλάει στο ΝΤΟΥέΝΤΕ και τη Μαίρη Κλιγκάτση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΜΙΣΟΣ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΟΣ
Ανασκόπηση

Ας καταπιούμε μετρονόμους. 
Εκεί που χάσαμε το μέτρο, κοίτα τα παγώνια μέσα μας πώς φουσκώνουν και τα λόγια λόγια. 
Κι οι πράξεις λόγια. 
Κι η νύχτα λόγια...

Του Δημήτρη Γλυφού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μπορεί το 2011 να ήταν «Τζόνι & Λούλου» χρονιά για τη Βάσια Τζανακάρη όμως το αναγνωστικό κοινό έχει δολοφονική μνήμη και την επιστρατεύει τις πιο δύσκολες ώρες, όπως λίγο πριν από την αλλαγή του έτους. Η συλλογή διηγημάτων «Έντεκα μικροί φόνοι» μπορεί να κυκλοφόρησε το 2008 αλλά η απόπειρα εξιχνίασής τους συμβαίνει τώρα και γίνεται εκ των έσω...

Της Στέργιας Κάββαλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΧΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ
Π.Ο.Π. Καφέ

Μέρες γιορτής, μέρες αργίας. Που πέρασαν, που θα ξανάρθουν. Τι κι αν τα έκανες όλα σωστά. Στόλισες και στολίστηκες to fit in. Μα πάλι εξόριστος. Και η ανάγκη του ανήκειν γίνεται κατάρα. Σαν αυτές που τριγυρίζουν στα παραμύθια...

Της Στέργιας Κάββαλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Πλησιάζουν

Η χαμηλή μουσική σκεπαζόταν από τις ομιλίες. Η βραδιά έφτανε στο τέλος της, αργά, νομοτελειακά. Σε λίγο θα χωρίζονταν. Ο καθένας θα τραβούσε το δρόμο του, ο καθένας θα έμενε μόνος. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, γιορτές πλησίαζαν...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ
Para siempre

Δύο ζευγάρια μάτια καρφώθηκαν στο ίδιο παγκάκι. Η γυναίκα σταμάτησε το βηματισμό της κι εκείνος ακολούθησε πιστά. Μαρμαρωμένοι στο Πεδίο του Άρεως, σαν ανόητοι περπατητές που κοίταξαν πίσω αγνοώντας τα λόγια των Προφητών και αντίκρισαν την καταστροφή...

Της Μαρίας Μαραγκού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
SLEEPWALKING
Να ανήκεις

Καπνίζω το ηλεκτρονικό τσιγάρο μου κάτω από τον νυχτερινό ουρανό, χωμένος μέσα στο ρείθρο του αυτοκινητόδρομου που κόβει  τη μικρή μου πόλη στα δύο, και καθώς αμάξια τον διασχίζουν με ταχύτητα εγώ  κοιτώ  το λαμπάκι που εξομοιώνει την κάφτρα  μου να γλιστρά κάτω από τις ρόδες τους και να διαλύεται με μικρές ελλείψεις στον αέρα...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σκέτο τον πίνουν τον καφέ για να ξυπνήσουν, για να γευτούν την υφή του, για να μυρίσουν το άρωμά του χωρίς πρόσθετα υλικά. Είναι πικρός, μα δεν πειράζει, υπάρχουν πρωινά, χαράματα που γεύεσαι αυτό το καφέ ζουμί έτσι από επιλογή ή από ανάγκη επειδή άδειασε το βάζο με τη ζάχαρη...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΟΧΥΡΩΤΕΣ ΡΙΜΕΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ...
Άχρωμα χρωματισμένος

Δεν έχω χρώμα
Είμαι κενός
Συνθλίβομαι μόνο
Για ταπεινότητα κι οργή...

Της Ευαγγελίας Πατεράκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Οι ακροβάτες

Μια μοβ τούφα στο μέτωπό, έσπαγε την μονοτονία του λευκού δέρματος. Μικρή ήταν, μα σίγουρα φαινόταν πως ήθελε να δείχνει μεγαλύτερη. Της άρεσε η ιδέα πως οι άλλοι θα της πρόσθεταν μερικά χρόνια...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε