Εννόμως, ενστόλως κι ενθέρμως υποστηρίζεται εδώ και καιρό η διαφύλαξη της παραπαίουσας ισορροπίας του black social box μας. Ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο και τα λοιπά social media, σκέφτομαι, και κυκλοφορεί διπλή και σκέτη η αλήθεια. Πού φτάσαμε!

Ιούνιος 2011 – Φεβρουάριος 2012. Σε ορίζοντα «μεσοπρόθεσμο», αποκαλύπτεται η hard core πραγματικότητα, συνοδευόμενη από σκηνές ακατάλληλες για πολίτες-ψηφοφόρους που φοράνε μάσκα ύπνου ακόμα και όταν είναι ξύπνιοι.

Μπουκάλια μπύρας, δακρυγόνα, μολότοφ, τυφλές συλλήψεις και κλήρος για την απονομή ευθυνών. Το έργο διασφάλισης της κοινωνικής ευρυθμίας πρέπει να περατωθεί. Ο ένοχος εντοπίζεται. Και η τσάντα του επίσης. Δεν χωρά αμφιβολία. Γονατιστός πακετάρεται άμεσα για την μεταγωγή του. Παραδίπλα οι υπεύθυνοι προετοιμάζουν τα πειστήρια του εγκλήματος.

Αργά ή γρήγορα… κάποιος θα βρεθεί να πει ή μάλλον να δείξει πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Ενίοτε και ποτέ. 

Η Ελλάδα του 2012 ασθενεί. Ψυχικά. Κι εγώ αναρωτιέμαι, αν υπερέχει συντριπτικώς ο πόλεμος… (παραφράζοντας τα λόγια του ποιητή).


Περπατώ -μήνες μετά- στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, με καρδιές και καιρούς παγωμένους και βλέπω τους περαστικούς να κυκλοφορούν υπό το άγρυπνο βλέμμα μιας διαρκούς αστυνόμευσης. 

Η συλλογικότητα που σπάει, τα βλέμματα με τις κρεμασμένες βλεφαρίδες, τα πόδια που βιαστικά προχωράνε μπροστά, οι πλάτες που αρχίζουν και γέρνουν και τα χέρια -αυτά τα χέρια, που μονίμως μαρτυρούν φόβο και επιφύλαξη!- στις τσέπες.

Από την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου μέχρι τον Φλεβάρη του 2012 το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων. Και οι εκφράσεις τους.

Προχωράω βιαστικά κι εγώ. Με ρουφά η ατμόσφαιρα που αναπνέω. Γίνομαι ίδια. Βιαστικά. Προχωρώ βιαστικά. Σκέφτομαι. Βρίσκω μια κούτα, κάπου στα Εξάρχεια. Τη σηκώνω και βλέπω μια πινακίδα σπασμένη: «Ενθάδε κείται η αξιοπρέπεια της φατρίας των ανθρώπων!».

Από δίπλα μου ακούω το θόρυβο δυο μηχανών που σταθμεύουν. Δυο άντρες. Δίπλα. Δύο Δέλτα συνεχόμενα. 

Δύο άντρες ακόμα της ομάδας Δ. δίπλα μου. Με φυλάνε. Μην με καταπιούν οι κούτες.

 

«Ἀθῆναι. Ἀνελίσσονται ραγδαίως
τὰ γεγονότα ποὺ ἤκουσε μὲ δέος
ἡ κοινὴ γνώμη. Ὁ κύριος ὑπουργὸς
ἐδήλωσεν, Δὲν μένει πλέον καιρός...»
«... πάρε κυκλάμινα... πεῦκοβελόνες...
κρίνα ἀπ᾿ τὴν ἄμμο... πεῦκο βελόνες...
γυναίκα...»
«... ὑπερτερεῖ συντριπτικῶς.
Ὁ πόλεμος...»
ΨΥΧΑΜΟΙΒΟΣ

Από την «Κίχλη» του Γιώργου Σεφέρη.

▲ Το ΝΤΟΥέΝΤΕ ευχαριστεί τον Μάνο Τσίζεκ για την παραχώρηση του υλικού του.