Είναι η πιο ρεαλιστική ευχή για το 2012 να πέσει το PSI ώστε να πραγματοποιηθεί το κούρεμα του χρέους υπό ευνοϊκές συνθήκες; Κάποιος μου ευχήθηκε, να είναι το 2012 ανθρωπινό για όλους μας. Και αυτό είναι κάτι που μου έχει λείψει. Τα απλά πράγματα που συνέβαιναν, τα ανθρωπινά. Ένα παιδί να σπάσει με την μπάλα του ένα τζάμι, ένας χαρταετός να μπλέξει στα σύρματα, ένα αμάξι να περάσει με δυνατή μουσική και να ξυπνήσει νύχτα την γειτονιά. Και ο κόσμος να αντιδράσει σε αυτά χαριτωμένα.
Υπάρχει μια χώρα παραδομένη. Συμβιβασμένη στην ήττα της. Που δεν γιορτάζει, που δεν αγοράζει δώρα, που δεν κυκλοφορεί στους δρόμους. Οι κραυγές τον αντιφρονούντων μοιάζουν να έχουν παραδώσει τις τύχες τους στα σκήπτρα τις εξουσίας. Και οι φωνές των σοφότερων που ενθυλάκωναν την αβέβαιη ελπίδα του απλού λαού έχουν χάσει το σθένος τους. Ζούμε συνεχίζοντας απλά να υπάρχουμε. Γιατί καμία λύση δεν διακρίνεται στο βάθος του δρόμου, γιατί δεν μπορούμε να πεθάνουμε, γιατί δεν τολμούμε να θυσιαστούμε. Διακρίνω μια ατομική ισοπέδωση, τέτοια που μεταφέρει την γενική σήψη σε επίπεδο ατομικών ευθυνών του. Και αυτό μας αποτρέπει να δράσουμε συλλογικά. Μα έτσι κι αλλιώς, στα καλά και στα κακά, αυτό είναι το κύριο συστατικό του καπιταλισμού. Η ατομικότητα.
Λίγες ημέρες πριν ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δήλωσε «Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατωτέρου μου -και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων». Και να προλογίζω τον Κωνσταντίνο Τσακίρη ως ποιητή, τον συγγραφέα των βιβλίων «Τα όνειρα αντέχουνε στον χρόνο», «Ήρθε ο καιρός να φύγουμε», «Από καιρούς και προσωπικούς μονολόγους», μοιάζει ως μια τέτοια επιβράβευση στην φωνή του που φιλοξενείται στην παρακάτω συνέντευξη. Μα όπως μου είπε και ο ίδιος, δεν είναι πάντα κακό να επιβραβεύεις την φωνή ενός συγγραφέα. Ούτε είναι κακό να τον φιλοξενείς. Ένας ποιητής πάντοτε κάτι έχει να πει ή να προσθέσει που εμείς μπορούμε είτε να το δεχτούμε είτε αγόγγυστα να το απορρίψουμε.
Ποιο παραδίνεται πρώτο, το πνεύμα ή το σώμα;
Αυτό που αξίζει να παρατηρήσουμε και να αναλύσουμε είναι ο άνθρωπος γενικά. Το σώμα είναι το σκεύος που φιλοξενεί το σώμα. Όποιο και αν πληγωθεί, θα μεταφέρει τα τραύματα του στο άλλο, τα οποία αν δεν γιατρευτούν θα μολύνουν τον άνθρωπο συνολικά.
Ο Έλληνας βρίσκεται σε φάση παράδοσης ή ανασύνταξης;
Ο Έλληνας αυτή την στιγμή είναι έρμαιο. Έρμαιο εκείνων που καθορίζουν την τύχη του. Και βρίσκεται σε φάση που είτε θα πρέπει από μόνος του να διαλέξει να ανασυνταχθεί είτε να παραδοθεί και να αφανιστεί.
Η δημοκρατία περνάει απλά μια κρίση ή ήρθε ο καιρός να πάρουμε τα όπλα;
Πραγματική δημοκρατία δεν υπάρχει και ήρθε ο καιρός να πάρουμε τα σωστά όπλα. Σε κάθε επίπεδο. Και σωστά είναι τα όπλα εκείνα τα οποία μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. Όπλα ψεύτικα τα οποία θα συγκαλύψουν και θα καπελώσουν τα προβλήματα μας για ακόμη μια φορά δεν τα χρειαζόμαστε.
Η νέα Ελληνική λογοτεχνία είναι όπλο στα χέρια του αναγνώστη;
Η νέα Ελληνική λογοτεχνία είναι επιχειρηματικό όπλο στα χέρια των εκδοτών, των βιβλιοπωλών και των μανατζαρέων οι οποίοι την χρησιμοποιούν, την τιτλοποιούν και την ευνουχίζουν. Είναι ένα όπλο που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκπυρσοκροτήσει. Είναι ένα όπλο μεν, στο οποίο όμως πρέπει να διατηρείς επιφυλάξεις δε.
Οι συγγραφείς κρύβονται πίσω από τις λέξεις;
Εκδηλώνονται από τις λέξεις. Οι συγγραφείς χρειάζονται τις λέξεις για να εκφραστούν και συχνά για να τις ξαναδιαβάσουν ώστε να μπορέσουν να αντιληφτούν τι ήταν εκείνο που θέλανε να πουν και να κατασταλάξουν στις σκέψεις τους.
Το μάρκετινγκ αλλοτριώνει την λογοτεχνία;
Η λογοτεχνία δεν είναι ούτε κίνημα, ούτε μόδα, ούτε διαφήμιση. Είναι ένα σώμα. Διαχρονικό και ολόκληρο. Το μάρκετινγκ σήμερα είναι απλά ο χορηγός αυτής της ευνουχισμένης λογοτεχνίας που βρίσκεται στα ράφια. Το μάρκετινγκ αλλοτριώνει τον άνθρωπο. Ο συγγραφέας που επιθυμεί να εκδοθεί ή να διακριθεί είναι ένας άνθρωπος αλλοτριωμένος και αυτό το εκλαμβάνω ως μια πολύ μεγαλύτερη ζημιά. Η τέχνη δεν κοστολογείται και ο συγγραφέας πρέπει να αποτυπώνει την ελεύθερη θέληση του, να μεταφέρει τις ιδέες του και όχι να περιφέρει να κείμενα του.
Η underground καλλιτεχνική σκηνή είναι αρκετά αξιόλογη ώστε να αναδεχθεί κάποια στιγμή σε κυρίαρχη;
Η underground σκηνή είναι μια σκηνή η οποία βρίσκεται εκεί για να εκτονώνει τις ανάγκες του ίδιου του συστήματος. Δεν είναι μια σκηνή εναλλακτική. Είναι η σκηνή στην οποία βρίσκουν στέγη εκείνοι οι οποίοι δεν χώρεσαν με τους ακριβείς όρους του εμπορίου στην αφρόκρεμα και τοποθέτησαν αλλού τους εαυτούς τους ενστερνιζόμενοι ή συνυφασμένοι απλώς με κάποιους άλλους.
Πες μου έναν σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα που θεωρείς αξιόλογο.
Δεν γνωρίζω τους νέους Έλληνες συγγραφείς.
Τι καταδυναστεύει το παρόν μας: τα οράματα του αύριο ή η νοσταλγία του παρελθόντος;
Το παρελθόν είναι πάντοτε εξιδανικευμένο και τα όνειρα του κάθε ανθρώπου για το αύριο πάντοτε θολά. Και συχνά ζούμε σε ένα παρόν που είναι διαφορετικό από αυτό που νομίζουμε, γιατί παρεκκλίνουμε λόγο των ονείρων ή της νοσταλγίας μας. Η ζωή είναι μονάχη της συμπαγής και δίχως ερμηνείες. Γεμάτη γεγονότα.
Κωνσταντίνος Τσακίρης
Γεννήθηκε στην Κομοτηνή τον Αύγουστο του 1983. Εκεί μεγάλωσε και έζησε μέχρι την ηλικία των δεκαοχτώ ετών. Τα τελευταία χρόνια μοιραζόταν τις μουσικές του επιλογές με το θερμό κοινό της Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα σπούδαζε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και αποφοίτησε το 2008. Πλέον, προχωρά στους δρόμους της Αθήνας, έχοντας πλάι τα αδέρφια του Γιώργο και Ειρήνη. Το 2006 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Τα όνειρα αντέχουνε στο χρόνο» εκδόσεις «Ίαμβος» και συνεχίζει φωνάζοντας σε όλους μας πως «Ήρθε ο καιρός να φύγουμε» εκδόσεις «Ίαμβος».
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ:
Από καιρούς και προσωπικούς μονολόγους, Ίαμβος (2009)
Ήρθε ο καιρός να φύγουμε, Ίαμβος (2008)
Τα όνειρα αντέχουνε στο χρόνο, Ίαμβος (2006)