Γιώργος Πιέρρος
Μετά τη βροχή… Σύννεφα που δεν έχουν ακόμη διαλυθεί· φύλλα ξέρα στο έδαφος· χώμα βρεγμένο αναδύει την μυρωδιά του ακόμα και στις γκρίζες πόλεις· η εγκατάλειψη γίνεται πιο ανυπόφορη από ποτέ.
Σε μια γειτονιά του Πειραιά…Ένα σκηνικό θυμίζει το «ταξίδι στα Κύθηρα» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου που τόσο απρόσμενα έφυγε στα ίδια μέρη. Ένα ταβερνάκι ξεχασμένο στο έλεος του χρόνου και της φθοράς στην οδό Φιλικής Εταιρείας, κοντά στην πλατεία Καρπάθου -περιοχή γνώριμη για όλους τους Πειραιώτες, πολύ πιθανό και το ταβερνάκι… Η αυλόπορτα του κλειστή. Μόνο μερικά τραπέζια σκορπισμένα θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε ζωή. Όταν το συναντάς μετά από καιρό νιώθεις το πικρό συναίσθημα που ένιωθε ο Σπύρος στην ομώνυμη ταινία, όταν επέστρεφε από την Τασκένδη στο χωριό του και ανακάλυπτε πως τίποτα δεν ήταν πια όπως πριν.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε έσφυζε από ζωή· τα τραπέζια του ασφυκτιούσαν από παρέες και μεζέδες· η σιωπή που επικρατεί σήμερα έδινε τη θέση της σε φωνές και τραγούδια· απλωνόταν ο παλμός σε ολόκληρη τη γειτονιά.
Ούτε το χωριό του Σπύρου ήταν όπως το αντίκρισε. Για εκείνον πια ήταν ανυπόφορο: ξεπούλημα γης και αξιοπρέπειας. Δεν το αποδέχθηκε. Προσπάθησε να το αποτρέψει, ήταν ακατόρθωτο, αναγκάστηκε να απομονωθεί.
Ένας περίπατος σε μέρη που πέρασε κανείς -χρόνια πριν- είναι αρκετός για να τον κάνει να νιώσει το κλίμα από το «ταξίδι στα Κύθηρα». Δεν ήταν έτσι τα μέρη μας, δεν ήταν έτσι η ίδια μας η ζωή. Αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε, όμως, στο σενάριο είναι πως εμείς δεν θα ταξιδέψουμε μακριά. Δεν θα απομονωθούμε. Το αντίθετο μάλιστα: θα περάσουμε από το εγώ στο εμείς…
Είναι άδικο που στις ταινίες οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν το σενάριο και βέβαια το τέλος του σε αντίθεση με εμάς που ουδέποτε ρωτηθήκαμε αν θέλουμε να συμμετέχουμε σε αυτόν τον καταστροφικό θίασο.
Είδες ποτέ τα πουλιά να πετάνε
την ώρα που τα σύννεφα σβήνουνε
στις ασπρόμαυρες εικόνες σου
τα χρώματα γυρίζουνε ξανά
Θέλω τόσο και ‘γω να γυρίσω
πέρασε ο θυμός δεν στάθηκε
άνοιξε ο άνεμος την πόρτα
τον πήρε και χάθηκε
Είδες ποτέ μετά από τη βροχή
πως γράφουν κύκλους πάνω από την πόλη τα πουλιά
Τον ουρανό γυρνάν απ’ άκρη σ’ άκρη
ξυπνάω και γύρω είναι γιορτή
ρωτάω τον εαυτό μου
πως κλείστηκε και πίστεψε
πως άλλη ελπίδα δεν υπάρχει...
Πόσα στο μυαλό μου γυρνάνε
πόσα την καρδιά μου πνίγουνε
σαν καράβια που με πάνε
στα βαθιά και μ’ αφήνουνε
Μα είδες ποτέ τον κόσμο ν’ αλλάζει
όπως έγραφε το αστέρι σου
είδα την λάμψη του να χορεύει
μωρό μες το χέρι σου
Είδες ποτέ... Στίχοι του Μανώλη Φάμελλου από το τραγούδι "Μετά τη βροχή"
▲ Οι φωτογραφίες από τον Γιώργο Πιέρρο.