Μια απογευματινή συνάντηση, μια θερμή χειραψία και πολλές ενδιάμεσες σταθμεύσεις σε λέξεις και ποιήματα. Η Λένα Καλλέργη, στην οποία απονεμήθηκε το 2011 το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μαρία Πολυδούρη», μιλάει στο ΝΤΟΥέΝΤΕ για τους δικούς της «Κήπους στην Άμμο»...

Η Λένα Καλλέργη μιλάει στο ΝΤΟΥέΝΤΕ και τη Μαίρη Κλιγκάτση.

Χωρίς ξυπνητήρι, ευχή και κατάρα, κάθε αλλαγή πλευρού να καλύπτει την ανασφάλεια που βουίζει στα αυτιά μου. Κι όταν αποφασίζω να σηκωθώ με ξαναπαίρνει ο ύπνος. Κατατονία ή φλεγμονή; Ομίχλη ή σιωπή;

Του Δημήτρη Γλυφού.

Ίσως και να μην έγινε ποτέ. Ίσως να μην έπρεπε να γίνει. Άθελά τους έγινε.
«Ποτέ δεν έγινε» είπε ο ένας στον άλλον και ντύθηκαν βιαστικά.

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

Τούτες οι χειμερινές μέρες είναι μέρες απόγνωσης, ανάγνωσης και απόστασης. Δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο για να τις περιγράψει από αυτό το μικρό απόσπασμα του Κριστιάν Μπομπέν από την Ηγεμονία του Κενού. Μεταφράζοντας λοιπόν από τα γαλλικά...

Της Στέργιας Κάββαλου.

Η συγγραφέας Ασπασία Βασιλάκη αποφάσισε να γράψει την ιστορία του κύριου Μάνου «για τους μεγάλους που τρέχουν χωρίς ποτέ να φτάνουν, και για τους μικρούς, που αγαπούν το τρέξιμο έτσι κι αλλιώς» όπως ενημερώνει η ίδια στην αρχή του βιβλίου...

Της Στέργιας Κάββαλου.

Κάθισε βαριεστημένα στον καναπέ, στήριξε το πηγούνι στην παλάμη, με κοίταξε κι αμέσως απέσυρε το βλέμμα. Είμαι σίγουρος πως σκέφτεται τα παλιά. Το ξέρουμε όμως, το γνωρίζω καλά, της το ‘χα πει κι εκείνης, το ήξερε· καμία σχέση δεν κρατάει για πάντα...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

Το νυφικό μου φόρεσα
μα δεν πάω για γάμο.
Δε βλέπετε; Γελάω!
Δεν είναι αρκετό;

Της Μαρίας Μαραγκού.

Θα σου δώσω να φας μέλι. Ξέρεις τι είναι το μέλι; Το μέλι είναι μελί στο χρώμα. Δεν ξέρεις τι χρώμα είναι το μελί; Ε, το μελί έχει το χρώμα του μελιού, ανοιχτό καφέ, σκούρο πορτοκαλί το λες. Είναι γλυκό και αρωματικό και παχύρευστο υγρό...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

Φλέγεται η γλώσσα
Παράτολμα κινδυνεύω
Ασιτία ενεργώντας
Σε κάκωση θαλάττης...

Της Ευαγγελίας Πατεράκη.

Οι ώρες του κόσμου περνούσαν. Διέσχιζαν αόρατα τα βουνά και τις πεδιάδες της Γης. Ένας αχνός ήχος τσιρίγματος ίσα που ενοχλούσε τα αυτιά των κατοίκων. Ο χρόνος ακούραστος ακόμα προσπερνούσε τα σύννεφα και την καλοκαιρία εκείνης της μέρας...

Του Νίκου Ρουμπάκη.