#15
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
Ανάκραγμα


Ο αλάστωρ πρόξενος ενός κόσμου με ψυχογενείς όρχεις κάτω απ’ την επιφάνεια του εδάφους, έτσι ώστε τα πέλματα ν’ αποκτούν εγγενή βαρύτητα από γεννησιμιού και το βάδισμα να παρουσιάζει ανθρώπινη σημασία, έρχεται, τρίπτυχος και ξιφιαίος, τα βράδια αυτά όπου αμφισβητεί κανείς το εύλογο της ανάσας του, και διαπερνά τους λαβύρινθους των αυτιών με μια συριστική κραυγή που θυμίζει το μονόχορδο πέρασμα της νυχτερίδας μες στον στάβλο των κοιμισμένων ζώων...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Βραδινή σκοπιά


Θα μείνω εδώ. Δεν μαρτυράω ότι τους περιμένω. Θα με χλευάσουν· για μένα δεν με νοιάζει, αλλά αυτοί με τόσο χώμα στα μάτια, τόσο σκοτάδι στο στόμα δεν θ’ αντέξουν να κουβαλήσουν πάνω στην πλάτη της νύχτας περισσευούμενη οδύνη. Είναι μικρός ο φάρος μου, ένα πεντάλεπτο καρκινικού φωτός που αρδεύεται από δυο μισοκαμένα πνευμόνια και χορδίζει τα καυτερά γλωσσίδια του στεγνώνοντας την τελευταία υδαρή θλίψη στη χοάνη των ιγμορείων.

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Record


Από ‘κείνο το βράδυ υπάρχει ένα βιντεάκι. Διάρκεια τρία λεπτά και σαράντα έξι δευτερόλεπτα. Η λήψη έγινε με κάμερα κινητού τηλεφώνου, κοριτσίστικου, από αυτά που τούς κρεμόταν ένα στρογγυλό αρκουδάκι.
Αφήστε με να σας πω την ιστορία.
Τα φωτάκια της πόλης στην οθόνη του κινητού διαγράφουν ωοειδείς τροχιές, καθώς το βιντεάκι ξαναπαίζει.

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Μπορείς να βάλεις τον δείκτη στο αυτί βαθιά· αν το θέλεις.
Κατά προτίμηση του δεξιού χεριού.
Σπρώχνεις μετά με προσοχή. Δυνατά ώσπου να βρεις την άκρη. Το αυτί δείχνει στο δείκτη τον δρόμο. Δε θα χαθεί. Η άκρη τυλίγεται μόνη της στην άκρη του.

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Αστρομέρες


Γιατί έτσι μοιάζει πάντα. Για να ξεχνούν οι άνθρωποι. Για να ξεχνώ.
Μια μέρα, ένα πρωί στα ξαφνικά, ένα υγρό πρωί ενδιάμεσα,
τα μάτια στεγνά, σκεπασμένα με δέρμα.
Ανάμεσα...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Στην κουζίνα. Στην κουζίνα τα παλιά τα χρόνια, κάτι άλλες εποχές δεν ήταν επιτρεπτό να κάθεται ο κόσμος της υψηλής κοινωνίας. Δε γίνεται λόγος βέβαια για τους άρχοντες και τις αρχόντισσες και τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Στην κουζίνα μόνο το υπηρετικό προσωπικό. Από αρχιτεκτονικής πλευράς, στο υπόγειο του σπιτιού...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Καθόμασταν στο γρασίδι που φυτρώνει στις αλάνες όταν τα παιδιά της γειτονιάς σταματάνε για μεγάλο χρονικό διάστημα να παίζουνε ποδόσφαιρο. Είχε μιαν ηρεμία με την οποία δεν ήμασταν εξοικειωμένοι και φυσούσε ελαφρά.
«Που να ‘ναι οι άλλοι;», με ρώτησε ο Στράτος.
«Μάλλον διαβάζουν», απάντησα. «Πάρε λίγο να κρατήσεις»...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κάποια νύχτα


Σκόρπιες ειδήσεις, φρούδες ελπίδες, αλλόκοτες συναντήσεις, ατελείωτη μονοτονία, ανόητη κωλυσιεργία. Ένα συνονθύλευμα.
Κάποιος γυρίζει σπίτι αργά τη νύχτα· μόνος. Το σπίτι άδειο. Οι τοίχοι σταθεροί, δεν τους άγγιξε ο χρόνος. Σκέφτεται πάλι τους συγγενείς. Μαζί τους ήταν. Θυμάται κάποιες αποτυχίες. Τις θυμάται συχνά. Μ’ εκείνη τη γυναίκα. Η μορφή της σχεδόν χαράχτηκε στον άσπρο τοίχο, σχεδόν ενσωματώθηκε στη βαριά διακόσμηση. Δε θα προσπαθήσει αυτός· ποτέ ξανά.

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε