Τη αιτία και επ’ αφορμή της έκθεσης La Mam Art
Σημειώσεις απ' το παράθυρο της κουζίνας της Αλεξάνδρας Χαριτίδου

Αυτό το ορθογώνιο κενό ανάμεσα στις πολυκατοικίες, αυτό το γαλάζιο σπιρτόκουτο, το χαρτομάντιλο αυτό ή ο φάκελος ο μουσκεμένος κύματα, η πόρτα αυτή η παραλληλόγραμμη, αυτή η στενωπός από νερό κι ιώδιο κι αλάτι κι η πόρτα που παραπάνω είπα,
... η χωρίς ρόπτρο πόρτα,
χτύπα να δεις: θα σ' ανοίξει ή θα' ναι απασχολημένη η θάλασσα-
ένα γυαλί είναι-
μην είσαι μαλάκας,
σ' αφήνει από μέσα του κοράλλια να δεις
ένα κομμάτι τζάμι αλμυρό ανάμεσα στις πολυκατοικίες, ορθογώνιο, που τις βρέχει, δροσίζει τους τοίχους, υγραίνει τα τσιμέντα σα γλώσσα μπλε, ίσως λίγο και τη σκέψη των ενοίκων. Μια γαλάζια νησίδια στεριάς είναι η θάλασσα, μπήγεται ανάμεσα στο πέλαγο από πολυκατοικίες. Όχι πινελιά. Ένα έμβολο που με ζουλάει είναι, που κάνει στο μυαλό μου έρωτα. Έρωτα κάνει στο μυαλό μου.
Και τα χρόνια περνούν, περνούν τα βράδια, με γνώμονα κι αναφορά τη γαλάζια χαρακιά, το γαλάζιο άνοιγμα που χάσκει σαν παράθυρο μέσ’ απ’ το παράθυρο ή σαν πληγή ή δάχτυλο τεντωμένο κυανό (που δείχνει απέναντι, τη γεωγραφία που δε μάθαμε ποτέ, είναι φοβερό, κανείς δεν κατέχει γεωγραφία), σαν το κενό σ' ένα κιγκλίδωμα όταν θες να περάσεις απέναντι (πάντα θες)
αυτό το γαλάζιο είν' εκεί λοιπόν να στο θυμίζει το πέρασμα απέναντι
ενώ τρως, ενώ καπνίζεις πλάι στο παράθυρο,
δεν μπορείς να γλιτώσεις απ' την υπόμνηση του γαλάζιου νερού, αφού όλα τα λεωφορεία της ζωής καθρεφτίζονται πάνω του, οπότε, δεν μπορείς ξαναλέω να γλιτώσεις, όλα σου τα αποτσίγαρα μ' έναν τρόπο εκεί θα καταλήξουν, για να μη σου πω πως και όλα σου τα υγρά επιπλέουν ήδη στο γαλάζιο κομμάτι,
στη γαλάζια σφήνα εκείνη ανάμεσα στις πολυκατοικίες, στη σχισμή ανάμεσα στην αρχιτεκτονική της φοβίας και του αστικού χαμού
αυτή η μικρή ψηφίδα,
μόνον αυτή θα σε σώσει.
Όπως σπαρταράει, έτσι θα σε σώσει.