#16
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
Περιστροφή

Σ’ ένα σημείο της περιφερειακής οδού Θεσσαλονίκης, η αμυγδαλή του εγκεφάλου εκπέμπει ακατάσχετο αίμα προς όλες τις φλέβες της γυναίκας,
διαμορφώνοντας
τη στάση του σώματος
σε στάση της ζωής.

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Warwick Street


Ήταν η τελευταία βραδιά πριν επιστρέψω. Έλεγα ότι έφευγα για πάντα, όσο κρατάει το πάντα στον ανθρώπινο χρόνο, τον ταπεινωτικό, τον σωφρονιστικό, τον υποταγμένο στη νομοτέλεια. Είχα κάνει τις βαλίτσες μου βιαστικά, μπουκώνοντας τα στομάχια τους με κουβαριασμένα ρούχα και λερωμένα εσώρουχα...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Μεταξύ μου


Από κει που μ’ άφησα· εκεί με ξαναπιάνω.
Σχεδόν μαθηματικά. Ή μάλλον μουσικά: νότα, παύση, νότα.
Η παύση μου. Το μεσοδιάστημα μεταξύ μου. Εκεί που δεν υπάρχω.
Ο χώρος που δημιουργήθηκε έξω μου για να μην είμαι...

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Αυτό το ορθογώνιο κενό ανάμεσα στις πολυκατοικίες, αυτό το γαλάζιο σπιρτόκουτο, το χαρτομάντιλο αυτό ή ο φάκελος ο μουσκεμένος κύματα, η πόρτα αυτή η παραλληλόγραμμη, αυτή η στενωπός από νερό κι ιώδιο κι αλάτι κι η πόρτα που παραπάνω είπα,
... η χωρίς ρόπτρο πόρτα...

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Σηκώθηκα. Κοίταξα με πρησμένα μάτια το μισάνοιχτο παράθυρο. Δεν άναψα κανένα φως. Δεν ήμουν έτοιμη. Ψαχουλεύοντας τα σκόρπια ρούχα στις καρέκλες, βρήκα να φορέσω ένα παντελόνι και μια μπλούζα. Δεν πρόσεξα μέσα στο σκοτάδι χρώματα, σχέδια. Οι κάλτσες εδώ και καιρό έχουν πάψει να ζευγαρώνουν. Αταίριαστες και μαζί φορέθηκαν στα πόδια...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Σβούρα


Η μεγάλη πόρτα της εξόδου έσταζε δυσοσμία. Το χρυσό πόμολο εξέπεμπε απλησίαστες θερμοκρασίες. Τα παράθυρα του δωματίου σφραγισμένα για ώρες. Οι τζαμαρίες ανίκητες σε οποιαδήποτε κρούση. Είχε θέση το κορμί του στο κέντρο του δωματίου, κουλουριασμένο σώμα, γυμνό και παγωμένο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Στο λυκόφως


Προσπάθησα να τους επαναφέρω στη μνήμη μου. Την πρώτη φορά στάθηκε αδύνατο. Τη δεύτερη δύσκολο. Την τρίτη... Έκλεινα τα μάτια, κι οι μορφές τους έμεναν εκεί, το βλέμμα τους ασάλευτο, το χαμόγελό τους αναλλοίωτο...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε