Το τάνγκο και πάλι εδώ. Εδώ. Αφού έτσι είναι ο μόνος τρόπος για να βιωθεί. Το Δουβλίνο ανάσανε για 3 συνεχόμενες μέρες στους ρυθμούς του, όπου το εν λόγω φεστιβάλ έλαβε μέρος από την Παρασκευή 20 Απριλίου μέχρι την Κυριακή 22 Απριλίου.
Τρία ζευγάρια παρόντα από την Πορτογαλία, την Πολωνία και την Ιρλανδία δίδαξαν και χόρεψαν μαζί μας.

Και εμείς μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς κι ευθυμίας, αφεθήκαμε για άλλη μια φορά στη μαγεία του. Σε μια μεγάλη αίθουσα κολλεγίου γνωριστήκαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, χορέψαμε, μάθαμε. Άλλοτε με πρόσωπα γνώριμα και οικεία, άλλοτε με φρέσκα και καινούρια. Αν και στο τάνγκο δεν αισθάνεσαι ποτέ ξένος. Οικειοποιείσαι τον χώρο και τους γύρω σου και σύντομα όλοι γίνονται μια μεγάλη παρέα. Ο ένας βοηθάει τον άλλο σε κάθε  νέα προσπάθεια γνωριμίας των βημάτων, του συγχρονισμού, της απόστασης που μετριάζεται, των κορμιών που συνδέονται. Οι σκέψεις ακολουθούν. Το συναίσθημα είναι αυτό που προέχει. Όπως λέει και ο Μπέκετ: «Χόρεψε πρώτα. Σκέψου αργότερα. Αυτή είναι η φυσική σειρά».

Η μοναδικότητα του τάνγκο έγκειται στο ότι νιώθεις κάθε φορά πρωτάρης. Σαν να το πλησιάζεις απ' την αρχή. Όπως ο ερωτευμένος που κάθε φορά που αντικρίζει το αγαπημένο αντικείμενο του πόθου του νιώθει σαν να το βλέπει για πρώτη φορά, έτσι και στο τάνγκο η κάθε επαναλαμβανόμενη συνδιαλλαγή μαζί του, φαντάζει ολότελα καινούρια, σχεδόν ανόθευτη.

Με τα σεμινάρια να διαδέχονται το ένα το άλλο και να διανθίζονται με τις εκάστοτε μιλόνγκες, practicas και shows, πήραμε λίγο από τη λάμψη του και νιώσαμε ο καθένας ξεχωριστά πρωταγωνιστής. Πρωταγωνιστές της μικρής, ασήμαντης, ελαφριάς ζωής μας, καταδικασμένης σ' έναν αέναο κύκλο συναισθημάτων, αναμνήσεων κι επιδιώξεων.
Η ψυχή θυμάται, το σώμα υπακούει. Στο τάνγκο δεν επιδιώκουμε τίποτα, θυμόμαστε τα πάντα και το συναίσθημα είναι ο οδηγός μας. Πάντα χορεύουμε, χορεύουμε.
Και το ταξίδι συνεχίζεται...