#17
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
Η απόσταση


Με την Κ. στο κέντρο της πόλης, στο ευρύχωρο πλακόστρωτο, το άσπρο λερωμένο πλακόστρωτο, με τα περιστέρια, τις ταβέρνες, την εκκλησία· όμως ένα τοπίο αφύσικα εκτεταμένο, αφού η θέα του ορίζοντα δεν διακόπτεται από άλλα κτίρια και το απέραντο που καραδοκεί παραμένει ανένταχτο στο μάτι, εντείνοντας έτσι την αίσθηση της ξενικότητας της πόλης, αυτής της ευχάριστης αινιγματικότητας, αλλά, με μια δεύτερη σκέψη, ξεκρέμαστης, προβληματικής...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
+ Μοναδισμός

Αν όμως ο χρόνος μπορούσε να διαιρεθεί σε άπειρα κομμάτια; Κι εγώ να επέλεγα μονάχα αυτό που θα μου άρεσε· και να μπορούσα να ζήσω για πάντα εκεί· μαζί σου. Στο μέρος αυτό θα πάγωναν όλα. Η παραμικρή σκέψη, όλες μου οι αμφιβολίες, κάθε προκατάληψη για ο,τιδήποτε...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Πάρε


Εγώ θα γράφω έτσι. Ποιον ενοχλώ; Ενοχλώ κανέναν; Έτσι. Κι ας μην διαβάζεται. Λέξεις. Μία μετά την άλλη ή μία πριν την άλλη. Τρεις τέσσερις μαζί ή και μία. Ή και καμία. Ενοχλείται κανείς; Οι λέξεις μου είναι απλές. Μου τα λέω απλά. Σου τα λέω απλά. Και καθαρά. Πολύ σοβαρά κι αστεία. Σ’ ενοχλώ;

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Η Θεσσαλονίκη στην αποβάθρα


Όλες οι πόλεις στέκουν στην αποβάθρα, όλες οι ζωές μας, όλες οι πατρίδες μας. Σταθμός «Μακεδονία», μια ανάπαυλα στο συνεχές του χωροχρόνου πάνω σε μεταλλικές αρτηρίες. Βαλίτσες, ιστορίες και μια ιδρωμένη απόγνωση στις χούφτες για να προλάβουν να αδράξουν τη διαδρομή...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Ο κύκλος του αίματος


«Μα, καλά, μ’ ένα λυκάνθρωπο; Κυκλοφορείς μ’ ένα λυκάνθρωπο; Α, να χαθείς! Ε, α να χαθείς, πια!»
«Τι να κάνω…»
«Τι εννοείς “τι να κάνεις”;».
«Τι να κάνω που με βοηθάει με τα ψώνια, με μεταφέρει με το αυτοκίνητο στις δουλειές μου…τι να κάνω…»

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Το απειροελάχιστo


Το ζευγάρι απέναντί μου συζητά για δάνεια. Νέοι και μποέμ. Τόσο ξέγνοιαστοι και τόσο αγχωμένοι, τόσο ανώριμοι και τόσο γερασμένοι. Ένας όρθιος με κοιτάζει. Πάνω από πενήντα, αλλά κάτω από εξήντα. Με κοιτάζει επίμονα. Ίσως του θυμίζω κάποια από τα νιάτα του. Παρατηρώ διερευνητικά το σχήμα των νυχιών μου...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Τις προάλλες σκεφτόμουν τι θα έκανα αν ήμουν πραγματικά φτωχή. Αν δεν είχα τίποτα να χάσω. Σκεφτόμουν αυτό που λένε πως αν δεν έχεις τίποτα να χάσεις είσαι ελεύθερος. Δεν ξέρω αν θα τα άφηνα όλα να χαθούν μονομιάς ή και σταδιακά. Δεν πιστεύω πως θα ήθελα αυτού του είδους την ελευθερία...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2018 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε