ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

«Ο καιρός κυλούσε. Βασανιστικά γρήγορα. Οι άνθρωποι μετρούσαν με κόκκινες γραμμές τ' αδειασμένα κουτιά ψηφιακής ενδυνάμωσης που κατανάλωναν. Κάποιος -ένας μεταξύ των πολλών- που πίστευε πως μόνη νομοτέλεια ήταν η καταδίκη του γένους από την εν δυνάμει νοσηρότητα της άλγεβρας του Boole, γυρνούσε περιπλανώμενος από σπίτι σε σπίτι. Σε κάθε ένα απ' αυτά που συναντούσε στο διάβα του θυροκολλούσε∙ και από ένα τελεσίγραφο: «Εκεί έξω έχει πόλεμο κι εσύ δεν νιώθεις!».

«Ο καιρός κυλάει. Στοπ.
Εδώ που είμαι, το αληθινό καλοκαίρι τελειώνει αργά. Στοπ.
Σας γράφω με μια χούφτα φεγγάρι από πάνω μου. Στοπ.
Τις αλήθειες πώς τις βλέπουν οι άνθρωποι; Στοπ.
Βλέπω. Στοπ.
Είναι μια γριά που κάθεται στο λιμανάκι κάθε πρωί. Στοπ.
Περιμένει τον άντρα της. Στοπ.
Κάποτε θα ‘ρθει. Στοπ.
Το εγγυώμαι. Στοπ».

Ο καιρός θα κυλάει. Και θα περνάει. Και οι άνθρωποι θα μιλάνε. [Μιλάνε, πολύ, ξέρεις, οι άνθρωποι]. Μα κάποια στιγμή πρέπει να σιωπήσουν. Και να νιώσουν πως πάσα σιωπή αλήθεια. Και τότε θα γυρίσουν. Στην καλή τους την μεριά -όπως το πρωτοβρόχια στη γη του Σεπτέμβρη· στις όμορφες τις λέξεις· στους καλούς τους καιρούς· τους ακλόνητους.

Να γυρνάμε.
Να επιστρέφουμε πάντα.
Και όταν μιλάμε, να μιλάμε από καρδιάς.

Και όταν λέμε «κάνω», να εννοούμε κάνω.
Όταν λέμε «σ’ αγαπώ» να είναι η αγάπη.
Και για τη λέξη «άνθρωπος» να δείχνουμε ψηλά.

 

«Να γυρίζεις -αυτό είναι το θαύμα-
με κουρελιασμένα μάτια
με φλογωμένους κροτάφους απ' την πτώση
να γυρίζεις
στην καλή πλευρά σου».

Νίκος Καρούζος

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε