Ηθοποιός· ηθοποιός ήθελα να γίνω πάντα. Ήταν το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το είχα πει και στον μπαμπά μου, ο οποίος τότε μου είχε πει: «Είναι δύσκολη δουλειά», όχι ότι ήξερε, γιατρός είναι, αλλά μου είπε: «Αν είναι να κάνεις αυτήν τη δουλειά, πρέπει να έχεις αισιοδοξία, να βλέπεις πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο», όχι πως είναι ο ίδιος ιδιαίτερα αισιόδοξος...

Από μικρή θυμάμαι ότι μου άρεσε πάρα πολύ να πηγαίνω σινεμά και μετά, όταν γυρνούσα στο σπίτι, μου άρεσε να κάθομαι στο δωμάτιό μου και να μιμούμαι αυτά που είχα δει στις ταινίες. Να ξεπατικώνω εκφράσεις, μορφασμούς και πόζες. Έβλεπα αυτές τις πανέμορφες πρωταγωνίστριες να ζουν μοιραίους έρωτες και έλεγα: «Αυτό πρέπει να είναι ευτυχία· τα έχουν όλα· χρήματα, δόξα, αγάπη! Τι άλλο μπορεί να θέλει κανείς απ’ τη ζωή»;

Σήμερα που μπορώ να πω ότι έχω αρχίσει να γνωρίζω τον πραγματικό κόσμο του θεάτρου, διαπιστώνω ότι απομυθοποιώ αρκετά πράγματα και θεοποιώ ίσως κάποια άλλα. Για παράδειγμα, προσπάθησα και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει σε έναν βαθμό, να απομυθοποιήσω τη δύναμη της αποτυχίας, που οι ηθοποιοί βιώνουν πολύ συχνά, όπως για παράδειγμα: «Δεν έπαιξα πολύ καλά απόψε, δεν πήρα το ρόλο που ήθελα»... Προσπαθώ να κάνω συνείδησή μου ότι την αποτυχία δεν πρέπει να τη βλέπω ως τιμωρία προσωπική, αλλά ως κίνητρο για να γίνω καλύτερη απ’τη μιά και συγχρόνως ως αφορμή για να φιλοσοφώ τα πράγματα και να μην τα παίρνω πάντα κατάκαρδα.

Κάτι άλλο που παλεύω σε αυτήν την πορεία ενηλικίωσής μου, είναι να μάθω να μη δίνω τόση σημασία στους στόχους. Τι εννοώ; Πιο μικρή συνήθιζα να βάζω στόχους, π.χ., να παίξω κάποιο μεγάλο ρόλο, και νόμιζα πως έπρεπε να το πετύχω πάση θυσία μέχρι τα 30, ας πούμε, αλλιώς θα ερχόταν το τέλος του κόσμου! Μέσα από την εμπειρία μου όμως από θεατρικές δουλειές, κατάλαβα ότι πρέπει να αφήνομαι, να μη σκέφτομαι πάρα πολύ, να είμαι πιο χαλαρή, να ακολουθώ το ένστικτό μου, ώστε να αφήνω τα πράγματα να με οδηγούν εκεί που πραγματικά θέλω να πάω. Η υπερβολική σκέψη άλλωστε είναι εμπόδιο  στη σκηνή όπως και στη ζωή. Θυμάμαι ότι στη σχολή μας έλεγαν πως ο ηθοποιός πρέπει να αφήνεται και πάνω απ’ όλα να έχει ανθρωπιά. Να είναι ανοιχτός για να μπορέσει να συγκινηθεί από τον άλλο ηθοποιό και να μπορέσει να συγκινήσει και το κοινό. 

Το σημαντικότερο πάντως που νομίζω πως έχω κερδίσει μέχρι τώρα και είμαι πραγματικά περήφανη γι’αυτό, πέρα από ρόλους και έντονες στιγμές στη σκηνή, είναι οι φιλίες που έχω κάνει από αυτό το χώρο, οι οποίες θα ήθελα να κρατήσουν έως το τέλος του ταξιδιού.

 

Οι 13 λέξεις

στόχος, συνείδηση, αισιοδοξία, έρωτας, φιλία, εμπόδιο, αποτυχία, ανθρωπιά, δόξα, χρήμα, ταξίδι, όνειρο, τιμωρία