Σάββατο απόγευμα στην Κρήτη. Απόγευμα αυγουστιάτικο, ζεστό. Οι κλασικοί καλοκαιρινοί ήχοι από τα τζιτζίκια και τα κύματα μπλέκονται με ντραμς, κιθάρες και βιολί καθώς πλησιάζω στο γκαράζ ενός παραθαλάσσιου σπιτιού. Tέσσερα χρόνια τώρα, η ΠΕΡΑ ΜΠΑΝΤΑ κάνει πρόβες στο συγκεκριμένο χώρο. Ο Έβρος Μιχαηλίδης, ο Νίκος Στεφανάκης, ο Στέλιος Σιγανός, ο Μανώλης Μενεγάκης και προσφάτως και η Celtic Cate από τη Σκωτία. Τζαμάρουν ακατάπαυστα πριν ξεκινήσει η πρόβα. Ίσως ξεκίνησαν για το λόγο αυτό, για να συναντιούνται και να τζαμάρουν. Η εξέλιξη τους όμως δείχνει πως πρόκειται για ένα πολλά υποσχόμενο ροκ συγκρότημα.

Η περσινή συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα στην Κρήτη ξεκίνησε με την ΠΕΡΑ ΜΠΑΝΤΑ να ανοίγει τη μυσταγωγία που ακολούθησε. Το cd τους «ΒΑΘΥ» είναι μια ξεχωριστή δουλειά με ρόκ και έθνικ ήχους και το κρητικό στοιχείο καλά κρυμμένο αλλά παρόν. Τα live τους εξελίσσονται σε γιορτές!

Το ΝΤΟΥέΝΤΕ έχει φέτος τη χαρά να βρει και να παρουσιάσει συγκροτήματα απ’ όλη την Ελλάδα. Να τους απολαύσουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Μεγάλη μας τιμή να ξεκινάμε από ένα ροκ νησί με μια ροκ μπάντα.

Ladies and Gendlemen, ΠΕΡΑ ΜΠΑΝΤΑ on stage!

 

Πως προέκυψε αυτό το ανορθόδοξο όνομα;

Κοίτα, η αλήθεια είναι πως εμείς εδώ είμαστε στην πέρα μπάντα, στην άλλη άκρη ή σε απόσταση αν θες. Οπότε μας ταιριάζει. Ένα λογοπαίγνιο που έκανε ο Στέλιος και μας άρεσε ήταν η αιτία να ονομάσουμε έτσι το συγκρότημα.

Ζείτε στον Άγιο Νικόλαο μόνιμα. Αυτό είναι προτέρημα ή μειονέκτημα για ένα ανερχόμενο μουσικό συγκρότημα;

Ο Έβρος αστειεύεται και μου λέει να πάω να ρωτήσω ένα ανερχόμενο μουσικό συγκρότημα. Όμως σχεδόν όλοι συμφωνούν πως πλέον με τον τρόπο που λειτουργούν τα μουσικά πράγματα και το κλείσιμο των δισκογραφικών εταιριών δεν υπάρχει τόσο σημαντικός λόγος να βρίσκονται στην Αθήνα πέρα από τις μουσικές σκηνές που στην Κρήτη είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες. Μου φέρνουν παράδειγμα αγαπημένους τους μουσικούς που ζουν στην επαρχία και εκεί γράφουν τη μουσική τους. Το γεγονός ότι μένουμε όλοι στην Κρήτη λειτουργεί υπέρ μας, έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, οι αποστάσεις είναι μικρές και συναντιόμαστε πιο εύκολα. Ο Μανώλης συμπληρώνει πως οι ρυθμοί της επαρχίας επιδρούν άμεσα και στη διάθεση. Συζητάμε τα υπέρ και τα κατά της ζωής στην πόλη όταν ο Έβρος γειώνει την κουβέντα λέγοντας «Έχει πλάκα που είμαστε rock stars περιορισμένης εμβέλειας» .Η αλήθεια είναι ότι μιας και είμαστε πιο μόνοι εδώ αυτό-οργανονόμαστε και αυτό φυσικά είναι καλό.

Αν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις σας επέβαλαν να ζήσετε στην Αθήνα θα το επιχειρούσατε;

Δεν υπάρχει λόγος. Μπορείς κάλλιστα να ζεις  στην Κρήτη και να κάνεις τις εμφανίσεις που προκύπτουν όταν χρειάζεται. Πολλοί από τους αγαπημένους μας μουσικούς ζουν και δημιουργούν από την επαρχία χωρίς να είναι έξω από τα πράγματα. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου ,ο Γιάννης Αγγελάκας και οι  Χαΐνηδες για παράδειγμα. Κανείς από αυτούς δε ζει στην Αθήνα.

Μιας και αναφερθήκαμε στον Γιάννη Αγγελάκα πείτε μου πως είναι να παίζεις στην ίδια συναυλία με τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη;

Ο Έβρος και πάλι αστειεύεται και μου λέει πως είναι πολύ δύσκολο για τον καλλιτέχνη που παίζει μετά από αυτούς.

Ο Μανώλης μου εξηγεί πως εφόσον αγαπάνε τη μουσική και δεν παίζουν για βιοπορισμό ή για να προωθηθούν τότε απλά βγαίνουν στη σκηνή και κάνουν αυτό που αγαπούν. Προσπαθούν να το κάνουν όσο καλύτερα γίνεται ,υπήρχε ίσως κάποιο στρες αλλά ο στόχος ήταν να παίξουν καλά για να είναι μια ωραία βραδιά. 

Ο Στέλιος παραδέχεται ότι το χάρηκε πάρα πολύ. «Ο Γιάννης Αγγελάκας με έχει επηρεάσει πάρα πολύ, με προβλημάτιζαν διάφορα πράγματα από την εφηβεία ακόμα  τα οποία ήταν σκόρπιες σκέψεις. Άκουγα Τρύπες και υπήρχαν άτομα που με ρώταγαν αν είμαι με τα καλά μου. Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι είτε συγγραφείς ,είτε μουσικοί είτε απλοί άνθρωποι που συναντάς που σε κάνουν να καταλάβεις πως δεν είσαι τρελός, υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα και τις απόψεις σου τις συμμερίζονται και τις έχουν και άλλοι. Κάπως έτσι ήταν και για μένα ο Αγγελάκας και το ότι τον καλέσαμε και άκουσε τη μουσική μας ήταν μεγάλη μου χαρά.

Οι συνθήκες διαβίωσης που δυσκολεύουν αγγίζουν στον ίδιο βαθμό τον κάτοικο της πόλης και της επαρχίας;

Ισχύει αυτό που λες αλλά δεν είναι και χαοτική η διαφορά. Τα μεγέθη βεβαίως είναι μικρότερα όχι μόνο ως προς αυτά τα φαινόμενα. Και το πανηγύρι ήταν μικρότερο τα προηγούμενα χρόνια ,η ψεύτικη ευημερία. Υπάρχει κι εδώ κόσμος που περνάει δύσκολα .Η αλήθεια είναι πως έως ένα βαθμό εδώ που ζούμε έχουμε κάποιες ευκολίες ,όπως σε όλες τις μικρές κοινωνίες που στην πόλη έχουν χαθεί. Οι οικογένειες έχουν το λάδι τους, τα κηπευτικά τους, κάτι που θα τους προσφέρει ο γείτονας ακόμα. Δεν έχουν το άγχος της επιβίωσης στον ίδιο βαθμό που θα το νιώσει ένας άνεργος σε μια πόλη. Υπάρχει λιγότερη πίεση βασικά. Επίσης  διάφορα φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί στις μεγαλουπόλεις εδώ τα ζούμε σε πολύ μικρότερα μεγέθη. Δε μπορούμε για παράδειγμα να συγκρίνουμε τους αστέγους της Αθήνας με αυτούς που υπάρχουν στην Κρήτη. Η κοπέλα της παρέας, η Cate πιστεύει πως ο βασικός λόγος καλοζωίας σε σύγκριση με τις μεγάλες πόλεις είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι τουλάχιστον, έχουν τα βασικά τους προϊόντα εξασφαλισμένα  σε αντίθεση με κοινωνίες που δεν καλλιεργούν  τη γη και οι άνθρωποι ζουν απομακρυσμένα μεταξύ τους. Την ώρα που συζητάμε αυτές ακριβώς τις λεπτομέρειες, φτάνει στο τραπέζι μας μια πιατέλα φρεσκοκομμένο σταφύλι από το αμπέλι και επιβεβαιώνει το υπέροχο έθιμο του φιλέματος που στην Κρήτη είναι θεσμός. Ένας θεσμός που συχνά βγαίνει έξω από τα στενά οικογενειακά και φιλικά πλαίσια και τότε το φίλεμα δεν είναι κέρασμα, είναι μοίρασμα.

Ο κόσμος στην επαρχία έχει κάποια απόσταση από τα  πολιτικά γεγονότα; Τα βιώνει μέσα από κάποιο φίλτρο;

«Εδώ, δε δακρύζεις από δακρυγόνα» λέει ο Νίκος. «Είμαστε απομακρυσμένοι από κάποιες καταστάσεις αλλά αυτό δε σημαίνει πως αυτές δεν υπάρχουν. Η ζημιά δεν παύει να γίνεται και η ζημιά θα έρθει να μας  βρει  αργά ή γρήγορα».

Ναι, η απόσταση λειτουργεί σαν φίλτρο, συνεχίζει ο Μανώλης. Αυτό είναι και καλό γιατί μπορείς να σκεφτείς και να αξιολογήσεις κάποιες καταστάσεις με περισσότερη ηρεμία κάτι που στην πόλη είναι αδύνατο και αυτό βγαίνει και στην τέχνη.

Ο Στέλιος μου μιλάει με πίκρα για τον καιρό της ψεύτικης ευημερίας και τον κόσμο που ενώ δούλευε σε σκληρές χειρονακτικές εργασίες μη γνωρίζοντας τι του ξημερώνει έπαιρνε δάνεια υπέρογκων ποσών για να φτιάξει σπίτια εξωπραγματικών προδιαγραφών και να αντικαταστήσει το παλιό του αγροτικό αυτοκίνητο με ό,τι πιο εξελιγμένο. «Εγώ, τότε ήμουν αγανακτισμένος».

Με αφορμή την φυλάκιση των «Pussy Riots» θέλω να σας ρωτήσω για τη στάση των καλλιτεχνών. Πιστεύετε πως ένας καλλιτέχνης εκφράζεται μέσα από τη μουσική του και το στίχο του ή οφείλει σε εποχές σαν την παρούσα να δίνει το στίγμα του;

Στην απάντηση αυτή οι απόψεις τους διαφέρουν. Συμφωνούν όλοι βέβαια στο ότι τους είναι αδιάφορο να κρατήσουν μια ουδέτερη στάση για να αρέσουν σε όλους.

Η Cate πιστεύει στην επιρροή που μπορούν να ασκήσουν οι μουσικοί σαν προσωπικότητες πέρα από την καλλιτεχνική τους ιδιότητα και αναφέρει ως παράδειγμα την αποφυλάκιση του Νέλσον Μαντέλα και τη στήριξη που βρήκε τότε από καλλιτέχνες της διεθνούς σκηνής, οι οποίοι στηρίζοντάς τον επηρέασαν πλήθη.

Ο Στέλιος μου λέει πως το παν είναι η στάση ζωής που κρατάει ο κάθε άνθρωπος στην καθημερινότητα και όχι τόσο αυτό που θα πει αν δεν το στηρίζει με τη ζωή του.

Ο Μανώλης μου εξηγεί πως στο στίχο υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή που αν την ξεπεράσεις τότε ο στίχος ξεφεύγει και γίνεται προπαγάνδα. Γίνεσαι φερέφωνο και αυτό είναι κάτι που δε θέλουν.

Όμως οι στίχοι σας είναι και πολιτικοί. Έχετε δώσει ένα στίγμα μία στάση. Του πασά το αλάνι πνίγει τη φωνή μου λέει ένας στίχος σας. Ποιο είναι του πάσα το αλάνι;

Το χρήμα. Το χρήμα που ό,τι θέλει κάνει…

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι σε ένα ροκ συγκρότημα σ’ ένα μέρος που ο κόσμος αγαπάει την παραδοσιακή κρητική μουσική.

Είναι δύσκολο. Σίγουρα είναι δύσκολο. Ο κόσμος είναι  εξοικειωμένος, ειδικά στα γλέντια του, να ακούει πολύ συγκεκριμένη μουσική. Μας έχει τύχει να το νιώσουμε αυτό παίζοντας σε κάποιο «live» αλλά αυτό που κυρίως συμβαίνει είναι να δέχονται και να γουστάρουν ροκ ήχους και να συμμετέχουν ένθερμα. Μας έχει τύχει να μη μας αφήνουν να κατέβουμε από τη σκηνή. Στις μικρές πόλεις μπορεί να υπάρχει κοινό και να μην υπάρχει μουσική σκηνή να φιλοξενήσει ροκ συγκροτήματα.

Επειδή ακριβώς είναι δύσκολο εμείς  έχουμε αυτό-οργανωθεί. Φτιάξαμε μαζί με φίλους το σύλλογο ΠΕΡΑΣΜΑ. Μέσω του συλλόγου κάναμε κάποιες εκδηλώσεις, καλέσαμε καλλιτέχνες να έρθουν και να παίξουν εδώ, κάναμε την παραγωγή του cd μας και γενικότερα λειτουργούμε σα μία δίοδος για να γίνονται κάποια μουσικά πράγματα που όπως ξέρουμε είναι δύσκολο να γίνουν στην επαρχία.

 

Η συνέντευξη μας θα μπορούσε να είναι και πιο λεπτομερής αν αυτοί οι τύποι δε μου έβαζαν ένα μπουκάλι ρακή μπροστά μου. Τους καταγγέλλω. Τους καταγγέλλω και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να ξεκινήσετε τη μέρα σας με το συγκεκριμένο κομμάτι 72 100 άντε και με ένα σφηνάκι ρακή αν σας βρίσκεται.