#18
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
Όνειρο της Π.


Ξανά εδώ, εγώ, εμείς, στην πλατεία του χωριού, σ’ αυτή τη σκόνη από κίτρινες νιφάδες, δίπλα απ’ το πατρικό μου σπίτι, αχνοφώτιστο στην άκρη του ματιού, χιονοσκέπαστο και διαρκώς σιωπηλό, στο χρώμα της πεταλούδας που ’χα κάποτε βρει στα γοβάκια μου, καθισμένη τότε στο βαγόνι του λούνα-παρκ, εκεί που ένα παιδί δαγκώθηκε απ’ το φίδι με τα κερασένια λέπια, ένα παιδάκι μικροσκοπικό, βγαλμένο απ’ τους υπονόμους της αντικρινής κοιλάδας, όπου το ψηλότερο απ’ τα παιδιά είναι αλυσοδεμένο κι έρχονται τα γεροντότερα για να το βασανίσουν...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Ο γέρος κι η στεριά


Θέλησα να κοιμηθώ. Είχα ανάγκη να κοιμηθώ, να μπω στο τούνελ του ύπνου. Μα ένας γέρος έπεσε με το ποδήλατό του στην άσφαλτο μπροστά στο σπίτι μου. Έτρεξαν οι γειτόνισσες και άρχισαν να σκούζουν.
Ένας γέρος έπεσε με το ποδήλατό του στην ανηφόρα μπροστά στο σπίτι μου, τη στιγμή ακριβώς που είχα ανάγκη να κοιμηθώ.

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Αυτός- εγώ


Είδα στον ύπνο μου πως κοιμόμουν. Κι έβλεπα όνειρο πως κοιμόμουν κι ονειρευόμουν. Και μέσα σ’ αυτό ακριβώς το όνειρο, κοίταζα έναν ουρανό μαύρο από πάνω μου, με σφιχτές μικρές καρφίτσες από φως. Κοίταζα με κεφάλι τεντωμένο πίσω, το μέτωπο παράλληλο με το μαύρο και το στόμα εξαναγκασμένα ανοιχτό, λες και περίμενε μια καρφίτσα να πέσει μέσα του...

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Νοσταλγία θερινής νυκτός


Το καλοκαίρι είναι μια παρηγοριά. Η κάφτρα του ήλιου σιγοτρώει το σκοτάδι, μπολιάζει με φως τις ερεβώδεις ραγάδες μιας νύχτας γαλακτερής, πάνω στα μοναξιασμένα σεντόνια που υποκρίνονται τον έρωτα. Είναι και τα σώματα τόσο παραδομένα, τόσο δεκτικά. Μια γάμπα νευρώδης καταστρέφει τον καθημερινό κάματο· η λειασμένη σπηλιά της μασχάλης εγκολπώνει το μικρό θαύμα μιας ρυθμικά κορυφούμενης ανάσας...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Με λίγη φόρα


Το κεφάλι μου σήμερα μοιάζει μεγαλύτερο και τα μάτια μου δε κρέμονται τόσο. Είναι ξεκούραστα τα μάτια μου σήμερα και ο καθρέπτης πιο καθαρός από ποτέ. Καθάρισαν τα σημάδια που είχαν μείνει για καιρό. Δικά μου σημάδια, είπαν. Εγώ άφησα εκεί υπολείμματα σκέψεων, είπαν, που έτρεξαν μέσα απ' το κρανίο μου εκείνη τη μέρα. Δε θυμάμαι πια μέρα. Έτσι μου είπαν...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Λευκή κατοικία


Το βλέμμα της ήταν σαν ένα δωμάτιο που πρόσφατα είχαν αφήσει οι ένοικοι για αλλού. Σαν ένα δωμάτιο που το είχαν αφήσει με τα έπιπλα καλυμμένα με λευκά σεντόνια. Ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα είχαν αφεθεί σε αυτό το δωμάτιο και αυτά είτε άχρηστα, είτε επίτηδες ξεχασμένα. Την κοιτούσα και δεν πίστευα πως ήμουν ο νέος ένοικος...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Χαραμάδες


Έμεινα στο σαλονάκι και περίμενα. Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες των παντζουριών μέσα στην αίθουσα με το μεγάλο τραπέζι. Αναπαυτικές δερμάτινες πολυθρόνες. Από πίσω, κάτι σαν βιτρίνα. Με βιβλία – υποθέτω.
Στα δεξιά, μια μισάνοιχτη πόρτα – ή και μισόκλειστη – αφήνει να φανεί η κουζίνα. Κι εκεί κλειστά παντζούρια, μεσημεριανό φως που εισβάλλει από τις χαραμάδες.

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Ψηλά πάνω από την πόλη και χαμηλά κάτω από τα κύματα, σε κοραλλιογενείς σπηλιές, κάτι έρπεται και ο απόηχος φτάνει, γλύφοντας μέσα από την άμμο, στις πλατείες. Όμως όλα είναι τόσο σιωπηλά που κανείς δεν το ακούει και τίποτα δεν προειδοποιεί και όλα παραμένουν πράσινα και υποβρύχια. Και εκείνο ξεκινά να στριφογυρίζει και αργά-αργά να σκαρφαλώνει προς το φώς...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε