Δεν γνωρίζω πώς και γιατί συμβαίνει αυτό -πράγμα πρωτοφανές, επικίνδυνο και τρομακτικό συνάμα- μα συμβαίνει τώρα να γράφω και να μην θέλω. Και παρόλα αυτά συμβαίνει να γνωρίζω πως ψυχαναγκαστικά θα συνεχίσω να το κάνω. Μ’ αρέσει˙ δεν μ’ αρέσει.

Δεν γνωρίζω πότε ακριβώς γίνεται -αλλά γίνεται- να έρχεται στιγμή και να μην θες να ξυπνάς σε μια χώρα που όλες οι κομψευόμενες -πλην τίμιες και επίσημες- παραινέσεις περί οικονομικής ανασυγκρότησης έχουν πλήρως μελετηθεί, καταγραφεί και κατόπιν μεταγλωττιστεί στη νοοτροπία ενός λαού διχασμένου και αλωμένου από το χρόνιο -αν και ακήρυχτο- ενδοεμφυλιακό καθεστώς του.

Ένας λαός διχασμένος και αλωμένος -άκρως επικίνδυνος για την οικονομική βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού (;) λόμπι- πλανάται πάνω από την Γηραιά, σύμφωνα με τις τοποθετήσεις όλων των επίσημων εκπροσώπων, των επίσημων οργάνων των επίσης επίσημων φορέων της χώρας και της ηπείρου (η μια εκδοχή).

Ένας κρατικό κατασκεύασμα διχασμένο και πλέον εξόχως απεχθές σε πολλούς εξ ημών, με παιδαριώδεις συμπεριφορές, ανερμάτιστους πολίτες και κατά συρροή αυτοαναιρούμενους, αιμορραγεί πάνω από τα ημέτερα εδάφη (η δεύτερη εκδοχή). 

Οι έντεχνοι και οι σκυλάδες, οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι αριστεροί και οι φασίστες, η ριζοσπαστική αριστερά και οι οπορτουνιστές, οι του ΤΕΒΕ και οι του ΙΚΑ, οι της μεταπολίτευσης και οι μετά αυτής, οι ήδη πνιγμένοι και αυτοί που ακόμα πιάνονται από τα μαλλιά τους, οι Έλληνες και οι μετανάστες, οι θύτες και τα θύματα (το παράδειγμα).

Ο πρότερος έντιμος βίος μας δεν είναι πια επαρκής.

Η συμμετοχή μας στην πανεργατική απεργία δεν είναι. Ούτε καν.

Η πλούσια βιβλιοθήκη δεν μας απενοχοποιεί αρκούντως.

(Οι διαπιστώσεις).

Ρωτώ, λοιπόν. Εμένα κι εσένα και τον καθένα χωριστά.

Ακόμα πιστεύουμε πως ο μοναδικός τους στόχος είναι η οικονομική μας καθήλωση; Ακόμα πιστεύουμε πως η κρίση έσκασε στα χέρια μας σαν βόμβα λίγα χρόνια πριν, πως όλη η Ευρώπη ασχολείται με το αν εμείς θα βγούμε στο δρόμο για το αν θα κοπεί ο ν-οστός μισθός μας;

Ακόμα πιστεύουμε πως κρίση είναι θα περάσει;

Ακόμα πιστεύουμε πως είναι ήσσονος σημασίας το ότι σκοτωνόμαστε με τον ένοικο του διαμερίσματος Α1 για τη θέση του γκαράζ και πως κανένας συν-δημοκράτης συν-πολίτης μας δεν κούνησε -έστω και αντανακλαστικά το πόδι του- όταν στο μετρό μια κοπέλα έπαθε κρίση πανικού;

Και για να καταλήγουμε.

Καθαρά και με τη συγκατάθεσή μας μάς παίζουνε εδώ και κάμποσα χρόνια. Ας το αποδεχτούμε. Πταίσμα είναι οι μνημονιακές συμφωνίες, μπροστά στο έργο που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα! 

Αν ακόμα πιστεύουμε πως ο στόχος πίσω από το φάντασμα ενός εξόχως ενορχηστρωμένου σχεδίου είναι η αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας -και εκεί σταματάμε- αν ακόμα και τώρα πιστεύουμε πως το πείραμα διερευνά την αντοχή του παραγωγικού ιστού της Ελλάδας και την κατοπινή εφαρμογή του στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη, τότε λανθάνουμε οχυρωμένοι πίσω από τις αμπελοφιλοσοφίες της αρκούντως επαναστατικής κοινωνικής μας δικτύωσης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στο βάθος. Η γενική ισοπέδωση δρομολογείται κάπου στα μετόπισθεν. 

Η κρίση τελείωσε. Μας τελείωσε πριν καν μας την ανακοινώσουν. Μας έφαγε η πολυσύνθεση και η πολυπραγμοσύνη. Η μόνη πράξη που μάθαμε ποτέ στο σχολείο ήταν η πρόσθεση. Ποτέ η αφαίρεση. Και να τα αποτελέσματα!

Για το αληθές και πρωτόλειο αίτημά της, ας αναλογιστούμε τα χαϊλίκια των προηγούμενων δεκαετιών, τις “life-style” αντιβιώσεις, τα πιατάδικα, τα γαρυφαλλάδικα, τα μοντελάκια με τις πιστωτικές, τα γαμήλια ταξίδια στα Πουκέτ, τα ξανθά μαλλιά copy-paste από την περσόνα του πρωινάδικου, τα νεοεποχίτικα γιατρικά και τις φιλοσοφίες του Κοέλιο, τα κουλ κινήματα εγωπαθών καλλιτεχνάδων σε μόνιμη νιρβάνα, τις επαναστατικές φιοριτούρες βολεμένων κρατικοδίαιτων φορέων.

Και κάπως έτσι, οι μέρες θα κυλούν νευρικά, πειθαναγκαστικά, με τους πολλούς να μαλώνουν μεταξύ τους και τον έναν να χασκογελά σχεδιάζοντας την επόμενη κίνησή του.

Και η Πολιτεία θα κοιμάται με χάπια και καληνύχτες στο fb.

Αναμένοντας τα νέα μέτρα.

Την επόμενη μάχη.

Την επόμενη βεβήλωση.

Έτσι και μόνο έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί η αχαλίνωτη και σχεδόν ψυχαναγκαστική παρακμή ενός «κράτους» που δηλωνόταν για οργανωμένη κοινωνία, σχεδόν δυο αιώνες τώρα, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ακόμα ένα ομαδικό κρεματόριο συνειδήσεων˙ μια πολιτεία ένθερμων πολιτών που αυνανίζονται αμπελοφιλοσοφώντας˙ μια κολεκτίβα διανοούμενων που ποτέ δεν έθεσαν το δάχτυλό τους επί τον τύπον των ήλων . 

Θλίβομαι βαθιά˙ μα δεν στεναχωριέμαι.

Όχι πια.

Ο τόπος μου ήταν και θα παραμείνει μια χώρα βαθέος γήρατος.