#19
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
Φλέβες


Φορούσε ένα κόκκινο φίμωτρο και ήταν λυγισμένος στα πόδια. Δεν μπορούσα να διακρίνω την κοίτη φωτός που ερχόταν από κάπου ψηλά, στο βάθος του διαδρόμου. Άκουγα την ικετευτική περιστροφή της γλώσσας πίσω από το κόκκινο πλαστικό. Θα έμενα για λίγο ακόμα εκεί, να ζήσω αυτή τη στιγμή που κυλούσε σχεδόν ονειρικά, όπως μια φαντασίωση που διατρέχει το μισοΰπνι...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Υπάρχει;


Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πραγματικότητα.
Στ’ αλήθεια, δεν υπάρχει αλήθεια: πραγματικά, αλήθεια σ’ το λέω.
το πέταγμα του πουλιού και η ανάσα κάθε ζώου.
Στην άσφαλτο και στον άνθρωπο δεν μπορώ να βρω αλήθεια...

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Homophobia


Ρώτησα στη γραμματεία της εισαγγελίας να μάθω τι είχε διαπράξει. Οι υπάλληλοι δεν χρειάστηκε να συμβουλευθούν το κατηγορητήριο, μόνο με το όνομα θυμούνταν την περίπτωση απ’ έξω, ανακατωτά και ανά πάσα στιγμή: Κατηγορούνταν ότι είχε πατήσει με το αυτοκίνητό του έναν άνθρωπο, ένα τραβεστί...

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Ζυγός


Κόσμοι με παγωμένες φλόγες να τρυπούν τη σάρκα της μέρας, άνθρωποι με μηχανικές κλειδώσεις που ίπτανται κατά βούληση, ολογράμματα σκέψεων που περιφέρονται, ή και μεταπηδούν ανάμεσα σε πλανόδια ζεύγη νευρώνων, οι οποίοι με τη σειρά τους εισχωρούν σε μια φωτεινή διάφανη σφαίρα που περικλείει αγέννητες ψυχές...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Το είδωλό μου με περιγελάει. Μόνο οι λέξεις σού μείνανε, με εξυβρίζει. Νομίζει ότι είναι παντοδύναμο γιατί δεν το σέρνει η ύλη με τους αδιάσειστους νόμους της. Σύντομα, όμως, χάνεται μέσα στα θολά περιγράμματα της λερής πλατείας της Παναγίας Δέξιας, σβήνει πάνω στα τρυπημένα μπράτσα των παιδιών που ζουν στους χημικούς παραδείσους τους με δόσεις για ίδια και αποκλειστική χρήση...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Απόρρητο


Σκέφτηκε όσα πέρασαν, όσα χάθηκαν πια στην σκόνη του χρόνου, αναμνήσεις μακρινές, σκόρπιες εικόνες και ήχους, την ώρα που κλεισμένη στο μικρό δωμάτιο, τραπέζια, καρέκλες, μηχανήματα, ένα ψυχρό φως στο ταβάνι, ξέχασε τα πάντα, πάνω τα παιδιά κοιμούνται, παιδιά που ψάχνουν κάποιους στα όνειρά τους, ανθρώπους που χάθηκαν μια νύχτα για πάντα, τους πήρε ο δρόμος...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Όταν ήμουν ακόμη παιδί, ο παππούς μου μού είχε πει, «στην ζωή σου μπορείς να καταφέρεις τα πάντα αν πραγματικά το θέλεις, εκτός αν θέλεις να γίνεις τραγουδιστής». Μα εγώ αυτό ακριβώς ήταν που ήθελα˙ μια μέρα να γίνω τραγουδιστής.
Το καλοκαίρι των δεκάξι μου φορούσα μια κιθάρα στην πλάτη και τραβούσα για πρόβα στο σπίτι κάποιου φίλου. Ένιωθα σαν τον Ρίτσι Βάλενς στα πρώτα του βήματα -δεν είχα ακόμα το ταλέντο, μα είχα την ιδέα που λέμε...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Γράμμα


Να φύγω ήθελα και όλο κάτι προέκυπτε. Μια να περάσω από το περίπτερο της γειτονιάς, μια που μου λυνόντουσαν τα κορδόνια. Αυτά έφταιγαν και δεν έφευγα και περνούσαν οι μέρες.
Στα σκαλιά της εισόδου είχαν μαζευτεί εφημερίδες ένα σωρό. Αρκετές αποδείξεις της αδιαφορίας μου για να μάθω τι συμβαίνει στους γύρω...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε