ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

Νυχτώνει νωρίς πια σ’ αυτήν την πόλη. Φαίνεται, ακούγεται, γράφεται.

Ο Άνθρωπος υπερβάλλει εαυτόν σε διαπιστεύσεις και διαπιστώσεις. Εκ του προχείρου και εκ του ακινδύνου.

Δεν ξέρω τι προηγείται, ωστόσο. Κάποτε νόμιζα πως ήξερα. Τώρα ασθενώ. Σε μνήμη και γνώση. Έτσι κι αλλιώς οι έννοιες σχετικές πάντα ήταν. Ξαναλέω πως δεν ξέρω πια τι προηγείται και αντιστρέφω απλώς τη σειρά εκφοράς του Λόγου. Για το Νόημα, μην με ρωτάτε.

Εγώ επί παραδείγματι, εγώ που σας ιστορώ, αναρωτιέμαι πώς σε λίγα χρόνια θα αποτυπώνουμε τις έννοιες και πώς θα τις εκφέρουμε.

Ξέρετε, με βασανίζει ένας εφιάλτης.

Τυχαίνει να ξυπνάω κάποιες φορές, ιδρωμένη και λουσμένη από έλλειψη. Βλέπω ανθρώπους να στέκονται κάτω από μια ομπρέλα και ν’ ανοίγουν το στόμα τους. Μιλάνε μα δεν βγάζουν φωνή. Γίνονται ένα σύμπλεγμα εννοιών˙ διεισδύουν τα Άβατα του ενός στα Άγια του πιο κοντινού παρατημένου σώματος˙ οι φωνές χάνουν την ακροαματική τους δύναμη˙ τα χέρια που άλλοτε έγραφαν, έπλαθαν, χάιδευαν, γίνονται όπλο μαζικής υποταγής.

Θα μπορούσε όλο αυτό να μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, γραμμένο στο πόδι.

Δεν είναι.

Μοιάζει -δεν λέω είναι- με την Κοσμολογία της Μοναξιάς.

Όλα τα βιβλία που διαβάσαμε, τα τραγούδια που ακούσαμε όλα, οι φίλοι που χάσαμε, τα μέλλοντα που περιμέναμε, τα παρελθόντα που σβήσαμε, οι ταυτότητες με τα στοιχεία γέννησης, τα «θα» και τα «θα έπρεπε», όλα τα χρόνια, σήμερα, εδώ και τώρα μοιάζουν με μια μεγάλη φάρσα, ίσως και φασαρία. 

Δεν πίστεψα ποτέ ότι οι καιροί έχουν δικαιοσύνη. Ξέρω πως έχουν ρόδες. Και κυλάνε. Και κυλάμε πάνω τους.

Ασύμπτωτα.

Ανυπόφορα.

Αντίστροφα.

Αν δεν μιλάμε, χρεωνόμαστε τον κόσμο δις.

Αν δεν μιλάμε και γράφουμε, τον κουβαλάμε εντός μας ισόβια. 

Και ο καιρός συνεχίζει να περνάει, με τα τύμπανα να ηχούνε φάλτσα και εμάς να μεγαλώνουμε ελλειπτικά, επώδυνα και φυσικά ανελεύθερα.

Επίπονη εμπειρία η παρατήρηση, πια. Μα κυρίως, η σφαγή των εννοιών. Συντελείται, ωστόσο, καθημερινά. Αθόρυβα. Ύπουλα. Σχεδόν πραξικοπηματικά.

Twist and turn: σε πείσμα όλων, τυχαίνει να συμβαίνουν ακόμα. Η γραφή, η ανάγνωση, η αλήθεια. Εξαιτίας σύγχυσης, δεν εκφέρονται.

Αναμείνατε!

Μαίρη Κλιγκάτση
© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε