#20
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Το χάραμα τινάχτηκα Με τα πόδια στον αέρα  Το στέρνο μου κολλημένο στο κρεβάτι
Η καρδιά στο πάτωμα ψιθυριστό τραγούδι Στα χέρια ο πλάτανος Τα “sycamore trees” από χρυσόχαρτο
Ο άνεμος μεταλλάχτηκε Κάτω από τον πολύ ήλιο Συνάντησα την σκιά μου Εξέτασα σχολαστικά το αρνητικό αποτύπωμα της ματιάς μου- Η όραση δεν ήταν πια δικιά μου Διχάστηκε Τρύπωσε στα χρυσά κύτταρα των γύρω κορμιών

Του Γιώργου Αλισάνογλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Ο άντρας που πάτησε το κουμπί για τη ρίψη της ατομικής βόμβας, συναντιέται με τον άντρα που συμμετείχε στην ομάδα εξουδετέρωσης της πυρηνικής απειλής, ύστερα από την καταστροφή ενός εργοστασίου, στην ίδια χώρα όπου ο πρώτος άντρας, πολλά χρόνια πριν, είχε αφήσει τη βόμβα να πέσει...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Μη Ένωση | Μαρζινάλ | Μεσημεριανό Όραμα


Έφτασε ιδρωμένη.
Πριν μπει στο ασανσέρ, για να μη γυαλίζει,
προσπάθησε να κάνει λίγο αέρα με τη βαριά του
πόρτα...

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Ανάσα


Μικρές φακίδες άρχισαν να εμφανίζονται στο χέρι του, σαν λεκέδες από πληγές του παρελθόντος και τα χείλη του, εμφάνισαν καλοσχηματισμένες ρωγμές που εκτείνονταν μέχρι το σαγόνι ή μέχρι τη βάση της μύτης. Συμμετρικά τοποθετημένες από κάποιο χέρι σίγουρα ξένο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Όμικρον


Όσο πιο μικρός γίνεσαι τόσο πιο μεγάλα είναι όλα.
Αυτό, με μία λέξη συρρίκνωση.
Κουλουριασμένη σε ένα όμικρον ή σε ένα μηδέν.
Σ' αυτό το όμικρον ή μηδέν δεν χωράει άλλος...

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
These feet are made for walking


Πάνω στο πεζοδρόμιο κοιμάται η ενοχή μας. Δυο πατούσες έξω απ’ την λερή κουβέρτα. Δυο πατούσες. Μια αλήθεια· ξεγυμνωμένη στο αγιάζι. Μια σάρκα που έγινε ένα με το ακρυλικό υφάδι της κουβέρτας, εύθραυστο καταφύγιο απ’ τις σκληρές τούτες μέρες...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Το ψαλίδι


Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα κορίτσι. Το κορίτσι αυτό, που ήταν περισσότερο γυναίκα και λιγότερο κοπέλα, ήταν τόσο όμορφο που όλοι όταν το έβλεπαν θαμπώνονταν. Η τελειότητα έστηνε γιορτή ανάμεσα στα δυο της μάτια και ύστερα κατηφόριζε για να κοιμηθεί στα χείλη της...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Έπειτα από αυτό περιμέναμε. Και περιμέναμε. Και περιμέναμε για καιρό. Δεν κάναμε τίποτα άλλο. Αντί για πρόβες συζητούσαμε πως θα ήτανε οι ζωές μα όταν θα γίνουμε διάσημοι. Εγώ θα αγόραζα μια μηχανή. Η κοπέλα μου ένα σπίτι. Ο ντράμερ θα αγόραζε μια πλάγια σε ένα βουνό...

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Μικρή Άρκτος


Έκλεισε τη μεταλλική πόρτα πίσω του κι αυτή έβγαλε έναν μικρό στριγκό ήχο, σαν αναστεναγμό. Προχώρησε λίγα μέτρα, σέρνοντας τη σακούλα στο δρόμο –ήχος συριστικός– έφτασε στον κάδο και πριν την πετάξει μέσα, κάτι πετάχτηκε προς το μέρος του. Μια γάτα. Θυμήθηκε τότε, παλιά, στο νησί, που της έλεγαν και της ξανάλεγαν...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε