Όταν η φωτογραφία συναντά τις λέξεις, τότε ξετυλίγεται μια κόκκινη κορδέλα. Από τον Μαρία Πασχαλίδου και τον Κωνσταντίνο Δουμπενίδη.

Τόσες φορές ξύπνησα κι ακόμα δε βγήκα απ’ αυτό το όνειρο.
Ξυπνώ συνέχεια σ’ έναν χρόνο αόριστο.
Στο κρεβάτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο.
Χαιρετώ τους ίδιους γνώριμους. Σε συναντώ.
Ξαναλέω τα ίδια λόγια. Σε σένα.
Ίδια διαδρομή. Τζάμι σκονισμένο. Χρώματα ανακατεμένα.

Κρατώ ακόμη την κόκκινη κορδέλα. Θυμάσαι
το ταξίδι που μου τη χάρισες;
Την βλέπω ν’ ανεμίζει στο απέναντι μπαλκόνι.
Κι έπειτα πάλι στη χούφτα μου.
Ξύπνησα πάλι.

Δε καταλαβαίνω πώς έγινε.
Πέρασε από δίπλα μου. Αργά σήκωσε το χέρι.
Είχε μια κόκκινη κορδέλα ίδια με τη δική μου.
Όλα σταμάτησαν. Προσπέρασε.

Όλα ίδια. Συνεχίζω να περπατώ. Λίγο φως.
Ο αέρας τραβάει τα μαλλιά μου. Με ξυπνάει.
Και βρίσκομαι πάλι στον κόσμο του ονείρου.
Το βήμα μου δυσκολεύεται.
Χιλιάδες κόκκινες κορδέλες κρέμονται απ την πλάτη μου.
Μπλέκονται η μία με την άλλη και τρέχουν προς τα πίσω.

Μέρα θολή. Αστική σκόνη.
Πέφτω από ψηλά.
Απλώνομαι. Αγγίζω τον αέρα.
Γίνομαι κουβάρι και πάλι ανοίγω.

Πέφτω.
Στριφογυρίζω το σώμα μου.
Επιβραδύνομαι. Κι ακουμπώ στο απέναντι μπαλκόνι.
Κόκκινη κορδέλα.