Καλοκαίρι 2011. Πλατεία Συντάγματος. Ώρα μηδέν.

Κάπου, σε κάποιο σημείο, η πλατεία γεμίζει μουσικές και χορούς. Για μια στιγμή ένα αόρατο σύννεφο βρέχει τον πόνο. Εκείνη βρίσκεται ήδη εκεί, ντυμένη στα άσπρα και χαμογελά. Κουβαλά μαζί της τα μελλούμενα, τα αύριο, τα ναι και τα όμορφα...

Δε ξέρω ποια ήταν η πλατεία και ούτε με αφορά. Δε θυμάμαι τι έγινε το καλοκαίρι του 2011. Ξέρω μόνο ότι σε εκείνο το μέρος γεννήθηκε ένα μικρό κοριτσάκι, να μου θυμίζει την ομορφιά του κόσμου και την αλήθεια. 

Κάθε φορά που ακούω «το κοριτσάκι» του Ηλία Βαμβακούση, για λίγα λεπτά της ώρας μια μικρή ελευθερία κάτι μου ψιθυρίζει...

Τον γνώρισα λοιπόν, πριν από λίγο καιρό και κάναμε μια μικρή κουβεντούλα, ένα απόγευμα στον Χολαργό. 

Στο ΝΤΟΥέΝΤΕ παραθέτουμε κάποιες από τις κρυφές του σκέψεις.

 

Η πρώτη μου διδαχή στην μουσική ήταν το ρεμπέτικο. Στην αρχή δεν καταλάβαινα ακριβώς τι εννοεί, μα το αγάπησα  απροσδιόριστα πολύ και έτσι προσπάθησα να το ανακαλύψω.

Η παράδοση μέσα σε όλα ήταν ένα πέρασμα που από μικρός ήθελα να κάνω. Λένε ότι η δυτική μουσική είναι ένα ποτήρι νερό και η παράδοση μια θάλασσα. Με ένα πολύ ωραίο διαπολιτισμικό τρόπο επικοινωνεί και ενώνει τις μουσικές του κόσμου. Η αλήθεια είναι ότι την παραδοσιακή μουσική πολλές φορές προσπάθησαν να την φιμώσουν και να την κάνουν μουσείο ταυτίζοντάς την με την θρησκεία ή τα απολυταρχικά καθεστώτα (δικτατορίες). Στην Ελλάδα ήταν μια μαύρη σελίδα κατά την διάρκεια της οποίας λογοκρίθηκαν πολλά τραγούδια.

Δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες. Πιστεύω στον Άνθρωπο και την δύναμή του. 

Τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την ζωή. Κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσαν την άμυνα του λαού και την πίστη ότι κάποιες φορές και το καλό μπορεί να νικήσει. 

Υπάρχει άμεση επικοινωνία των τεχνών. Ως μουσικός έχω επηρεαστεί πολύ από τα εικαστικά, τον κινηματογράφο και την ποίηση –ειδικά την ποίηση. Εάν μπορούσα να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, θα έλεγα ότι προσωπικότητες όπως ο Καζαντζάκης, ο Ντοστογιέφσκι και ο Στρίντμπεργκ, ο Νταλί και ο Πικάσο  με έχουν επηρεάσει πολύ. Γενικά το σουρεαλιστικό στοιχείο και ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το μη συμβατό με έχει γοητεύσει πάρα πολύ.

Μεγαλώνουμε και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε την χαμένη μας παιδικότητα. Τα παιδιά είναι πάντα πιο αγνά. Τους βγαίνει ασυνείδητα και φυσικά  έτσι τους προκύπτει η ελευθερία και η έκφραση. Εάν για παράδειγμα δώσεις σ’ ένα παιδί ένα μαχαίρι, δεν μπορεί να σφάξει μια κότα.

Θυμάμαι παιδί να βρίσκομαι και εγώ στους ώμους των γονιών μου και να πηγαίνουμε σε πορείες. Σε μια από αυτές είχα προλάβει και τον Ρίτσο να απαγγέλει ποίηση. Έχω μνήμη από αυτή την εικόνα –θυμάμαι την φωνή του «πλάι μου».

Τα πάντα είναι πολιτική. Ακόμα και το ότι επιλέγω να κινούμαι με ποδήλατο, είναι μια πολιτική στάση.

Το ότι κάποιος βέβαια έχει μια πιο αριστερή ιδεολογία, αυτό δεν τον κάνει και καλύτερο άνθρωπο απαραίτητα. Χρειάζεται προσωπικό ψάξιμο και κόπος προκειμένου να καταλάβεις τον κόσμο και να συνειδητοποιήσεις τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μέσα στην οποία ζεις.

Χειραγώγηση υπάρχει πάντα και παντού είτε για καλό είτε για κακό σκοπό. Από εκεί και έπειτα όταν κάποιος ακούει τις ανάγκες του, δεν νομίζω ότι χειραγωγείται και τόσο εύκολα.

Υπάρχουν φορές που συμβαίνει κάτι μαγικό και ανεξήγητο. Κλείνεις τα μάτια και κάτι έρχεται απλά από μόνο του. Αρχικά είναι μια στιγμή και έπειτα όλο αυτό μετατρέπεται σε ένα πείσμα ολοκλήρωσης. Εύκολα μπορεί κάτι να παραμείνει μη υλοποιήσιμη ιδέα που απλώς θα στροβιλίζεται ως σκέψη. Κάθε μικρή γέννα όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό γιατί σκαλίζεις πληγές και μνήμες που άλλες φορές ο οργανισμός σου θα ήθελε να διώξει.

Du tonic: Το τραγούδι αυτό μιλά για τον Ανδρέα Παγουλάτο. Έναν μέντορα που «δίδασκε χωρίς να διδάσκει». Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του στον δίσκο «Πέραμα» και ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που έμαθα πώς να πειραματίζομαι. Εκεί είχα ακολουθήσει και την συμβουλή του Ανδρέα να ακούω πιο πολύ το όνειρο. Με την Νατάσσα γνωριζόμαστε χρόνια. Ήθελα σε αυτό τον δίσκο να μοιραστώ ένα τραγούδι μαζί της και επέλεξα τελικά αυτό. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευσε το κομμάτι. Από την πρόβα κιόλας είχα μαγευτεί.

Κάποια μέρα ίσως να είμαστε πιο ελεύθεροι. Στον καινούργιο αυτό δίσκο προσπάθησα να έχω ένα πιο πολιτικό υπόβαθρο στον στίχο και την επιλογή των κομματιών. Η εποχή επιβάλλει να είμαστε συνειδητοποιημένοι πολιτικά. Αυτό είναι το όπλο μας απέναντι σε ένα απολιτίκ σύστημα.

 

Η συνέντευξη τελειώνει όμορφα και ο Ηλίας γράφει στο χαρτί και κάτι ακόμα: «κάποια μέρα που θα ‘ναι όπως όλες οι άλλες, τα μάτια θα δουν ελεύθερα τα άλλα μάτια». 

Περιμένοντας την μέρα λοιπόν....

 

 Ινφο

«Κάποια μέρα» είναι ο καινούργιος δίσκος του Ηλία ο οποίος μέσα στον Ιανουάριο θα έχει τελειοποιηθεί.

 

 Άκου