#21
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ


Ξεκίνησα να γράφω ετούτο το ημερολόγιο απ’ ανάγκη. Τα όσα συμβαίνουν γύρω μας κι ανάμεσα μας με έχουν κάνει να σταματώ να σκέφτομαι˙ είμαστε όλοι πάνω κάτω στην ίδια ψυχολογία. Αυτή την γραφή την λαχταρώ σαν άκρη του δαίδαλου μιας βασανιστικής πορείας που έχουμε εκλεχτεί να ακολουθήσουμε...

Του Νίκου Καρακάση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Έβλεπα φυσαλίδες
έναν αστερία από χαλάζι –έγινε σήμερα το απόγευμα, το έκανα για να σε θρηνήσω– τα χάπια, το κενό που άφησες– οι φωνές, το ξεχείλισμα, ένα μεγάλο σάβανο από νερό...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Ελεάζαρ


Ο Λάζαρος.
Είχε ο ευαίσθητος ένα ατελιέ.
Ένας θεός ξέρει πώς το συντηρούσε
αφού τα που τού απέφερε έσοδα ήτανε μηδενικά...

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Αριάδνη


Σήμερα όπως και μέρα σημερινή, στην πόλη αυτή με τα ψηλά δέντρα που φτάνουν μέχρι τα πρώτα σύννεφα, άρχισε να συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο. Σχεδόν παράλογα κατανοητό για τα άγνωστα μέχρι στιγμής δεδομένα, της υπάνθρωπης ύπαρξης. Τα δέντρα αυτά, άρχισαν να ψηλώνουν κι άλλο, σκίασαν τον ουρανό από το εκτυφλωτικό φως...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Η νύχτα των παιδιών


Μικρές ανάσες. Κοιμούνται, κοιμούνται, ν’ ακροπατάς, κοιμούνται, ταράζεις τις ζωούλες τους με το βαρύ σου βλέμμα, όλο αφηγήσεις, όλο συνεκδοχές. Κοιμούνται, φτυαρίζουν το όνειρο, το ρίχνουν στην πίσσα της μέρας, μικροί ποιητές μέσα στα σκουπίδια, μέσα στην αδολεσχία, ίπτανται πάνω από την απειλή του πράσινου...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Συνθήκη του Ξένου


Καθόμουν σε μια καρέκλα και περίμενα να περάσει η ώρα. Όταν σκέφτεσαι ο χρόνος υποχωρεί. Έτσι και τώρα, τη μια έξω ήταν μέρα, την επόμενη είχε νυχτώσει. Ίσως τελικά και οι μέρες μας έτσι γρήγορα να περνούν και να σταματούν μόνο για λίγο σε στιγμές απερισκεψίας και κάπως έτσι να βιώνεται ο έρωτας, η ζωή, το ψέμα, η αλήθεια˙ πότε σα να καπνίζεις ένα πακέτο...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Το γράμμα


Κοιτάζω τη φωτογραφία που είμαι χαμογελαστή πάνω στο κρεβάτι. Στο κρεβάτι που κάναμε έρωτα. Έξω, στο μπαλκόνι, το φως διαχέεται. Ίσως τελικά αυτό να ήταν το πιο μεγάλο σου σφάλμα: μ’ αγάπησες. Ξέρω πως τώρα μάλλον δεν κοιμάσαι, δεν μπορείς να κοιμηθείς. Κι όταν στιγμές-στιγμές σε παίρνει ο ύπνος, είν’ ένας ύπνος ανήσυχος, γεμάτος εφιάλτες. Συγνώμη...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε