Για την Άννα

Ναι, έχετε έναν δικό σας προγραμματισμό. Μια κάποια υπερβάλλουσα ευαισθησία, που προσπαθείτε να στριμώξετε σε παραγράφους με ωραίες χωρίστρες, μετρημένες με τον πόντο και καλογυαλισμένες. Έναν παλλόμενο ερωτισμό που χύνεται από τα περιγράμματα των λέξεων, υπονοείται στις παρομοιώσεις και υπόσχεται στις μεταφορές. Έχετε, όλα τα έχετε. Τουλάχιστον τα δηλώνετε προγραμματικά βάσει αυτού του παμπάλαιου σχεδίου που κληροδοτείται λιγάκι φθαρμένο, ενίοτε παραποιημένο από τη μια ανδρότροφη γενιά στην άλλη.

Θα σας έλεγαν Αντίνοο, Ευρύμαχο κι αργότερα θα πήρατε χριστιανικά ονόματα, θα βαπτιστήκατε με σταγόνες βασιλικού σε πιο ηθικές παραδόσεις. Αλλά αυτό το προσωπείο σας είναι πανάρχαιο, μην το στολίζετε με χάρτινα λουλούδια. Ένα μουντό φαγιούμ έχει εγχαραχτεί στο μέσα δέρμα, κάτω απ’ το βλέμμα της αποπλάνησης. Ακούω τα βήματά σας έξω απ’ το γυναικωνίτη μου. Όταν με νιώθετε να πλησιάζω στην πόρτα, καμώνεστε τον αδιάφορο, όταν κάθομαι στο σκληρό μου θρόνο και παίζω με τις κλωστές του αργαλειού, σφυρίζετε τα εκμαυλιστικά τραγούδια σας που σέρνουν γητειές.

Όταν σας παραδοθώ, θα πάψω να υπάρχω. Θα διαλυθώ σε χίλια κομμάτια, πιστή μούμια που ξέφυγε απ’ τον τάφο της, γιατί πίστεψε στο ελιξίριο ενός ανέφικτου έρωτα. Αυτό το σκληρό φως που κρύβουν τα διάκενα του λόγου σας θα με εξαχνώσει, τα στενάχωρα γυάλινα παπούτσια μου θα ρεύσουν ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα των ποδιών μου και μέσα στη σύντομη ελευθερία μου απ’ τις βαριές αλυσίδες με τις οποίες εσείς, οι όμοιοί σας, με δέσατε, θα περπατήσω χωρίς βάρος, αφουγκραζόμενη κάθε πληγή απ’ τις ακίδες του αδρού πατώματος που θα μαγαρίζει τα βασιλικά μου πέλματα. Άδικα αναζητάτε πάνω στις ξύλινες τάβλες το αίμα της θυσίας. Αγγίξτε το, μην ντρέπεστε, είναι αυθεντικό CHANEL No 5.