Η μητέρα μου είναι πια δασκάλα ανενεργή. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο μια δασκάλα σαν και εκείνη θα μπορούσε να είναι ποτέ ανενεργή. Με ένα κόκκινο στυλό στα χέρια κάθεται τις Κυριακές και τις περνά κυκλώνοντας και υπογραμμίζοντας λάθη περιεχομένου, σύνταξης και γραμματικής στις φυλλάδες της εβδομάδας.

Τελευταία τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στο σπίτι με τη Δήμητρα όλο τσακωνόμαστε. Δεν προλαβαίνω να βλέπω όσο θέλω το παιδί. Μακάρι να ήξερα τι έκανα λάθος. Ίσως τελικά αυτή είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία -μεγαλωμένος σε ένα σπίτι γεμάτο σωστά- να παίρνεις τη ζωή σου λάθος. Αναλογίζομαι τι αμαρτίες κάνω και ποια σπασμένα υποχρεούμαι να πληρώσω. Ποιος τα έσπασε, πότε και εγώ πού ήμουν;

Η Κυριακή με οδήγησε στα κόκκινα σημάδια που αφήνουν τα πιο οικεία μου χέρια. Φοβόμουν μήπως η πόρτα του σπιτιού των σωστών δεν ανοίξει σε ένα λάθος και κοντοστάθηκα στο πλατύσκαλο πριν βάλω το κλειδί στην πόρτα.

- Καλώς τον! Μου έλειψες.
- Πώς και από εδώ;
- Ήρθα να μου βρεις τα λάθη μου.
- Εγώ;
- Nαι, εσύ. Δεν υπάρχει καταλληλότερη από εσένα που διορθώνεις μια ζωή. Πάρε το κόκκινο στυλό σου και έλα να τα κυκλώσουμε.
- Δεν μπορείς να το κάνεις μόνος σου; Τι να σου κυκλώσω εγώ;
- Tα λάθη μου.
- Η γνωριμία με τα λάθη σου είναι προσωπική.
- Από πότε ξεκίνησα να κάνω λάθη;
- Από τότε που γεννήθηκες.
- Και πότε θα σταματήσω;
- Ποτέ.
- Και από πότε άρχισα να τα χρεώνομαι;
- Από τότε που αποδεχόσουν πως τα έκανες ο ίδιος.
- Και πότε άρχισαν να μου τα χρεώνουν;
- Από τότε που σταμάτησες.
- Εσύ κάνεις λάθη;
- Ναι.
- Τα διορθώνεις με κόκκινο στυλό;
- Όχι, με σωστά.

▲ Εικονογράφηση: Σοφία Στραντζάκη.