Μιλήστε μας για το καινούριο σας βιβλίο.

Η Αρχή του κακού έχει ως κεντρικό πρόσωπο μια γυναίκα που καταφθάνει στην παραθαλάσσια κωμόπολη Χ. τον Φεβρουάριο του 2000. Κατά την παραμονή της –σε αυτόν τον τόπο όπου κυριαρχούν η βία, ο φόβος για το διαφορετικό και μια στρεβλή αντίληψη της έννοιας του ηθικού- συμβαίνουν μια σειρά ανεξήγητα γεγονότα με αποκορύφωμα ένα φόνο με άγνωστους θύτες. Η σύγκρουση μεταξύ των κατοίκων μοιάζει αναπόφευκτη. Τι επιφυλάσσει η μικρή κοινωνία σε αυτή τη μυστηριώδη ξένη, και γιατί τους φοβίζει η παρουσία της;

Στη συγγραφή σας ώθησαν...

Κάποιες μέρες αργίας. 

Το βιβλίο που έχετε στο κομοδίνο σας αυτή τη στιγμή είναι...

Διαβάζω παράλληλα διάφορα και διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία ανάλογα με τη διάθεσή μου. Έτσι, στο κομοδίνο μου υπάρχουν μήνες ανοιχτά τώρα οι Ιστορίες από την Κολιμά (Βαρλάμ Σαλάμοφ), το 2666 (Ρομπέρτο Μπολάνιο) και τα Πεζογραφήματα (Γιώργος Χειμωνάς).

Αναφέρετε μια φράση από ένα βιβλίο ή ένα στίχο που σας ακολουθεί.

«Γιατί αυτό που καταξιώνει τον καλλιτέχνη δεν είναι η αυτάρεσκη απόλαυση των αισθημάτων του, αλλά η καταγραφή και η απεικόνισή τους», έχει πει κάποτε ο Έρμαν Έσσε.

Το διάστημα της γραφής πόσο αλλάζετε σαν άνθρωπος; Υπάρχει ένα είδος εσωτερικής μεταμόρφωσης;

Νομίζω ότι εντείνονται κάποια ούτως ή άλλως υπαρκτά χαρακτηριστικά μου όπως αυτά της μοναχικότητας και της εσωτερικής έντασης.

Σε μια εποχή, όπως αυτή που διανύουμε -κατά γενική ομολογία συντηρητική- ποιος είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη;

Ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι να κάνει καλά τη δουλειά του. Αν θέλει να μιλήσει για την εποχή του ή να θίξει τα «κακώς κείμενα» αυτής, ας το κάνει μέσα από την τέχνη του. Τα πολιτικά τραπεζώματα, τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα βουλευτικά έδρανα είναι για άλλους επαγγελματίες. 

Ο έρωτας σήμερα ενυπάρχει ως πράξη στην καθημερινότητα μας ή έχει εκφυλιστεί σε μια διεκπεραιωτική λειτουργία; Τι ρόλο καλείται να διαδραματίσει η λογοτεχνία σε αυτό;

Ο έρωτας ενυπάρχει ως πράξη, ως διεκπεραιωτική λειτουργία και ως πολλά ακόμα. Είναι απολύτως υποκειμενική υπόθεση και δεν νομίζω ότι μπορούμε να εξάγουμε γενικά συμπεράσματα με βάση την εποχή που ζούμε. Αποτελεί, επίσης, ένα από τα θέματα με τα οποία, μάλλον, πάντα θα ασχολείται η λογοτεχνία. Ας μην ανησυχούμε ότι θα εκλείψει. 

Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα είναι...

Ακραία, μίζερη και με επικίνδυνα χαρακτηριστικά. 

Πώς οι άλλες τέχνες (μουσική, κινηματογράφος, λογοτεχνία κτλ) εγκιβωτίζονται και δημιουργούν καινοτόμες νησίδες εντός του έργου σας;

Με έναν τρόπο, ελπίζω, συγκαλυμμένο.

Συχνά αυτό που μας συγκροτεί είναι κι αυτό που μας διαλύει. Σε ποιες περιπτώσεις συμβαίνει το παραπάνω;

Νομίζω πιο συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Και αν καταφέρεις να συγκροτηθείς ξανά μετά τη διάλυση, έχεις βγει πιο κερδισμένος.

«Τα πρόσωπα των νεκρών είναι σημαντικά για τους ζωντανούς. Αυτά, μαζί με κάποια σκόρπια λόγια που μας είπαν συνιστούν τη μνήμη μας...» Πιστεύετε ότι η ανθρώπινη μνήμη είναι ένα κάρβουνο που σπινθηρίζει μέσα μας συνέχεια ή αυτό που μένει τελικά μοιάζει με επιλεκτική μνήμη ανθρώπων και καταστάσεων;

Η μνήμη είναι ένα ζώο που κοιμάται. Και ανάλογα με την αφορμή που το ξυπνάμε είναι άλλοτε οικόσιτο, κι άλλοτε αγρίμι.

«Πιστεύουμε όσα βλέπουν τα μάτια μας. Θεωρούμε αληθινά όσα ακούμε με τα ίδια μας τα αφτιά...» Θεωρείτε ότι στην εποχή μας τα συναισθήματα αποκτούν πραγματική υπόσταση μόνο όταν δηλωθούν ή μήπως τελικά δίνουμε υπερβολική βαρύτητα στις λέξεις;

Έχουμε μάθει να δίνουμε υπερβολική σημασία στις λέξεις, τις φροντίζουμε και τις γυαλίζουμε, αλλά τα συναισθήματα έχουν άλλον κώδικα.

 

 Προφίλ

ΜΑΡΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ

Η Μαρία Φακίνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Έχει γράψει τη νουβέλα Η αρχή του κακού (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2012) και το μυθιστόρημα Το καπρίτσιο της κυρίας Ν. (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007).