Οι γεωμετρίες είναι σχετικές. Το ίδιο και η βροχή.  Δεν έχει σημασία αν βρέχει νερό ή λάσπη. Βροχή είναι. Το ίδιο και οι σκιές. Είναι στατική εικόνα σε βιβλίο που αφέθηκε ανοιχτό πάνω σε κάποιον που αποκοιμήθηκε. Σαν ένας κύκλος χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Τον περπατάς σε σταθερές ακτίνες και μετά από καιρό τα βήματα βαθαίνουν όλο και πιο πολύ. Βουλιάζεις κρατώντας αγκαλιά το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Θες να το σώσεις κρατώντας έναν αριθμό που σε σημάδεψε. Όλα κινούνται προς τα πίσω αργά. Ποτέ γρήγορα. Ανοίγεις διάπλατα τα χέρια κι αγκαλιάζεις ό,τι έχεις ανάγκη κι ό,τι σε έχει ανάγκη. Στη μέση πάντα το παιδί και πίσω το σπίτι απ’ το οποίο βγήκες. Τα σώματα κινούνται σχετικά. Άλλα μπρος κι άλλα πίσω. Κρύβονται το ένα στο άλλο και ξαναεμφανίζονται μετά από λίγο αναιρώντας απουσίες. Γίνεσαι ένα με το σύμπαν και νιώθεις μέγεθος. Σαν να μπλέχτηκαν τα πόδια, σαν να ρίζωσαν. Φαινομενικά όλα είναι ίδια. Σε προοπτική όμως το σημείο επαφής δεν υπήρξε ποτέ. Γιατι το μικρότερο σώμα ήταν μπροστά και το μεγαλύτερο πίσω. Φαινομενικά έχουν την ίδια αξία. Στον χρόνο, όχι. Μετά από λίγο το μικρότερο θα κρύψει το απομακρυσμένο και θα γίνουν ένα. Σαν να κατάπιε το ένα το άλλο. Το μικρό και το μεγάλο φαινομενικά δεν αποτελούν αντικείμενα προς σύγκριση. Σχετίζονται με σένα. Μ’ αυτό που είσαι και με το μέρος που διάλεξες να πας. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη όταν  το φαινόμενο αποκτά προοπτική. Εκεί απλά δέχεσαι. Περπατάς σε σταθερές ακτίνες. Βουλιάζεις.