Χρήστος Μαρτίνης

Το παράθυρο άσε κλειστό
μήπως ξεχάσει η Γειτονιά
τα ουρλιαχτά
το γάλα το ξέχασα πάλι
μαμά
σηκώθηκα˙άρπαξα˙αρπάζω
τη γειτονιά
στα δυo τη σπάζω
ένα για κάθε ουρλιαχτό˙ για κάθε χέρι
για το κοτόπουλο που ακόμα ξεπαγώνει
για τον άντρα που ξερνά
στην τουαλέτα κλαίγοντας
ΑΠΟ τη βία˙ΜΕΤΑ την βία
μητέρα αγία
σωρός γειτονιές
της γραμμής στη γραμμή
Σμύρνη-Ιωνία
και τούμπαλιν
κλειστά παράθυρα˙ ακούν˙ ακούς;
πες φχαριστώ
ακόμη σου μιλάω
μητέρα
πες φχαριστώ να φύγω
να ρίξω στο δισάκι τις γειτονιές μου
να βαδίσω καταμεσής του Βερολίνου
να με βρει εκεί το τέλος του πολέμου
να μοιραστώ τα λάφυρα.