Γιώργος Λίλλης

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή «Έρχομαι με την αγάπη» που θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο από τις Εκδόσεις Περισπωμένη

Προστατευμένες από το φιδίσιο δράκο, τον γυάλινο Ρήνο
οι τρεις κόρες με δοκιμάζουν:
επιλογή σου ν’ αγαπήσεις
ή να αφεθείς στην εξουσία και τον πλούτο
αποκηρύσσοντας τον έρωτα.
Τα βαθύσκιωτα δάση του θανάτου και τα γαλάζια
ξέφωτα της ζωής, ανάμεσα σ’ αυτόν που προσκυνά την ύλη και σ’ αυτόν
που απαρνιέται τα πάντα για να κερδίσει Το Μέγιστο.
Οι Νιμπελούνγκεν, παιδιά της ομίχλης, γνωρίζουν: όποιος απαρνηθεί
την αγάπη θα πετρώσει στις όχθες
θα μεταμορφωθεί σε σκιά του εαυτού του.
Αυτός όμως που αγάπησε και αγαπήθηκε θα θρυμματίσει το μίσος.
Εγώ που μίσησα την υπεραπλούστευση τώρα κοιμάμαι
ήσυχος κάτω από το δέντρο των αστερισμών
προνοώντας για το σαρωτικό χέρι, ακόμα αόρατο
που θα ρίξει τα πράγματα με βία από το τραπέζι.
Είμαι σίγουρος πως τα υπόγεια νερά κάποτε
θα πάρουν εκδίκηση για τα χάρτινα καραβάκια που κλείδωσαν οι εποχές
στο χρονοντούλαπο.
Ταλαντεύεσαι στο Νοτιά, λύνεις τα σχοινιά και περιμένεις
να σε συνοδέψω στο μονοπάτι του μεγάλου μεσημεριού.
Αυτό που μένει δεν είναι λοιπόν μια εικόνα
ούτε η επινοημένη της αναπαράσταση.
Είναι ένα χάδι στα σκοτεινά
από κάποιο οικείο πρόσωπο που επιμένει να σχηματίζει μορφή σε κάθε
ακατέργαστο συναίσθημα. Ένα αντικαθρέφτισμα
που σε αναγεννά. Ηρέμησε. Η ρίζα έσκαψε το βράχο
για να αναμετρηθεί με την ανθοφορία.
Ακόμα και ο ουρανός που σου επιβλήθηκε
σκύβει για να τον εξαντλήσεις μες τα πνευμόνια σου.
Αν το λαχάνιασμα αυτό κλειδωθεί σ’ ένα μπουκάλι, αύριο
όταν ανοιχθεί θα ζωγραφίσει ξανά τα μάγουλά σου
θα σε υποκινήσει να τρέξεις στην πλαγιά κυνηγώντας το φάντασμα του ανέμου.
Υποσχέθηκα πως θα γίνω αυτός που θα λαξεύσει πάνω σου
τις αχτίδες της αυγής. Για να πάψουν οι φράχτες με τα αιχμηρά τους νύχια
να εμποδίζουν την ένωση: κατακτημένοι
ο ένας μέσα στου άλλου το κρησφύγετο.
Κι ας μην έχεις καταλάβει ακόμα τι πάει να πει
συνύπαρξη τι λόγια κουβάλα ο αέρας
με ποιο τρόπο οι χαραμάδες
πλέκουν ιστούς από τις φωνές σας. Ξέρεις - όποιος συμμαχεί
με τον εαυτό του, συναρμολογεί μέσα του
το καθρέφτη που έσπασε όταν γεννήθηκε.
Ολοκληρώνει το πλεκτό του χρόνου
επισφραγίζει το μυστικό της επιβίωσης γεννώντας καρπούς
όταν στην υδρόγειο της κοιλιάς
οι σεισμοί επιστρέφουν την ελπίδα
για να κυλιστεί το φως από το χαλί στα παράθυρα και η νύχτα
να αποχωρίσει κατάφωρη με υποσχέσεις για την επόμενη
ξετυλίγοντας το νήμα όσων συμβαίνουν και όσων πρόκειται
να συμβούν βάζοντας τη φθορά στο περιθώριο.