#22
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

GUESTBOOK
Στο δάσος


Θα με πήγαινε να δω την άρρωστη γιαγιά μου που ζούσε στο δάσος. Δηλαδή μου ‘ταξε πως θα με πάει να δω την άρρωστη γιαγιά μου που ζούσε στο δάσος. Τον είχα γνωρίσει το προηγούμενο βράδυ στα συσσίτια της μητρόπολης. Ήταν ο προμηθευτής πουλερικών κι αμέσως μ΄ έβαλε στο μάτι...

Της Γλυκερίας Μπασδέκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Με τα γόνατα λυγισμένα και τις παλάμες ανοιχτές, ν’ ακουμπούν στο ξύλο και να τη στηρίζουν, λες και ο πρωκτός της βρισκόταν πάνω απ’ το λασπώδες μάτι μιας τουαλέτας, κι έτσι, με μικρές συσπάσεις των βλεφάρων και τα χείλη διάπλατα σ’ ένα χαμόγελο που έκανε να λάμπει όλη της η αυτοφαγία, αφόδευε, λικνιζόμενη πάνω κάτω, ελαφρά, χωρίς τίποτα να βγαίνει από μέσα της...

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ
Νηπενθές


Έφυγε ο άντρας της κι εκείνη μόνη τώρα, δεν ξέρει ποία είναι.
Τα διπλωμένα ρούχα του θα πάνε στους φτωχούς και τα πατζούρια έκτοτε κλειστά.
Ομοούσιοι ως κι αδιαίρετοι, έτσι που τα χέρια τους τακτοποιούσανε μαζί επί δεκαετίες
τις πατάτες και τα κρεμμύδια από τη λαϊκή...

Της Κατερίνας Χανδρινού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΦΩΤΟΝΙΑ
Ανέμη


Αν μπορείς να κάτσεις ακίνητος, κάτσε· ακίνητος και νιώσε.
Από την κοιλιά ξεκινά. Αν είναι πολύς, καμιά φορά κι από τις φτέρνες.
Συνήθως όμως από την κοιλιά. Χαμηλά. Κάτι σαν λίγωμα.
Ή μούδιασμα. Ή ανακάτεμα. Σαν ανακάτεμα με κουτάλα...

Της Τιτίκας Δημοπούλου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
Η Πηνελόπη μετά


Ναι, έχετε έναν δικό σας προγραμματισμό. Μια κάποια υπερβάλλουσα ευαισθησία, που προσπαθείτε να στριμώξετε σε παραγράφους με ωραίες χωρίστρες, μετρημένες με τον πόντο και καλογυαλισμένες. Έναν παλλόμενο ερωτισμό που χύνεται από τα περιγράμματα των λέξεων, υπονοείται στις παρομοιώσεις και υπόσχεται στις μεταφορές...

Της Δώρας Κασκάλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Μέρες γιορτής


Τα σπαθιά των ιπποτών του μέλλοντος, ήταν ακόμα μπηγμένα στα γεμάτα από άγνοια σπλάχνα των ανθρώπων με τα σκυμμένα κεφάλια. Τα τριχωτά μέρη του κρανίου τους χάιδευαν το σάπιο χώμα της πόλης, και ήταν σάπιο από χρόνια. Πολύ πριν η πόλη αυτή περάσει στη, λεγόμενη από τους γέροντες, μελλοντική περίοδο...

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κάτι ξεχασμένο


Καθώς απλωνόταν ευθεία μπροστά ο δρόμος, μια κατηφόρα, πέρα μακριά μες στο σκοτάδι υψωνόταν το όνομα του νοσοκομείου, με φωτεινά γράμματα. Όμως είχε κάτι το όμορφο, κάτι το μοναδικό, λες και δεν ήταν νοσοκομείο, λες και ήταν η σφραγίδα μιας εποχής. Από την άλλη ο λόφος. Αυτός, καταμεσής της πόλης...

Της Αντιγόνης Κοκκινάκου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Κόκκινο στυλό


Η μητέρα μου είναι πια δασκάλα ανενεργή. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο μια δασκάλα σαν και εκείνη θα μπορούσε να είναι ποτέ ανενεργή. Με ένα κόκκινο στυλό στα χέρια κάθεται τις Κυριακές και τις περνά κυκλώνοντας και υπογραμμίζοντας λάθη περιεχομένου, σύνταξης και γραμματικής στις φυλλάδες της εβδομάδας...

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε