Αλήθεια, αν η Τιμή είχε τιμή, σε τι νόμισμα θα εξαργυρωνόταν; Θα είχε τη μυρωδιά καμένου χαρτιού ή ληγμένου χημικού; Θα φορούσε μάσκα αντιασφυξιογόνο ή μαντίλι κόκκινο γύρω από το λαιμό; Θα κουβαλούσε ρόπαλα και ασπίδες ή πέτρες; Αν η Τιμή είχε τιμή, ποιος θα ήταν ο ευτυχέστερος ακόλουθός της; Ο πανικός, η προβοκάτσια ή μήπως η συνείδηση;

Πλατείες, διαδηλώσεις, αγανακτισμένοι, γενικές απεργίες, συγκαλυμμένες νίκες, σχεδιασμένες ήττες, εθνοσωτήριες επεμβάσεις, μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο και ο Θεός να βάλει το χέρι του. Ποιος Θεός, όμως; Ο συνταξιούχος παππούς που χτυπιέται στην πορεία -παρά το μπαλονάκι του- και ο παππούς της οδού Στουρνάρη με το σετάκι πιτζαμούλες και τις ωτοασπίδες που διαμαρτύρεται για μια Αθήνα φλεγόμενη, μάλλον έχουν άλλο Θεό. Ο πρώτος πιστεύει στο Θεό της Διεκδίκησης και ο δεύτερος στο Θεό της Σιωπής ή της Συγκάλυψης.

Πανικός, Προβοκάτσια και Συνείδηση: τρεις λέξεις που συνοψίζουν τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Τρεις λέξεις που με τη σειρά τους εγκυμονούν σειρά θεωριών και αξιωμάτων, ουσιαστικά συνυφασμένων με αυτήν καθ’ εαυτή την έννοια της αξιοπρέπειας.

Θεωρία Πρώτη: Το χάος πλέον μετριέται σε τετραγωνικά μέτρα. Η εγκαθίδρυσή του -γιατί περί εγκαθίδρυσης πρόκειται- θυμίζει παιδικό παιχνίδι με τουβλάκια. Ο "εκρηκτικός μηχανισμός" ενεργοποιείται για λίγες ώρες. Τόσο όσο… Τόσο όσο χρειάζεται, για να ψηφιστεί το εθνοσωτήριο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Έπειτα, όλα ξαναγυρνούν στην πρότερη κατάσταση. Οι ζημιές, τα θύματα, οι συλλήψεις αποτελούν απλά μεμονωμένα περιστατικά, αν όχι παράπλευρες απώλειες.

Θεωρία Δεύτερη: Ο πανικός εκδηλώνεται σπασμωδικά. Είναι πλέον αναμενόμενος, σαρώνει γενικές απεργίες, ειρηνικές διαδηλώσεις, φοράει μάσκα, κουβαλάει ρόπαλο, δεν κάθεται ποτέ στο εδώλιο. Κυρίως όμως, είναι πλέον απολύτως προβλέψιμος.

Θεωρία Τρίτη: Η προβοκάτσια παλιά υπονοούνταν. Ποτέ δεν λεγόταν ανοιχτά. Τούτο το καλοκαίρι είναι ξεκάθαρη. Η συνειδητοποίηση τελικά αργεί.

Θεωρία Τέταρτη: Συν-είδηση: η λέξη που θα αποτελούσε τη μεγαλύτερη είδηση των ημερών. Παρόλα αυτά δεν θα γίνει ποτέ πρωτοσέλιδο, γιατί απλά είναι είδος υπό εξαφάνιση.

Θεωρία Πέμπτη: Η αλήθεια βρίσκεται σε καταστολή. Αναπνέει με μηχανική –ή μάλλον χημική– υποστήριξη. Μόνο που τα σωληνάκια αυτή τη φορά ξερνάνε δακρυγόνα.

Θεωρία Έκτη: Η αξιοπρέπεια δεν είναι συγκυρία. Είναι μάχη.

Θεωρία Έβδομη: Η προβοκάτσια κοστίζει ακριβά σε μια Ελλάδα που εγκυμονεί αδιέξοδα. Το ζήτημα είναι πως η χώρα μετά τα γεγονότα των τελευταίων μηνών εξακολουθεί να είναι και χρεωμένη και δαρμένη.

Θεωρία Όγδοη και Τελευταία: Όσο κάποιοι –πολλοί ή λίγοι– θα εξακολουθούν να δίνουν το δικό τους αγώνα σε πλατείες, δρόμους και γειτονιές θα συμβούλευα τους υπόλοιπους να αναλώνονται στο κλασικό πέταγμα του χαρταετού. Έτσι και αλλιώς, αυτό δεν κάναμε σε τούτην τη χώρα δεκαετίες ολόκληρες;

Πι.Ες: Δεν αναμένω καμιά γενιά Πολυτεχνείου, να λύσει τη χώρα από τα δεσμά της. Δεν προσδοκώ κανέναν εθνάρχη. Δεν περιμένω κανένα ελικόπτερο ή αεροπλάνο να προσγειωθεί στην Πλατεία Συντάγματος ξεφορτώνοντας καραμελίτσες για τα παιδιά και ηρεμιστικά για τους ενήλικους. Το μόνο που περιμένω είναι να πάψουν τα χαμόγελα να αποτελούν συνήθεια, οι αλήθειες δημόσιες σχέσεις, οι άγιοι καρφιά σε τοίχους και οι στρουθοκάμηλοι το εθνικό μας πτηνό.

Μετά τιμής και αλληλεγγύης,
Μαίρη Κλιγκάτση