Μαζί τα φάγαμε. Πάρε το απόφαση. Ήσουν και συ. Ήμουν κι εγώ. Κάτι μεζεδάκια τα χτυπήσαμε όλοι. Μη με κοιτάς έτσι, σε είδα! Θυμάσαι που την κοπανούσαμε απ’ τη δουλειά και συναντιόμασταν στην παραλία για καφέ; Τότε που είχαμε από δέκα πιστωτικές ο καθένας και ψωνίζαμε κάθε μέρα φρου-φρου κι αρώματα; Ναι, τότε που κατέβαινες με το τζιπ στο γραφείο και πλήρωνες πάρκινγκ, για να το παρκάρεις; Τότε που δεν καταδεχόμασταν τα λεωφορεία γιατί μας μύριζαν ιδρωτίλα; Τότε ήταν που είχες πάρει δάνειο, για να αγοράσεις εξοχικό. Δεν γούσταρες το χωριό, έλεγες. Κι εγώ δεν το γούσταρα, αλλά ευτυχώς δεν πήρα εξοχικό και τζιπ. Ακόμα απορείς. Δεν θυμάσαι που λέγαμε για την μεταγραφή του γιου σου από την Κομοτηνή εδώ; Κάποια μαμουνιά είχες κάνει. Τον έφερες εδώ και του πήρες αυτοκίνητο. Αυτά τα έξοδα παραστάσεων σε είχαν σώσει τότε. Και κάτι κόλπα έκανες με κάτι μελέτες δήθεν στους δήμους. Εσύ δεν ήσουνα που ψήφιζες μια Κωστάκη μια Γιωργάκη ανάλογα με τα συμφέροντα; Δε λέω…  Κι εγώ λερωμένη την έχω την φωλιά μου. Έκανα το κορόιδο σε όσα έβλεπα κι έλεγα: «δεν βαριέσαι; Αφού περνάω καλά, τι με νοιάζει ποιος κλέβει;». Πάντα κάποιος θα υπάρχει. Εγώ θα κάνω τον ήρωα; Τι; Δεν βρίσκεις να πουλήσεις το τζιπ; Σώπα, ρε παιδί μου! Μακάρι να είχα αλλά δεν! Αλήθεια, πας πλατεία; Ούτε εγώ δεν έχω μούτρα να αγανακτήσω. Τι να πω… Δεν ήξερα; Ήξερα! Και συ ήξερες. Φοβάμαι κι εγώ, ναι. Για τα παιδιά μας πιο πολύ. Εμείς κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Κι εγώ δεν αντέχω την φτώχεια. Ξέμαθα τόσα χρόνια στη χλίδα. Μπα, φέτος δεν θα πάμε πουθενά. Ο χειμώνας θα είναι δύσκολος. Πέρνα καμιά μέρα απ το σπίτι. Μαζευόμαστε εκεί και ψήνουμε κανένα κοψίδι. Οικογενειακά όπως παλιά. Τέρμα τα γούστα. Άλλος εδώ κι άλλος εκεί. Συμμαζευτήκαμε λίγο. Τι να φέρεις; Τίποτα! Δεν γίναμε και Γερμανοί να κουβαλάει ο καθένας το λουκάνικο του. Έλα να θυμηθούμε τα παλιά και να γελάσουμε. Αλήθεια, εκείνο τον βουλευτή τον έχεις ακόμα κολλητό; Τίποτα τίποτα! Κάτι ήθελα, μωρέ. Θα σου τα πω, όταν έρθεις. Ναι πουθενά! Ξέρω κι αυτοί φοβούνται. Δύσκολοι καιροί. Άστα να πάνε! Πού και να τρώγαμε όσα αυτοί! Για ένα μεζεδάκι που τσιμπήσαμε…

Τι να πεις! Ελλάδα, άντε γεια!!