Τα σχολεία άνοιξαν. Αγιασμό κουτσά στραβά κάναμε. Ένας αγιασμός παγωμένος. Θαρρείς πως ακόμα κι ο Θεός απελπίστηκε. Τι να πρωτοκάνει κι αυτός σ’ αυτή τη χώρα; Τα περισσότερα παιδιά νύσταζαν. Τα μικρά του δημοτικού έχουν ακόμα το καλοκαίρι στο μυαλό τους. Τρέχουν στην αυλή του σχολείου χαρούμενα. Τα μεγάλα του λυκείου απλά ξέρουν. Κοιτάζονται με τους καθηγητές. Χωρίς βιβλία λέει φέτος. Θα πνιγούν στη φωτοτυπία. Τα παιδιά που έχουν πανελλήνιες σκεφτικά. Έλεος! Το μπάχαλο συνεχίζεται. Άντε να τελειώσει αυτή η χρονιά! Οι καθηγητές μετράνε απουσίες. Μετράνε κομμένους μισθούς και ώρες. Ο παπάς βιάζεται να φύγει. Έχει κι άλλα σχολεία σήμερα. Οι σταγόνες του αγιασμού βρέχουν τα κεφάλια. Δεν φτάνει για όλους. Κάποιος λείπει και πάλι φέτος. Φωνάζουν στο μικρόφωνο το όνομα της. Παιδεία! Βάλε απουσία, φωνάζουν τα παιδιά. Παιδεία! Δεν θα ‘ρθει. Βάλε απουσία να φεύγουμε. Ο Μίμης και η Λόλα με άδεια σάκα. Τα όνειρα σκόρπισαν στο προαύλιο. Ο Μίμης και η Λόλα κοίταξαν σιωπηλοί το σχολείο.

Καλή σχολική χρονιά, είπαν.

Και χάθηκαν…