Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου ήταν ένα μακό φανελάκι. Αυτό που φορούσε ο τραγουδιστής στο εξώφυλλο του δίσκου. Κοίταζα ώρα πολύ αυτό το εξώφυλλο που έβγαζε μια αφοπλιστική απλότητα. Στεκόμουν διαρκώς στο πρόσωπο του Μακεδόνα. Μπροστά σε ένα μικρόφωνο μου δημιουργούσε ένταση και μου φώναζε κάτι με νόημα. Πατάω play. Τα εννέα λαϊκά τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη, «ζημιά, ζημιά και καταιγίδα μου». Πεντακάθαρο μακό και καλοσιδερωμένο και η φωνή στα τραγούδια ακριβώς στα μέτρα του. «Τρώω» τη σφαίρα που αναστατώνει τα σωθικά και βγαίνω. «Πού θα πάνε οι φίλοι μας το βράδυ, πού θα βγεις, πού θα βγω, πού θα βγει». Βγαίνω, σου λέω. «Αλητεία καρδιά κι έξω όλοι, ρίχνουν βεγγαλικά οι διαβόλοι…». Καύσιμο ο Σταμάτης. Οδηγός ο Μακεδόνας. Τρακάρω το αυθεντικό που ισοπεδώνει και βαράει στο δοξαπατρί. «Ό,τι δεν λέγεται, μέσα μας δίνει κρυφή μαχαιριά». Λόγια δεμένα με ό,τι «γράφει» το αίμα που κυλάει στο κορμί. «Σεισμός και καταποντισμός» και ο έρωτας στην άσφαλτο με τρείς πληγές. Εσύ να ζεις με αγωνία. «Άλλη κοιτάξαμε, μ’ άλλη τα φτιάξαμε, ε ρε, ζημιά». Σε ξένα κορμιά στριμωγμένοι, «πόσα χρόνια αντέχει ετούτο το ρημάδι, τόσος κόσμος και τόση ερημιά;». Άλλα πετάξαμε και  –πόσο άδικο– όχι εκείνα που τρομάξαμε. «Πω, ρε ζημιά». Kαι μετά εκείνη η -μία- φορά που έκλαψα για σένα πικρά. Μόνο. Αρκεί «για να φτάσει, σοβαρά η καρδιά του ανθρώπου, να βρεθεί στο επί τόπου». Βλέπω να καίγονται τα παλιά μου, σε μια ευθεία. Στο νοίκι ξανά η καρδιά, «αφού και με το σ’ αγαπώ, κοίταζα πριν να σου το πω, να δω πού μπαίνει ο τόνος». Τα μαγαζιά του κόσμου όλα κλειστά. Κανείς δεν αντέχει αστραπές να σκορπάει, «μασκοφόρα αισθήματα σε πολέμου καιρό» κι «αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μου χρωστά». Το φως μου το βρήκα μια βραδιά, Κοσμά και Δαμιανού, που «μου κάθισε στο νου το πώς θα σε ξεχάσω». Με βοήθησες γενναιόδωρα. Εξαργύρωσες τα φιλιά όσο πιο φθηνά άντεχες. Δεν αναρωτιέμαι πια λεπτό, τι σήμαινε αυτή η ζωή που έμενε στο περίμενε. «Η ψυχή που δεν το ’χει, δίνει μόνο ψιλά». Βγάζω τη φωνή μπροστά. Σπάει η πυξίδα και η δική μου η ψυχή, απειλή του -τόσο- λίγου σου. «Ας είναι το φιλί που σκοτώνει κι ας είναι κι ένα μηδενικό». Για εκείνους που ξέρουν να φιλάνε με το φιλί, μηδενικό κανένα. Πατάω replay.

► Στίχοι, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεύει ο Κώστας Μακεδόνας