► Από την εισαγωγή της ανέκδοτης ποιητικής συλλογής «Άνευ».

 

Σπασμός. 
Γλιστρά και μπλέκεται σε πτυχώσεις ανθρώπων, 
σε ρίγες διάστικτες από βλέφαρα, σε ομοιώματα λατρεμένων απομιμήσεων, σε γραφές πανομοιότυπες, σε ιερόδουλες στιγμές.
Σπασμός. Χωρίζεται στα δύο η ανατριχίλα και φωτίζει θανάσιμα επτά ευλογίες.
Το Φίδι, ο Αδάμ, η Εύα, η Θεογονία, η Ανθρωπολαγνεία, η Μεταφυσική της μοναξιάς και η Παραφιλολογία της συνουσίας μετράνε ως το επτά και απομακρύνονται.

Φίδι. 
Τυλίγεται στη μέση, στα μαλλιά, στο δέρμα.
Δεν είναι ο πειρασμός. Ούτε το μήλο. Δεν είναι καν ον.
Ηδονοκινούμενο συντάσσει και συντάσσεται με το εξπρές μιας μεταμεσονύκτιας ομολογίας. Καυστικό νάτριο σε μίγμα προδοσίας και αυτολύπησης.
Η εικόνα του Αδάμ γλύφει το χείλος της Εύας σε ένα παιχνίδι που το φίδι ξηλώνει το παραβάν του φύλου της και ελίσσεται ευλογώντας τον ιερό φθόνο. Άγιο το βέβηλο της ένωσης. 
Δεν είναι ον. Μετακινείται χωρίς πόδια, χωρίς ευχές, χωρίς τέλος ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. 
Τόσοι πολλοί. Μόνο επτά οι ευλογίες να μοιραστούν. Τόσοι πολλοί. Μόνο μια η φωτιά στο Καθαρτήριο.

 

PAUSE: TOO MANY HUMANS

Καθρέφτης. 
Το νεογνό με την άγραφη μνήμη ζηλεύει το έμβρυο. Σκούζει το κλάμα στην επιστροφή της οδύνης. Φόβος το σώμα. Διαπερνά τον πόνο της ηδονής. Ζει στα ανθρώπινα παραπήγματα. Φόβος το νεογνό να ανήκει σε όλους.
Είμαστε τόσοι πολλοί και ο καθρέφτης δεν μας χωράει όλους. Η μετενσάρκωση της αποτυχίας δείχνει ώρα συνουσίας πρώτης: εμμονικά πιστής στις επτά ευλογίες.
Το νεογνό χαστουκίζει με την κλειστή γροθιά του το στόμα του. Δεν έχει δόντια να δαγκώσει. Μόνο κλάμα να κρεμάσει στο σκοινί της πρώην ανυπαρξίας του. Και έναν καθρέφτη να κοιτάξει το μεθυσμένο από τα υγρά της μάνας, τοτέμ. Το έμβρυο. Κάποτε ήταν ίδια.

Κόμμα. 
Τρυπώνει η στιγμή στην στίξη και αναπνέει στον ενύπνιο πειραματισμό της μη συνείδησης. Το τοτέμ ανασαίνει παύση. Ασύστολη η συλλογή εμπειριών μετενσαρκωμένου θανάτου.
Η διάρκεια καταστρέφει την ιερή ανάπαυση της μήτρας. Το έμβρυο γεννιέται με το κόμμα καρφωμένο στη ξεφλουδισμένη πλάτη του. Η φωλιά είναι ξανά έτοιμη να δεχτεί τις επτά ευλογίες. Η παύση μεταμφιέζει τη μήτρα σε γυναίκα και έπειτα σε θηλιά και πνίγει τον πρώτο επιβάτη του εξπρές που κρύφτηκε πίσω από το φύλο του.
Στο Καθαρτήριο δεν υπάρχουν γένη. Υπάρχουν μόνο επτά ευλογίες.

 

PAUSE: COMA

Κώμα. 
Σκύβει το είμαι στο δυισμό του τίποτα. Πριν από τη μήτρα ήμουν σκοτάδι, μετά από αυτήν σκοτάδι γεννάω. Και επτά ευλογίες.
Το κενό διάστημα το ονομάζω κώμα και το πλέκω, εγώ η Γυναίκα με τα επτά αμαρτήματα, με τα κλάματα των νεογνών που δεν γέννησα. Υψώνω το βέβηλο στο κενό διάστημα και το βαφτίζω στόφα. Την ανάβω. Την καίω. Την κάνω προσάναμμα.
Γιατί είναι τόσο πολλοί οι άνθρωποι.

Tabula Rasa.
Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι. Τόσοι πολλοί και μόνο επτά οι τρόποι να αγγίξουν το Καθαρτήριο. Και μόνο επτά οι πληγές να μασκαρέψουν τον καθρέφτη του προπατορικού τους γίγνεσθαι.
Το Φίδι, ο Αδάμ, η Εύα, η Θεογονία, η Ανθρωπολαγνεία, η Μεταφυσική της μοναξιάς και η Παραφιλολογία της συνουσίας μετράνε ως το επτά και έπειτα καίγονται. Σαν στόφες. Που ποτέ δεν υπήρξαν.
Εμπειρισμός η μνήμη και η ηδονή η μόνη ψυχή του Άνευ.