#4
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΟΥέΝΤΕ

ΜΙΣΟΣ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΟΣ
F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E.

Στόμα ξερό. Έρημο κομοδίνο. Ρολόι. Νωρίς. Με τρεις ώρες ύπνο. Το ελάχιστο φως από τις γρίλιες με ενοχλεί. Σφίγγω τα μάτια. Λυγίζω τα πόδια. Έμβρυο ίδιο. Το στομάχι αντιδρά. Καταπίνω σπάνια. Ανασαίνω σπανιότερα. Ταλαιπωρούμαι...

Του Δημήτρη Γλυφού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ
Αρνητικό 13


Το αλουμίνιο ρούφηξε όλη την κάψα και τώρα που είναι νύχτα, τη σκορπά σε όλο το δωμάτιο. Κολλάω με παράθυρα ανοιχτά. Άμα είχε χώρο στο ψυγείο, θα δίπλωνα μέσα του τα σεντόνια. Είναι όμως γεμάτο. Τυριά, σταφύλια και σύκα. Πικρές μπίρες και εμφιαλωμένα νερά. Άμα έρθεις, θα σε βάλω στο άλλο δωμάτιο. Το σκιερό. Αυτό που φοβόμουν γιατί έβλεπε νεκροταφείο. Αυτό που λαχταρώ να γίνει δικό μου. Παράθυρο στο μέλλον. Αυτά είναι…

Απόσπασμα από το Αρνητικό 13 της Στέργιας Κάββαλου και της Μαίρης Γεωργίου.
Κυκλοφορεί στις 26 Σεπτεμβρίου απο τις Εκδόσεις Τετράγωνο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

...βεβαίως, βεβαίως, θα έλεγα πως είναι σπουδαιότατον. Ιδιαιτέρως την σήμερον ημέραν ε, το ν το τελικότατον είναι πολύ σημαντικότατον. Και θα ‘πρεπε να είναι μέλημαν ε, των ανθρώπων, των τεχνών και των γραμμάτων, να τονιζoυντάσθουντο απαραιτήτως και κατεξακολουθήσεως τηνε σημασίαν του ν του τελικότατου.

Του Γιώργου Μουστάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΥΓΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ
Ετοιμάσου

…σκέψου ότι πριν από πέντε λεπτά χάιδευα τη μπάρα, έγλυφα τις τελευταίες σταγόνες της βότκας μου κι έλιωνα στο βρώμικο πάτωμα το άφιλτρο τσιγάρο μου. Προχώρησα άσκοπα για κάνα μισάωρο. Έκανα στάση στο σημείο της πόλης που μισώ περισσότερο.

Του Νίκου Μπελάνε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΟΧΥΡΩΤΕΣ ΡΙΜΕΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ...
Η διαθήκη μου

Ρωτάς-;-
Τώρα ρωτάς-;-
Έναν αιώνα που άργησα
να φύγω-;-
Έναν αιώνα που μάτωνα
πού ήσουν-;-

Της Ευαγγελίας Πατεράκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ
Λευκά Μαντήλια

Σε μια πόλη, ζούμε σε μια πόλη με δρόμους κομμένους  σε ανόμοια τετράγωνα. Σε μια πόλη που ανασαίνει άστατα και χάνεται ανάμεσα σε πνοές επιμέρους. Κάποιοι μίλησαν για «ασθματικούς ρυθμούς». Σε ποια ρουθούνια να χορηγήσω κορτιζόνη να πάψουμε να βήχουμε στιγμές σε λευκά μαντήλια;

Της Σταυρούλας Παπαδάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ
Αγαλματολάτρες

Τη φθορά ακούς. Αυτή χαλά την ηρεμία. Τη φθορά που πλησιάζει ευγενικά, τραβώντας τον γερασμένο αιθέρα απ' τα μαλλιά,  τον σέρνει άθελά του.

Του Νίκου Ρουμπάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Η ΠΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Κύκνος

Τον βλέπαμε να πεταρίζει τις πτυχώσεις των φτερών του με τη σπασμωδική κίνηση που διατρέχει το κλάμα νεογέννητου μωρού. Τον βλέπαμε να περιστρέφεται σαν ουράνιος δορυφόρος γύρω απ’ τον πέτρινο Έρωτα του σιντριβανιού που κρατούσε στα μικροκαμωμένα του χέρια ένα αιωνίως τεντωμένο βέλος.

Του Δημήτρη Τανούδη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι γειτονιές ήταν γεμάτες παιδιά, φωνές και παιχνίδια.
Κρυφτό και κούκλες στα σκαλιά της πολυκατοικίας.
Οι μάνες μας με μπικουτί να πίνουν καφέ στα μπαλκόνια.
Οι μπαμπάδες στα καφενεία για μπουρλότ.

Της Έλλης Φθενάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

© 2017 ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine. All rights reserved Σχετικά με το ΝΤΟΥέΝΤΕ Συντελεστές Όροι χρήσης Διαφημιστείτε